Ik ben in het “Ei”. En dat heeft een reden. Nee, meerdere redenen. Ten eerste door het boek Cook & Chemist dat ik een jaar geleden cadeau kreeg van vriendin E. Het is een leerboek, niet zozeer een kookboek. Een leerboek voor de moleculaire keuken. Dat lijkt een hoogdravend woord “moleculair”. Zelf zou ik het liever inspirerend willen noemen. In dit boek kwam ik het “Ei” tegen en dat dreef mij tot experimenteren. De tweede reden: onze vier Gina’s die ondanks de wintertijd nog elke dag een ei leggen. En met 28 eieren per week moet je wat niet waar? Natuurlijk geven we ze weg aan vrienden en buren maar dan blijven er altijd nog genoeg over. De derde reden is nog een leerboek dat Hans negen jaar geleden van zijn zus Nici cadeau kreeg. Dit boek heet Kookgeheimen (wat er gebeurt met ons eten voor, tijdens en na het koken). Dit boek heeft jaren ongelezen in de kast gestaan maar behoort nu tot het favoriete leesvoer. Ook inspirerend. De vierde reden is wederom een cadeau maar dan van P en K, die het gaven nog voor de Gina’s productief werden. Dit boekje heet gyors, tojásos ételek of wel snelle eiergerechten. Goed voor het Hongaars met leuke recepten.

Hier in huis geurt de keuken regelmatig naar experimenten die soms heel goed, soms slecht maar soms ook voortreffelijk uitpakken. Vooral ben ik bezig met desserts en daar houdt meneer Molenkamp van. Nu wil dat treffen dat ik van hem houd dus maak ik met liefde gerechten die hem bekoren. Zoals ijs uit de oven. Ik maakte overheerlijk vers kaneelijs, pakte het in met lange vingers en besmeerde de bovenkant met opgeklopt eiwit. De bovenkant was heerlijk knapperig en lekker zoet. Het ijs was heerlijk maar die lange vingers waren werkelijk niet weg te stouwen. Dus ging ik op zoek in de vele kookboeken die wij rijk zijn en daar vond ik een recept. Ze kunnen niet zomaar loos blijven staan. Te gevaarlijk! Zo lekker! Dus morgen meer, omdat ze allemaal op zijn. Van de week nog vroeg iemand of wij ons tijdens wintertijd niet stierlijk verveelden en zelf ook nog als antwoord gaf dat wij vast hele dagen televisie keken. Hierbij dan maar het antwoord, neen voor televisie hebben wij geen tijd en voor vervelen al helemaal niet.

Voor ze opgegeten werden.

Een prachtige poncho met bijpassende muts.

Mip

Vanuit het voorhuis hoor ik: “niet kijken, eerst luisteren”. Ik stop waar ik mee bezig ben en na een seconde roep ik: Lulu, To sir with love! Hoofdrol Sidney Portier, 1969. Fout! Nee, nee eerder! 1967! Dat is goed. En zo komt er een hele serie voorbij. Blonde vrouw, overbeet, mooie vrouw, Yello taxi! Hans roept Joni en ik roep Mitchel. Toch wordt deze test niet goed bevonden. Maar we kijken wel samen naar de opname waarop ze nog steeds mooi is en haar overbeet breeduit te zien is. En zo kun je genieten van een geheugentraining met muziek en van elkaar als je een beetje insneeuwt.

Maar het gaat kriebelen die sneeuw. Het is mooi, het is prachtig, het is heerlijk vooral voor de honden en voor mij. Het licht van de zon en de sneeuw zijn in perfecte combinatie met de temperatuur. De verleiding van warm water en sneeuw op het hoofd werd te groot en zondag reden op weg naar heerlijkheden die een mens gelukkig kunnen maken. Stel je maar eens voor: een heuse sneeuwjacht rondom je hoofd terwijl je lichaam zich beweegt door water van een graad of dertig.

Een winterse duik in het warme buitenbad.

En gisterenmorgen was er post. Een bijzondere brief en een bijzonder pakje. De brief kwam van de oncoloog uit Budapest waar Hans slechts zes weken op heeft hoeven wachten en het pakje kwam uit Rotterdam, afkomstig van nicht Lisa. Dat dit pakje is aangekomen mag een wonder heten. Want bij aanschouwing van de twee kleine zakjes met witte poeder zou je als leek het verschil niet kunnen zien tussen stevia en coke. Maar gelukkig was het stevia, een zoetmiddel dat 300x zoeter is dan suiker. En met deze stevia gaan wij experimenteren! In de keuken natuurlijk. Straks de geuren van mooie meringue (gebakken lucht) met de smaak van suiker maar de calorieën van, bijvoorbeeld, een hap sneeuw.

Tijdens de workshop van twee weken geleden bakten we ze nog met "echte" suiker!

Voor Koos en Ton van Pip en Beau die ik bij toeval samen in de bench betrapte.

Mip

De weg rondom het ziekenhuis was bedekt met vette sneeuw. Zoals bij zoveel ziekenhuizen hier in Hongarije is ook hier sprake van een waar doolhof en je vraagt je af hoe het mogelijk is dat patiënten ooit nog de weg naar huis kunnen vinden. Na lang zoeken vonden wij de kamer. En daar zat hij op zijn bed, te schrijven in een puzzelboekje. Vele kilo’s lichter en een bleek gezicht. Maar toch, zijn ogen lachten toen hij ons zag. Hij begon direct zitplaatsen te regelen en nam zelf weer plaats op zijn bed.

Het is alweer bijna twee weken geleden dat er half in de ochtend bij hen een ambulance voor de deur stond. In huis werd een strijd geleverd op leven en dood en in dit geval was het leven de winnaar. Met stroomstoten werd zijn hart weer op gang gebracht. Naar ik die dag vernam hebben ze dit drie keer toegepast. Naar ik gisteren begreep was dat twee keer. Het is mij om het even, Laci is weer in het land der levenden. Maar hij zal nog wel een tijdje in het ziekenhuis moeten blijven.

Sneeuw. Het is niet de favoriete wintersport van kippen. Ze hebben zich sinds de eerste dag ook niet meer buiten vertoond. Toch wordt het (vrijwillige) verblijf in het hok ook hen soms teveel. Eén van de Gina’s besloot op avontuur te gaan. Ze wipte uit het hok, wandelde door de platgetrapte sneeuw in de richting van het terras. Wat ze niet gezien had was dat de sneeuw er naartoe hoog en vers was. Ze wandelde door en kwam uiteindelijk zo diep in de sneeuw, dat slechts haar koppie er net bovenuit stak. Een hoop geschreeuw vanuit het kippenhok trok mijn aandacht. Bibberend van de kou liet ze zich oppakken alsof ze al jaren een makke kip is geweest. En als bewijs dat het hen niet van de leg heeft gebracht vond ik in de middag gewoon weer vier eieren in het nest.

Eerst maar los uit de sneeuw.

Zo mak als een lammetje laat ze zich oppakken.

Nieuwe sneeuwval te zien vanuit het raam. Lekker warm bij de kachel, dat wel.

Links boven in het rood staat -13, dat is de temperatuur van dit moment.

Mip

De sneeuw daalde in vette vlokken neer op aarde. De vlokken plakte zich vast aan de vorige vlokken. Een stapel vlokken die bij elkaar zo ongeveer 25 centimeter hoog werden. Deze stapel vlokken kan een hele bevolking uit het huis lokken. Overal geluid van schuivende vlokken die bij elkaar werden geschoven tot kleine bergen. Rode wangen en glanzende ogen. En toen brak de zon door. IJskristallen dansten op het licht van de zonnestralen en prikkelde de huid. Geen honderd paarden konden mij nog binnen houden deze dag. Ook al was het -10.

Maar ik was niet de enige.

Klein, maar o zo stoer!

Pip met zijn 7,5 jaar, gewoon weer Pup

Beau kan zijn geluk niet op.

Een vlucht ganzen op zoek naar warmere oorden?

De sneeuwschuiver van Gerde.

En iedereen maakte zijn/haar eigen stoepje schoon.

En als iedereen klaar is komt de "echte" sneeuwploeg. Onderdeel van het zogenaamde werkverschaffingsplan.

Hongaarser kan het eigenlijk niet.

De kroegbaas met een belachelijk speeltje (vind ik), dat nog niets eens echt vooruit kwam in de sneeuw.

En toen ging de zon onder en maakte een einde aan een "perfect day".

Uiteindelijk een leuk verhaal maar dit was natuurlijk nooit tot stand gekomen zonder de foto’s van Hans. Inderdaad, hij was ook met geen honderd paarden binnen te houden.
En voor nu, het sneeuwt alweer de hele ochtend en de stapel vlokken worden hoger en hoger en hoger.

Mip

De zon brak niet door vanmorgen. Een zweem van vreemd blauw licht viel over de straat. Een dun laagje sneeuw, het begin van wat al zo lang verwacht werd. Mijn vorige relaas over de (te) warme winter was geen klacht maar een constatering. Dat heeft olh (voor niet gelovigen onder ons: sms-taal voor onze lieve heer) niet helemaal goed begrepen.

Al de hele week zijn we in de weer, omdat weerstations ons in de ban houden van dingen die zouden moeten gaan komen. Een deel van de houtvoorraad is nu opgeslagen op het terras. Vlak bij huis en zo voor het grijpen. Koelkast, vriezer en de voorraadkast puilen uit met etenswaar. Voor het geval we de deur niet meer uit kunnen. In het kippenhok ligt een dikke verse laag stro, zodat ze er warmpjes bijzitten. Het weer alarm voor onze regio is een halve meter sneeuw of meer. En koud! IJskoud!

Dieren zijn mooie wezens. Poezen ZsaZsa en FeFe hebben een mooie jas maar eenmaal buiten in de kou wordt het een echte heuse bontjas. Inclusief hoge kraag en moffen (voor niet bontkenners: dit zijn geen Duitsers maar een mof is een verbindingsgreep van bont die rondom afsluit) aan de poten. Kippen houden niet van sneeuw maar Gino en zijn Gina’s lopen tot twee keer zichzelf opgeblazen rond in hun dikke warme verenpak. Pip en Beau blijven in beweging en ook hun jas is dik genoeg tegen de snijdende kou. En Jolene? Die ligt in haar mand bij de kachel en rilt al bij de gedachte dat ze naar buiten zou moeten.

De kachel snort niet. Het vuur raast bijna door de kandálló om alle vertrekken genoeg te kunnen verwarmen. Alle dikke truien, broeken en thermokleding hangen aan het wasrek te drogen, zodat we schoon en welriekend de kou kunnen gaan bestrijden. De sneeuwschuivers staan klaar. En nu alleen nog even afwachten of de weersvooruitzichten kloppen.

En de plaatjes? Die volgen zo snel mogelijk.

Mip

Er sloeg als het ware damp uit de wachtgang. Als haringen in een ton zaten ze naast elkaar. Zwijgzaam als altijd. Omdat Hans “slechts” een hormonen injectie moest krijgen, dit ter voorkoming van het doorgroeien van de tumor tot het uiteindelijk eens tot een behandeling moet komen, namen we rustig plaats. Een oudere man tegenover ons, netjes in het pak dat misschien ietsjes groter had gemogen. De stoel naast hem was leeg, omdat de man die er zat naar het toilet was. De nette man in het pak schuifelde nog wat heen en weer pakte dan toch zijn jas van de kapstok. We zagen hem wurmen met de jas en even leek het of hulp hier niet op zijn plaats was. Maar tijdens zijn strijd met de tweede mouw schoof het colbert omhoog tot boven de kraag waardoor de jas ook niet helemaal paste. Hans schoot te hulp zodat de man alsnog netjes het gebouw kon verlaten. Terwijl hij weg liep vielen onze ogen op een plastic tasje. Ik pakte het tasje en snelde achter de man aan die net om de hoek verdween. Hij keek met grote ogen, neen het was zijn tasje niet. En juist toen hij het tasje weer terug gaf voelde ik een hete adem in mijn nek. Een hand rukte het tasje weg en ogen keken bestraffend. Van mij! Zei de man die naar het toilet was gegaan en een lege plek onder zijn stoel terug vond. Mijn duizend maal excuses en een brede glimlach konden hem niet bekoren. Terug in de volle wachtgang zag ik plotseling vrolijke gezichten. Nou ja, deze blunder was in ieder geval ergens goed voor.

Dachten we eerst nog dat het “spuitje” wel even tussendoor kon, na anderhalf uur kwamen we er achter dat Hans gewoon op zijn beurt moest wachten. En van wachten ga ik me vervelen, stierlijk vervelen. Er moest iets gebeuren, iets waardoor het wachten aangenaam kon worden. Ik pakte Hans’ shawl draaide er wat figuren van om uit te komen op een stropdas. Ik knoopte een mooie knoop maar toen ik mijn kunstwerk overhandigde bleek dat er ook nog iets anders van kon worden gemaakt.
Gelukkig toen de dokter Hans riep had hij zich net los gewurmd uit mijn kunstwerk.

Hier nog niet verboden. Althans, dat is wat ik hoop.

Last van die vrouwelijke hormonen? Welnee, het is gewoon winter.

En hier in Hongarije laat de winter zich toch nog gelden. De temperatuur van -9 valt wel mee, maar die harde wind maakt het onaangenaam. Gelukkig is er de shawl en kunnen we gewoon naar buiten.

Mip

Toen wij een paar jaar geleden een wel heel vreemd verzoek binnen kregen gingen we er toch over nadenken. Vriendinnen Annelies en Anne Marie wilden graag naar Hongarije komen mits zij in net zo’n filmpje mochten spelen als Pip. Zo alleen wilden zij hun spoor in Hongarije achterlaten. Wij gingen die uitdaging natuurlijk aan en voor degene die het niet meer weten, hier is nogmaals het filmpje.
<a href="” title=”Dancing like a dog.”>

Beau, voorheen de wegloper, is nu ruim twee weken bij ons. Honden en mensen, en natuurlijk honden en andere dieren moeten elkaar leren kennen. Nu is Beau, hoe zal ik het zeggen, nogal enthousiast en heeft weinig last van angsten. Angsten kunnen soms best handig zijn want dan ben je toch voorzichtiger. Bijvoorbeeld met poezen. Die moet je niet zomaar uit hun slaap laten ontwaken door louter je natte neus in hun jas te stoppen. Nu zijn onze poezen niet van die nagelscherpe krengen, maar föhnen kunnen ze wel. En zodoende wordt het haar van Beau regelmatig geföhnd. Maar boven alles houdt hij van spelen. Met stokken, ballen of frisbees het maakt hem niets uit. En gelukkig heeft hij aan Pip een goede vriend want die is uit hetzelfde hout gesneden. Om toch niet meer woorden te gebruiken dan nodig is hebben wij een filmpje gemaakt. Ik ben benieuwd of Annelies en Anne Marie ook dit filmpje weer zien als een uitdaging. Of iemand anders natuurlijk.
<a href="” title=”Beau, the movie.”>
Mip

In de kamer hangt al dagen de geur van hyacint. In een klein vaasje ernaast staan katjes, mooi wit pluizend. In het raamkozijn, in prachtig helrood bloeiend, een amaryllis. Gekregen van vrienden P en K. Van mezelf weet ik dat ik een amaryllis moet krijgen of weggeven, maar nooit zelf moet kopen. Het doet me ook altijd weer aan mijn moeder denken. Ze sloeg geen jaar over, voor alle kinderen zo’n knol. Dat was dus een koffer vol. En sinds vandaag is er een nieuwe geur bij. Eigenlijk ook al een oude geur. Kreeg ik in Nederland elke week een grote bos verse witte lelies, hier in Hongarije is dat lastiger. De bloemen gaan per stuk en zijn overdreven duur. Niet alleen voor Hongaarse maar zeker ook voor Nederlandse begrippen. Ze staan over het algemeen al helemaal in bloei, zodat het genot ervan slechts enkele dagen beslaat. En verder staan de eerste kleine kweekbakjes in de vensterbank voorzien van zaadjes die straks hun bloeiende schoonheid in de tuin mogen tonen. Maar hoe kwam Hans aan die lelies?

We hebben een vriend die een prachtige bloemenwinkel heeft in Pécs. Met die vriend ging het een tijdje niet zo goed, waardoor er een plakkaat op de deur kwam: zárva! Dat zoveel als “gesloten” betekend. Maar medicijnen hielpen hem er weer zo goed als bovenop en sinds een paar weken is de bloemenwinkel weer open. Gisteren belde Hans hem en hij klonk opgetogen. Niet veel later volgde een afspraak dat ze vandaag samen naar Budapest zouden rijden om de bloemenveilig te bezoeken. Nou ja, vandaag! Het was meer vannacht. Om vijf uur gleed de auto met Hans achter het stuur de poort uit. Niet dat ik hem er uitliet want mijn bed was nog veel te warm en te lekker om er al uit te gaan. Aan het begin van de middag keerde hij terug met een arm vol prachtige verse welriekende witte lelies die nu hun schoonheid in de vaas tonen. Maar dat was nog niet alles.

Zijn ze niet prachtig!

Nieuwe collectie.

En hoe gaat het met onze nieuwe hondenvriend Beau? Hij is een cadeau waar we elke dag om moeten lachen. Een groot cadeau met een heel groot en bijzonder hart. Soms ook een wat lomp cadeau die niet altijd raad weet met zijn slungelige lijf. Maar bovenal zijn Pip en hij nu vrienden en wil zelfs Jolene met hem spelen. En ook ik blijf in beweging want die frisbees moeten natuurlijk wel vliegen. En de twee borders? Die vliegen er als dwazen, hele lieve dwazen achteraan.

Hier even in "ruststand".

Mip

De warmte voelde als een eerste lentedag. De zon prikkelde de zinnen tot mooie gedachten. In mijn hoofd een tuin vol bloemen, fruit en alles wat maar eetbaar is. Maar ondanks dat het donker in de avond alweer steeds verlaat en het ochtendgloren zich weer vroeger aandient is het toch gewoon winter. Gisteren nog wees Hans mij op een enorme vlucht ganzen. Zou het vertrek zijn of aankomst? Of weten zij meer van de natuur en zoeken zij alsnog de warmte in het zuiden? Of zijn ze politiek gevoelig en nemen ze alvast hun verenpak op voordat die ook nog kaal wordt geplukt?

De winter in Hongarije wil maar niet echt winters worden. De kast hangt vol winterse jassen en nog meer winterse truien. Maar ze blijven onaangeroerd. Net zoals de winterse laarzen. Maar toch, zo af en toe waait er een venijnig koude noordelijke wind door je eigenlijk veel te dunne kleren. En daar houden griepvirussen van. Het juiste moment om toe te slaan. Nu werd er om ons heen al flink geniest en gesnotterd maar meestal deert ons dat niet al te erg. We waren er niet op bedacht toen hij toeslag maar ook hier vliegen ondertussen de pakken zakdoekjes er doorheen en hangt er een geur van menthol in huis. In bed heeft dit virus ons nog niet kunnen krijgen want daar is het weer veel te mooi voor en honden zijn een mooie smoes om uren buiten te kunnen zijn. En dat buiten zijn prikkelt de zinnen. Niet alleen in schoonheid en voedsel maar ook of dit land nog ooit gered zal kunnen worden van een diepe diepe ondergang. Het is iets dat de meesten hier niet weten. De landelijke televisie, radio en kranten brengen alleen het nieuws dat de overheid bedenkt. En dat nieuws is in veel gevallen niet slecht. Ja, soms zou ik ook willen dat ze de waarheid niet eens weten. Maar als je de waarheid wel wil weten klik dan eens op de link aan de rechterzijde: Kuifje in Hongurië.

Mip