Achterstallig onderhoud deel 4.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Toen ik begin april aan onze burgemeester vroeg of het vrij was om zelf gewone hennepplanten in de tuin te zetten was daarop haar antwoord JA. Nu vind het zelf dommer als je iets niet zeker weet dat je dat ook beter kunt zeggen. Maar dat is mijn oordeel.

Ik zaaide voor de deur een rij, waarvan er maar twee planten op kwamen. In de tuin zaaide ik vier rijen waarvan er bij elkaar maar zeven planten opkwamen. Het zaad wat we hadden aangeschaft bleek niet al te vruchtbaar. Eind mei struinde ik het internet af op zoek naar goede zaden. In Hongarije kwam ik alleen maar hoeveelheden tegen van tien of twintig kilo. Ik besloot om onze vaste zaaddealer Vreeken in Nederland  te contacten. Omdat Laci bijna zonder cbd’s was en het met hem niet echt goed ging vroeg ik om een spoedzending van 100 gram. Bij Vreeken kunnen ze meedenken en ondanks dat het daar precies de drukste tijd van het seizoen was stuurden ze het pakket per direct op. Ik kon de zaden begin juni verwachten en dat was precies goed om nog te kunnen zaaien voor een mooie oogst. 

De zaden kwamen niet in juni en ook niet in juli en ook niet tot half augustus. In de tussentijd waren de planten voor de deur klaar om verwerkt te worden. Maar er zat geen geur aan en de bladeren voelden te slap. We besloten alles op een hoop te gooien, ook die in de tuin stonden. Het zaad was te zwak geweest om er een goede hennepplant uit te krijgen. Jammer maar helaas. Volgend jaar beter.

Het was op maandagochtend toen vrienden van ons op de koffie kwamen. Rond die tijd bracht de postbode een brief waarvoor getekend moest worden. Ik las de Hongaarse taal, maar met die  ambtelijke woorden weet ik me echt geen raad. Wel zag ik de naam Vreeken staan en las de woorden Cannabis sativa, zoals gewone hennep wordt genoemd in het Latijn. Ik was er niet gerust op en onze vrienden eigenlijk ook niet zo. In de middag maakten we kopie en stuurde die naar een bekende van ons die zowel de Hongaarse als de Duitse taal machtig is. Hij belde direct op. Grote problemen! Onderzoek van justitie! Huiszoekingsbevel! En nog meer van dat soort kreten. Die middag had ik Hongaarse les waar ik me voor af wilde melden, omdat ik tijd nodig had om dit allemaal even te laten bezinken. Nu wil het geval dat mijn lerares helemaal op de hoogte is van onze hennep en cbd avonturen en daarom stelde zij mij een oud studiegenoot van haar voor die als advocate in Pécs werkt. Precies op de hoogte van drugs gerelateerde conflicten.  Daar waren we de volgende dag welkom. In de tussentijd belde ik ook nog met de Nederlandse ambassade voor advies. Die konden niet veel meer dan alleen het telefoonnummer van een advocaat in Pécs geven. Die was op vakantie. Geen nood we hadden al een afspraak.

In haar kantoor was het warm. Misschien was het niet alleen de hitte van buiten. Misschien was het wel omdat ik wist dat deze dame alleen Hongaars sprak en ik bang was dat mijn talenkennis niet ver genoeg reikte om haar goed te kunnen begrijpen. Mijn juf had gezegd dat als ik er niet uit kon komen ik haar mocht bellen. Maar sprak ze er achter aan jouw kennis is volgens mij voldoende. Alsof ik Hongaars examen moest doen, zo hing ik aan de lippen van de advocate. Ik stalde al mijn hennepproducten uit op tafel. Huisgeperste hennenpolie, cbd’s uit Nederland, hennepzaad in een zakje en gepelde hennepzaden die ik van Bonda en GJ cadeau had gekregen (ronduit een aanrader, heerlijk, verrukkelijk) Hans vroeg of zij met het vermelde telefoonnummer kon bellen om uit te leggen hoe de vork in de steel zat. Daar kwam helder klare uitleg. Zij mocht niet bellen, dat moest Hans zelf doen, omdat zijn naam boven de brief stond. Vanaf dat moment zou alles in werking gaan. Zou Hans handgeschreven Hongaarse verklaringen moeten sturen en zou Hans zijn proces in het Hongaars moeten gaan voeren. Zo niet dan wordt er een door justitie aangewezen beédigd vertaler ingezet waarvan de kosten per woord op Hans zouden worden verhaald. Zeven dagen na het tekenen voor ontvangst van de brief zou het proces in werking gaan. Een professor doet onderzoek naar de zaden en over drie tot vier maanden is daarvan de uitslag. En dan? Dat was de grote vraag. Die zaden zijn gewone hennepzaden en dat heeft niets met canabis te maken. Wel, zei ze, als de zaden gecontroleerd zijn sturen ze de zaden door naar jullie. En als er toch canabis gevonden wordt worden ze vernietigd. Maar….. het is niet toegestaan om hennepzaden te gebruiken, daar heb je een vergunning voor nodig. En met die vergunning kon ook onze advocate behulpzaam zijn. Zaden mag je gewoon in huis hebben maar je mag er niets mee doen. Dan ben je niet strafbaar. Naar nu blijkt zijn de hennepzaden die ik hier in de winkel heb aangeschaft onvruchtbaar gemaakt, omdat ze als visvoer dienen en daarna misschien wel alle visvijvers in Hongarije zouden veranderen in een hennepparadijs. 

En als we niets doen? Wat dan? Vroegen wij. Dan gaat de procedure ook in werking en krijgen jullie vanzelf bericht. U snapt het al. We hebben besloten niets te doen. Vooral ook omdat we 100% zeker weten dat dit hele normale hennepzaden zijn. Het zweten hield ook hiermee plotsklaps op. 

Een dag later verscheen er een email met een foto. Vriendin E was daarop te zien met enorme hennepplanten. Ik vroeg haar waar ze was en hoe zij aan die hennep kwam. Ik kreeg antwoord en nog diezelfde dag belde ik met een vrouw die in Holland had gewoond en niet ver hier vandaan een legale hennepkwekerij heeft. We konden een paar planten komen halen met als tegenprestatie dat wij haar zouden leren om er cbd’s van te maken. De afspraak staat voor binnenkort gepland. Wij hebben de eerste al gemaakt en in gebruik genomen. Voor Hans nog steeds van belang vanwege zijn prostaatkanker en zijn helse krampen die soms opkomen nog steeds na een zware chemokuur van bijna veertig jaar geleden. En voor Laci wordt gezorgd. Die krijgt zijn cbd’s via een andere weg. Soms ook fijn dat mensen de blog lezen en er wat van leren. 

Dit was mijn laatste achterstallig onderhoud. Ik hoop dat de mensen die mij mailden nu weer gerustgesteld zijn. Vanavond komt ons volgende bezoek. De moeder van mijn dochters samen met onze oudste dochter. Ik kijk er naar uit, het zijn vrouwen om van te houden. 

Mip

Achterstallig onderhoud deel 3.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Een paar dagen na het uitzwaaien van Margreet verscheen de auto van zus Ineke en zwager Koos. Ze waren al een week onderweg geweest in Duitsland waar ze de romantische route hadden gereden en bekeken natuurlijk. Het schijnt een fantastisch mooie route te zijn. Ze waren er vol van. 

Het weerzien was heerlijk en warm en ze bleven een week. Omdat ze na Hongarije ook nog een week zouden gaan wandelen in Oostenrijk lag hun auto vol met extra spullen en om daar niet de hele week mee rond te rijden hadden ze besloten om hun rustplaats te hebben in het gastenhuis dat ons dorp rijk is. Daar is genoeg plaats om extra spullen te stallen, er zijn twee goede bedden en de douche schijnt er fantastisch te zijn. Daarom elke avond een korte wandeling vanaf ons huis. Tijdens één van deze wandelingen namen ze toch wel wat vreemde geluiden waar. Geen honden, geen uilen. Maar wat dan wel? Hans zocht het geluid voor hen op en met kippenvel constateerden ze dat ze die avond het gezang van vele jakhalzen hadden gehoord. 

Op dinsdag besloten zij een dag naar Budapest te gaan. De weerberichten zagen er goed uit. Kouder en een beetje regen, dat is in de grote stad altijd wel aan te bevelen. Het grootste deel van de stad hebben ze te voet gezien. Koos had al een route gepland en het meeste ervan hebben ze gezien. Ze vinden het een mooie stad en gaan er zeker nog eens een keer naar terug.  

Ondertussen heeft de kurkuma een vaste plek op het aanrecht gekregen. Beetje yoghurt, beetje zwarte peper en een lepeltje van het gele wonder. En het helpt. Mijn reumavingers lijken elastischer en de knobbels zijn ook dunner geworden. Maar het vreemde is, sinds ik dat spul gebruik lijkt het ook wel of mijn ogen beter kunnen zien. De leesbril is normaal gesproken altijd in de buurt maar sinds kort leer ik gewoon mijn Hongaarse lessen zonder bril. Het kan natuurlijk suggestie zijn, maar dan nog.  En daar komt nog iets bij, maar dat vertel ik in deel 4. 

In de loop van de week besloten ze samen walnoten te kraken. Want ja, wie olie wil moet kraken. Omdat de noten nu wat droog zijn moeten die eerst was bevochtigd worden en een paar dagen intrekken. Zaterdagmorgen installeerden we de walnotenperstafel buiten op het terras. Ik sleepte wat heen  en weer met spullen om zodoende de pers te verhitten, de olie op te vangen, de pulp op te vangen en het spleetje waar de olie uitkomt soms schoon te maken om verstopping te voorkomen. Ineke was verbaasd dat er nog zoveel werk bij komt kijken nog voordat er maar één drup olie is. Dan weet je nu wat ik allemaal moet doen voordat je dit als cadeau krijgt lachte ik. Met z’n drieën persten we in ruim een uur tijd driekwart liter goudgele olie. Achteraf is het dat werk altijd waard.

Koos werd, als hij op het terras zat, volledig in beslag genomen door Beau. Die eerst zijn liefde betuigde door zijn smeekende ogen op de schoot van Koos te leggen en hem daarna uren lang (als het aan Beau had gelegen) bezig hield met kleine stokjes. Op zijn schoot, op zijn arm, op de armleuning, voor zijn voeten. Het maakte Beau niet uit. Die ging een meter verder liggen wachten tot Koos genegen was de houtjes zijn richting uit te gooien en daarna bracht hij de houtjes weer netjes terug. Koos had er plezier in, dat was duidelijk. Maar een hond moet soms ook weten dat mensen ook wel iets anders te doen hebben.

Zaterdagmiddag reden we naar Szigetvár waar een feest gaande was. De herdenking van de 450 jaar  geleden verdreven Turken uit Hongarije. Zo’n feest ziet er toch bijna altijd hetzelfde uit. Het is meer een uitgedoste braderie waar allerhande handige en onhandige dingen te koop zijn. We hadden trek en dorst en strandden op een terras. We dronken bier en bestelden een pizza die we met elkaar deelden. En dan nog maar een bier. Het terras was druk en het personeel een beetje onder druk. De serveerster snelde met het blad onze kant op, zette twee glazen op tafel en flikkerde in één keer het volle glas in de schoot van Ineke, die met haar zomerse dunne jurkje alleen maar riep dat de serveerster rustig moest blijven terwijl haar onderbroek ondertussen vol liep. Ik vroeg om een handdoek maar die schijnt niet voorradig te zijn in dit restaurant. Met twee servetten moest het te redden zijn. Wel kreeg Ineke een nieuw glas bier. Toch aardig opgelost, althans dat vond de serveerster. Het duurde nog even voor het dunne zomerse jurkje droog was. Maar gelukkig lag er een droge handdoek in de auto. 

Zondagmorgen, een week later. Tijd om te vertrekken richting Oostenrijk. Het afscheid was emotioneel. Maar tranen kunnen ook gewoon van geluk zijn, om dit nog samen als zussen mee te mogen maken. En daar waren die tranen dan ook zeker voor bedoeld.

Mip

 

 

Achterstallig onderhoud deel 2.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ze kwam aan per taxi vanaf het vliegveld. We haalden haar op bij de afgesproken plaats op het parkeerterrein hier 10 km vandaan. Ze was verbaasd hoe groen het hele land was. Voor haar de derde keer hier en steeds in een ander jaargetijde. Dit jaargetijde, zo eind augustus is haar heel goed bevallen. 

Voor dit jaar stonden er kooklessen op het programma. Niet dat ik mezelf had aangeboden. Het was haar wens, omdat ze vorige keren hier altijd lekkere gerechten kreeg voorgeschoteld. Ga een kookboek schrijven roept ze steeds maar weer. En ook deze keer. Ik bedacht gerechten die goed voor te bereiden zijn voor meerdere gasten tegelijk. Maar ook bouillons die eigenlijk helemaal niet moeilijk te maken zijn maar wel heel smakelijk zijn. Betoverend door hun eenvoud. 

Haar komst hier bestond natuurlijk niet alleen uit koken. Margreet is  namelijk holistisch masseuse en is daar steengoed in. Hans had al de wens uitgesproken om onder haar handen een ander mens te worden. Ik hoorde op een afstand dat zij de juiste problemen te pakken had. Omdat er één probleem niet goed vindbaar was doken zij samen het internet op om nog eens goed te kijken waar het zich zou kunnen bevinden. In ieder geval was duidelijk dat het niet de uitstraling was van de prostaatkanker die er nog steeds zit. Na nog een massage had ze het probleem onder de knie en danste Hans weer als een vlinder door het huis. Wil jij geen massage? Vroeg ze. Ik opperde dat mijn lichaam deze dagen in zeer goede conditie is en dat er geen voelbare problemen waren. Een half uur later wist ik dat ik knopen in mijn onderarmen had en een enorme knoop in mijn rechter bil. Kurkuma zou goed voor jou zijn om die reumahanden een beetje te herstellen. Ik keek haar verbaasd aan en vertelde dat zus Ineke en zwager Koos een kilo voor ons hadden gekocht en dat die kilo nu onderweg naar Hongarije was. Bij hen in de auto. 

Natuurlijk hebben we gezwommen, oude en nieuwe verhalen opgehaald. De week was om voor we er erg in hadden. Bij het uitzwaaien bedacht ik dat wij toch maar een stelletje bofkonten zijn met zulke vriendschappen.

Mip

Achterstallig onderhoud deel 1.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Van schrijven kwam het even niet. Niet omdat ik geen zin in had, maar het kwam er gewoon niet van. Aan avonturen ontbrak het niet. Ook niet aan bezoek. 

Het is alweer even geleden. In juli van dit jaar. Hans werkte nog hard aan zijn fotoboek en aan de andere kant in Nederland werkte Bonda hard aan de vormgeving. Communicatie verliep via skype of facetime. En daar had Bonda een beter plan voor bedacht. Samen met GJ stapte ze in de auto met het boek in computervorm onder haar arm. We komen niet op vakantie Hans, maar om te werken. Maak je borst maar nat want er is heel veel te doen! 

Twee ventilatoren zouden de tropische temperaturen moeten verkoelen. Dat lukte soms en soms ook niet. Naast elkaar met ieder een eigen beeldscherm hoorde ik het overleg. Hoe groot? Hoeveel? Welke samenstelling? Onder welke kop? Welke links? Welke rechts? Welke tekst? 450 foto’s waarvan er 330 over moesten blijven. “Kill your darlings” werden veel gebruikte woorden. Bonda is lief en heeft veel gevoel voor humor en is heel geduldig. Maar ze is ook strikt met de tijd. Voor Hans geen slechte eigenschap. Regelmatig tikte ze op haar pols om aan te geven dat er nu niet meer geleuterd maar gewerkt moest worden. Ik ben hier maar een kleine week en daar moeten we gebruik van maken. Het werd ploeteren met die hitte maar er werd ook heel veel gelachen. 

GJ vermaakte zich met lezen. Het liefst buiten in de schaduw maar tergende prikvliegen joegen hem steeds naar binnen. Het zijn vooral die krengen die op je enkels gaan zitten en weer weg zijn voordat jouw hand de kwelgeest een doodsklap kan verkopen. Geen bezigheid om daar nu een hobby van te maken, zeker niet als je een goed boek aan het lezen bent. Op een dag besloten GJ en ik samen boodschappen te gaan doen. Om hem toch ook nog wat van de omgeving te laten zien besloot ik een andere route naar huis te kiezen. Mijn favoriete route. Tijdens de rit hadden we gesprekken en eigenlijk moet ik, als ik in de auto zit en iemand de weg moet wijzen, helemaal geen gesprek voeren. Ik moet gewoon doodstil de borden volgen, dan komt alles goed. Maar ik was niet doodstil en zo gebeurde het dat ik er achter kwam dat we toch een bord voorbij waren gereden. Vijftien kilometer verderop vroeg ik met schaamrood op de kaken of GJ de auto kon keren om zo weer vijftien kilometer terug te rijden naar het bord waar we rechtsaf hadden moeten slaan. In ons geval was dat nu linksaf. Hij vond het niet erg maar zette wel direct de tomtom op beeld en spraak, zodat die ons zeker wel de juiste weg naar huis  zou wijzen. Maar eerljik is eerlijk, GJ vond het een hele mooi route.

Nu is Bonda een hele goede vormgeefster maar ook een fantastische kok. Bij aankomst overhandigde ze mij een kookboek van het 10 jarige jubileum van Cuisine Culinaire Almere. Met een knipoog naar een ster, zo heet dat boek. Met heerlijke recepten, mooie foto’s en natuurlijk mooi vormgegeven, omdat Bonda hier de hand in heeft gehad. En zo werd ik ineens toegevoegd koksmaatje, een rol die mij prima beviel. Met dezelfde rust als zij vorm geeft aan een boek, zet ze prachtige en heerlijke maaltijden in elkaar. Om te zoenen die vrouw! 

En vanmorgen rinkelde er een bel in de computer. Op het beeldscherm de proefdruk van het boek. Bonda keek er tevreden naar net zoals Hans. Nog een paar weken en dan rollen de boeken van de pers.

Mip 

 

 

Rolfluitje.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

U kent ze vast wel, rolfluitjes. Plastic mondstuk en als je daar in blaast ontrolt zich een slang van papier. Tegelijk de tergend hoge tonen uit het plastic mondstuk. Zo klonk hij, als een rolfluit en daarom droeg hij ook die naam: Rolfluitje.

Van de zes kuikens die de tweede week van mei werden geboren waren er twee een haantje. Als snel werden de vuurrode kammetjes zichtbaar en natuurlijk het echte haantjes gedrag. Dat zit er al heel vroeg in. Nu hebben we al een haan die de naam Bello draagt en waarvan wij nu al kunnen voorspellen dat hij geen enkele concurrentie zal dulden. Er is bij ons dan ook het besef dat wij deze nieuwe haantjes met veel liefde gaan opvoeden en daarna zullen moeten slachten ter gebruik voor consumptie. Meerdere hanen wordt namelijk een bloederig drama. Dat weten wij van de kenners. 

Weleens helemaal in een scheur gelegen? Vroeg in de morgen? Nog voor de zon op is? Ik wel. Van Bello weet ik dat hij zijn geluid moet opstarten voordat hij echt luid gaat kraaien. Dat is grappig om te horen. Maar de eerste klank probeersels van Rolfluitje waren absoluut het grappigst. Een hoog piepend geluidje. Dat was alles. Niets Kukeleku!!! Hoewel de toonverschillen wel hoorbaar waren kwam er toch geen geluid van iets dat je gekraai zou kunnen noemen. Meer een fluitkip (vrij naar het woord van Bert die elke vogel een fluitkip noemt). 

Naar bleek was Rolfluitje het andere nog niet kraaiende haantje met overmacht de baas. Nu hebben de kippen hier rondom het huis en een stuk daarbij alle ruimte om rond te scharrelen. Maar Rolfluitje wilde meer. Over het hek is een andere wereld. Daar is de boomgaard, de moestuin (zeer verboden kippen gebied) en het pad naar de bosrand waar alle gevaren van de boze buitenwereld schuilgaan. Zoals roofvogels en andere kippenetenden roofdieren. Rolfluitje lokte zijn toom van vier kipjes en het niet kraaiende haantje elke dag over het hek om de wijde wereld te verkennen. Nu kan het binnen het hek ook best gevaarlijk zijn. Neem de buizerd die vorige week nog een noodlanding plande bij het kippenhok. Of de honden van Brgigi die waren binnen geslopen en terloops een andere haan sloopten. Of dat andere monster dat bijna onze hele toom om zeep bracht. Welnu er ligt van alles op de loer. Overal. Maar binnen het hek hebben we er toch net iets meer zicht op. 

Gisteren renden ze in paniek de tuin binnen. Het niet kraaiende haantje en de vier kipjes. Ik liep naar het hek en zag mijn vermoeden bewaarheid worden. Een staartveer en wat donzige veertjes als stille getuigen op het gras. Rolfluitje was ingeslikt. Verorberd. Door een kipetend beest. Het moet een kleine snack geweest zijn want een haan van  twee en een halve maanden oud is echt geen vette hap. Waarschijnlijk een vos, want die is gesignaleerd.

Het hek is verhoogd. De kleinste gaatjes gedicht. Het wakker worden is een stuk ongezelliger geworden.

Picture 3

Rolfluitje, rechts staand naast zijn meisjes en de niet kraaiende haan.

Mip.

 

 

Avonturen in Budapest.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het is alweer een paar weken geleden dat wij voor een paar dagen in Budapest waren. Er was een tuinfeest bij Imre en Zsuzsa ter gelegenheid van de opening van een tentoonstelling. De dag erna hadden we een afspraak met Sándor om de de ruimte te bekijken voor Hans’ eigen tentoonstelling. De avond was feestelijk en plezierig. De nacht was wat onrustig.

Zsuzsa nam ons mee naar de beneden verdieping waar de logeerkamer gelegen is. Een ruime kamer met douche en sauna gelegen aan de prachtige tuin. Het bed, zo vertelde ze, was gemaakt van antieke dakbalken en speciaal op de lengte van Hans gemaakt. Ik wees naar de enorme rode sofa en grapte als Hans die nacht vervelend zou zijn dat hij daar ook met gemak zou kunnen slapen. Ze lachte. Morgenochtend om zeven uur ontbijten we met elkaar. 

We lagen nog maar net in bed toen we een tikkend geluid hoorden. Even stil en toen weer. Ik zocht de lichtknop, keek onder het bed of zich daar misschien iets beestachtigs zou kunnen bevinden. Niets te zien. Bijna in slaap. De tikken werden feller en sneller achter elkaar. Toen een hoop gekraak en een plof. Licht aan. Een blik onder het bed. Daar zag ik dat de lattenbodem aan de slaapkant van Hans schuin over de grond lag. Ik keek naar Hans die schuin tegen de muur lag. Lig je lekker? vroeg ik met een besmuikte glimlach. Trek me maar op, ik kan er niet uitkomen op deze  manier. En daar stonden we dan midden in een slaapkamer van een villa in Budapest, naast een bed dat doorgezakt was en nog nooit beslapen was geweest. Nu was mijn kant van het bed nog in orde, hoewel het matras wel wat schuin afliep. Ik bood mijn plaats aan maar Hans besloot alsnog de grote sofa te kiezen en zo sliepen wij gescheiden van elkaar toch nog een paar uurtjes door.

Om half acht schrokken we wakker. Met de vaart van een raket waren we gewassen en aangekleed.. Op de trap klonk Hans’ telefoon. Het was Zsuzsa die belde vanuit de bovenverdieping. Ik ben in het penthouse. Kan ik naar beneden komen? Is alles goed bij jullie?  Met enige verbazing vertelde Hans dat alles in orde was. Schoorvoetend kwam ze de keuken binnen en bekeek ons met enige argwaan. Ik was om kwart voor zeven bij jullie in de slaapkamer om jullie te wekken. Toen ik Hans op de grote sofa zag liggen ben ik maar weer snel weggegaan. Met tranen in onze ogen en de slappe lach vertelden wij over ons nachtelijk avontuur. Het bed is ondertussen gemaakt en de geruchten over wilde avonturen in de nacht doen nog steeds de ronde.

De afspraak met Sándor was om negen uur die ochtend in het gebouw van een grote verzekeringsmaatschappij waarvan hij directeur generaal is. Om midden in de grote stad zeker een parkeerplaats te hebben had Sándor onze auto aangemeld bij de portier, zodat we een plek in de personeel/gasten parkeergarage hadden. De portier bekeek ons met een schuin oog en wilde ons eerst niet doorlaten. Maar toen hij datzelfde oog gebruikte om op zijn aanmeldingslijst te kijken zag hij dat de nummerplaat en het nummer op zijn papier overeen kwamen. We mochten door. Eenmaal in het gebouw stuitten we op nog een portier en een receptioniste. Die receptioniste had zulke lange kunstwimpers dat ik bang was als zij er mee zou knipperen dat er een storm zou los breken in het gebouw. Haar arrogante blik gaf ons weinig goedkeuring. Bij het horen van de naam van Sándor snoof ze nog eens en tikte met haar glitter heksachtige lange kunstnagels op de toetsen van haar telefoon. Dat was niet nodig want Sándor verscheen al in de gang. Elegant, aardig en voorkomend. Hij begroette ons uitbundig en nam ons aan de hand naar het restaurant voor een ontbijt terwijl hij in de koffiebar koffie voor ons haalde.

Hans kreeg uitleg over de drie ruimten die hij mag gaan gebruiken en tijdens de rondleiding werd hij steeds enthousiaster en bedacht ter plekke dingen die gedaan kunnen worden tijdens de opening die op die dag ook nog eens naar oktober werd geschoven, omdat dat een betere maand is dan september. Na ruim twee uur namen we afscheid met de belofte elkaar tussendoor nog te treffen. Bij het verlaten van het gebouw zwaaide juffrouw stormwimper ons na. Heel enthousiast. 

Diezelfde dag hadden we nog een leuk treffen. En wel met vrienden P&K die sinds enige tijd in de stad wonen en werken. We spraken af bij de Walwis aan de Donau. De Walvis, een ontwerp van een Nederlandse architect, is een luxe winkelcentrum met verschillende etages waar de winkelleegstand toch wel opvallend is. Maar de terrasjes aan de waterzijde overvol. We kozen voor de Belgische bier bar en troffen elkaar daar. Het weerzien was fantastisch. Ondanks dat er zoveel te vertellen en te vragen was lukten het ons toch nog om in een goed restaurant niet ver van de Walvis heerlijke gerechten te eten met bijbehorende drankjes. Een mooie combinatie van prettig, fijn en lekker. 

Hoe het verder gaat met de tentoonstelling weten we later. En hoe het gaat met het Cuba boek van Hans, daar zal ik de volgende keer meer over vertellen.

Mip

 

 

 

Een vraag die een mens wakker kan houden.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Is het toegestaan om een hond, een sul onbenul die geen vlieg kwaad doet, met veel geschreeuw en gevloek op militair niveau tot stilstand te brengen en de hond in elkaar gedoken daarna met een felle trap, omdat hier sprake is van iemand die aan verdedigingssport doet, van je terrein te trappen?

Dat is een vraag die een mens wakker kan houden.

Mip