Wat is wijsheid.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was even wennen voor Bruno. De eerste dagen kraaide hij op elke gewenste plek om te beluisteren of daar een reactie vandaan kwam. Hij rende van hot naar her. Legde zijn hanenoor te luister en stiefelde dan weer naar de andere kant van de tuin. In het houthok, bovenop het gestapelde brandhout, weerkaatste zijn gekraai waardoor het dubbel zo hard klonk. Nu is hij overtuigd. Hij is de koning over zijn kippen. Geen kapers meer op de kust. En ook de kippen zijn er een stuk rustiger onder. De leg is weer in volle gang. Hoewel ik mijzelf niet altijd als wijs beschouw, was dit wel zeker een heel wijs besluit.

Wat ook een wijs besluit is, dat Hongarije zich heeft terugetrokken voor de olympische zomerspelen in 2024. De opperhoofden in Budapest hadden al een heel mooi plan gesmeed waarmee de broekzakken nog eens flink gevuld konden worden. Corruptie is hier nogal vanzelfsprekend. Een grote handtekeningenactie stak hier een dikke boomstam voor. Dit ondanks het feit dat elke gepensioneerde op 23 december 2016 een bijna persoonlijke brief van de premier van dit land ontving waarin cadeaubonnen waren verscholen ter waarde van 10.000 forint (32 auro). Te besteden bij de supermarkt. De postbode had een superdag, want iedereen moest tekenen voor ontvangst. En eerlijk gezegd had hij nog nooit zoveel blijheid gezien tijdens zijn toch al best lange loopbaan. Zeker niet in de winter. En zeker niet zo vlak voor kerst. De naam Viktor werd plotseling met een vreemd soort liefde uitgesproken. Dat juist hij zo aan hen had gedacht! Juist nu, tijdens de donkere dagen voor kerst. Zo’n cadeaubon vaagt de driehonderdvijfenzestig (het was een schrikkeljaar) dagen dat ze van een hongerloontje moeten rondkomen, in één keer weg. Knap gedaan. Hier kan geen campagne tegenop. Maar de spelen heeft hij er in ieder geval niet mee binnen gehaald. En daarmee heeft hij zijn onderdanen toch onderschat. Ze zijn wijzer dan hij dacht.

Mip

 

Een wijze hanen les.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het moest er van komen. Afspraken die weer werden afgezegd. Dit keer steeds van mijn zijde. Het was te koud. Hans brak zijn voet en kon niet meehelpen. De honden liepen buiten. Er is nog geen ruzie. En meer van deze smoezen zorgden voor uitstel. De woorden “wie kippen heeft moet ook kunnen slachten” denderden ook in de nachtelijke uren door mijn hoofd. Was dit wel waar?

Het antwoord kwam vanzelf. Er kwam ruzie. Er zijn mensen die het genot inzien van hanengevechten en daar geld op zetten. Maar dit tafereel was hartverscheurend. Bruno, de grootste haan van de nieuwe lichting, besloot tot een ongemeen slopend gevecht. Bloed in het kippenhok. Bloed op het terras. En bloed in het verenpak van de kleinere zwart/witte haan. Hoewel ik dacht dat dit met een sisser kon aflopen zag ik tegelijkertijd dat de kleinere haan uit de groep gestoten werd. Geen drinken. Geen eten. Telkens als hij aanstalten maakte werd hij aangevallen en weggestuurd. Ze lieten hem verhongeren en verdorsten. Ook al zou ik hem bijvoeren dan nog zouden de gevechten door blijven gaan tot de dood er op volgt.

Een wipkip is dan misschien een leuk speeltoestel voor kinderen in de speeltuin, maar de gruwelijke werkelijkheid is dat elke haan zijn deel opeist. Hoe hard kippen ook kunnen lopen. Hoe goed ze zich soms ook kunnen verstoppen. De hormoongevulde haan wacht zijn kans gewoon af. Ik de zag de kippen met de dag ongelukkiger worden onder het hanenregiem. Een ongelukkige kip legt geen ei, dat is nu ook wel zeker.  Ik telde al mijn smoezen en tikte met een knoop in mijn maag een berichtje aan Brigi. Vanmiddag vijf uur! Om een uur later weer te schrijven dat het geen goed timing was, omdat het dan te donker zou zijn. Morgenochtend zeven uur!  Was mijn volgende en tevens laatste tekst.

De vos heeft onze kippentoom uitgedund van veertien naar acht. Acht kippen en één haan is de goede verhouding. Dus moest ik drie hanen aanwijzen die geslacht moesten worden. Omdat Bruno van een andere leg kwam en daarom nieuw bloed in de groep brengt is hij degene die mocht blijven.

Vrijdagmorgen zeven uur. Honden opgesloten. Eerst zou ik samen met Brigi de hanen uit het hok halen. Maar zo sprak Brigi die hanen zijn veel te sterk voor jou en daarom bracht zij haar echtgenoot mee. Is het mes wel scherp genoeg? Weet je zeker dat het in één keer gaat lukken? Weet je zeker dat de hanen niet zullen lijden?  Ze was overal zeker van. Echtgenoot verdween in het kippenhok waar het een kabaal van jewelste was. En dan komt hier nu mijn compliment: Ze deden het met zorg. Al die dingen waar ik bang voor was (Hongaren kunnen soms heel erg ruw zijn met de slacht, waarover ik niet in detail zal treden. Maar dier onterend was het zeker) gebeurde niet. Met tien minuten was het gebeurd waarna ze de dode dieren in een teil mee naar huis namen. Een half uur later keerden er twee schoongemaakt terug. De derde was voor hen, als dank voor de slacht.

Nu liggen er in de vriezer twee vacuüm zakken met de teksten: Zwart/wit haantje. Aardig beestje maar soms wel wat pedant. Witte haan, ook heel lief maar wel heel zenuwachtig.

Voor de ruzie hadden ze in ieder geval een prachtig leven met elkaar en daar kan menige kip of haan in de supermarkt niet over meepraten.

En Bruno? Die kan zijn geluk niet op. De kippendames zijn weer in het gareel en de eierproductie komt weer langzaam op gang. Soms moet je de natuur niet willen sturen, want die laat zich namelijk niet sturen. Dit was wel de meest wijze les die ze mij hadden kunnen geven. Hanen  worden nooit vrienden. Hoe lief en mooi ze ook lijken. Hanen slopen elkaar tot de sterkste overblijft. Daar wordt geen middel bij geschuwd. Daarvan ben ik nu wel overtuigd.

Mip

Van die mooie dingen.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

We willen een plezierig restaurant waar we ook nog lekker kunnen eten. De taxichauffeur wist meteen waar hij ons naartoe moest brengen. Részkakas. Reeskak? Reeskak? Nee, wij willen niet naar een restaurant dat Reeskak heet. Dorothee nam het gesprek in het Engels over en legde de chauffeur uit wat reeskak in het Nederlands is. Krullend van de slappe lach legde ik uit dat het koperen haan betekende. Maar het hielp niet. Reeskak, was reeskak en daar gingen wij niet eten. Ondanks dat de chauffeur ons toch recht voor de deur afzette. We vonden niet veel verder een andere restaurant waarover ik hier geen woord van reclame kan schrijven. Maar het gezelschap? Dat was geweldig, heerlijk en fijn.

Deze avond in Budapest was na een middag uren in bubbelend en heerlijk warm water. Van het ene bad naar het andere en steeds weer anders. Niet stoppend met vertellen van verhalen en avonturen. Over en weer. Vol humor met soms een serieuze ondertoon. De baden in het prachtige kuuroord vol bubbelende en babbelende mensen. Maar het allerwarmste bad waren zij, Frans en Dorothee.img_2202

We logeerden in een B&B dat net achter het Gellért hotel gelegen is. Frans en Dorothee, die er al sinds 30 december logeerden, hadden daar een kamer genaamd “De Bibliotheek”. Een ruime hoge kamer met muren van donkerbruin hout en natuurlijk een grote boekenkast. Zij hadden hun fantasie al de vrije loop gelaten. Bij binnenkomst was het alsof we Das leben der anderen binnenstapten. Dorothee vroeg zich af waar de verhoren hadden plaatsgevonden en wat die verhoorde dan allemaal bekend had. We zochten met onze ogen naar afluisterapparatuur en miniscule camera’s. Een intrigerende kamer dus.

De volgende morgen wandelden we de brug over van Pest naar Buda om musea met gesloten deuren aan te treffen. Maar dat wisten we toen nog niet. Dorothee, al net zo’n goede kaartleester als, wees ons de weg. Om de kou toch een beetje de baas te blijven, het was tenslotte pas 3 januari van het nieuwe jaar, liepen we een koffiebar binnen waar het ook nog eens heerlijk geurde naar vers gebakken brood. De bakker werkte in een open keuken aan de verse broden en heerlijkheden. We schoven aan tafel. Oh, koffie met een heerlijk vers broodje, dat zou ons opwarmen. Koffie mocht, broodje niet. Dat was een andere winkel. Dat vertelde de oerongezellige serveerster zonder uitleg van reden. Het vraagteken in mijn hoofd is nog niet vervaagd.

 

img_2203

Samen kaartlezen, ja dan kom je nog eens ergens. Misschien niet via de juiste weg, maar zeker wel ergens. 

En nu we toch tijd over hadden verlegde ik mijn interesse naar moderne taartenboeken. Aan boekwinkels in Budapest geen gebrek. Maar wel aan moderne taartenboeken. Na enige winkels kreeg Hans een beetje genoeg van het wachten en riep dat hij wel iets op het internet zou zoeken. Weg romantiek, om een modern taartenboek uit een echte boekwinkel in mooi cadeaupapier cadeau te geven.

We zouden tot aan de avond blijven maar Siberische verwachtingen stroomden ons land binnen. In de middag namen we afscheid van twee grote schatten die ons allbebei heel erg dierbaar zijn. Het bleek geen slecht besluit want tegen de avond vielen de eerste vlokken en trok Siberië langzaam binnen. De kou die er tot aan de dag van vandaag nog steeds is.

Mip

Koud! En een ongelukje.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Dus ga ik door met het schrijven van kleine verhalen. Dank voor de streep waar een ieder mij overheen getrokken heeft.

Het is winter in ons land. En wat voor een winter! Koude winters zijn hier wel redelijk gewoon. Het begon begin januari toen er een noorder storm opstak en de zogenaamde gevoelstemperatuur tot onder -20 dook. Zelfs de kippen, die toch met een donzen dekbed zijn geboren, doken onder op plekken waar ze uit de wind hun toilet konden maken. Ons terras was dan ook niet meer om aan te zien. Vol drollen en veren. Maar ook eieren. En als een kip legt mag ze veel, zo zijn wij hier.

De wind vertrok na een paar dagen maar de koudegolf bleef. Sneeuw maakt de wereld dan weer wonderbaarlijk mooi en die viel gelukkig ook. Want een winter zonder sneeuw is te grijs. Te grauw. Te ongezellig. En nu, drie weken later, is het nog steeds ijskoud. Vooral de nachten komen met gemak aan -15. Een beetje Fries zou hier jaloers op worden. Maar tegelijk ook weer niet. Meren zijn er hier bij tientallen in de buurt. Prachtige grote meren met prachtig zwart glad ijs. Waar mijn Noren zo overheen zouden kunnen glijden. Heerlijk: zwier links, zwier rechts. Handjes op de rug en bevroren snottebellen onder de neus. Maar het zijn vismeren en daar schaatst men niet op en daar zwemt men niet in. Slechts het vangen van een vis is toegestaan, terwijl er in de winter helemaal niet gevist kan worden! Maar probeer het niet, dat schaatsen, want je gaat op de bon.

Wie ook niet kan schaatsen is Hans. Gisteren gebeurde het. Hans was boven en ik wilde het kippenhok afsluiten. Ik nam zijn paarse bodywarmer en sloeg die om mijn schouders tegen de kou. Toen hij beneden kwam zag hij mij net langs het raam lopen en dacht: goh, Mip in mijn paarse bodywarmer dat beloofd wat! Doordat zijn ogen niet gericht waren op hetgeen waar hij mee bezig was, het betreden van het twee tredige trapje van de woonkamer naar de hal, maakte hij een misstap. Ik zal niet in detail treden, maar vanmorgen na twee uur wachtkamer, dokter, röntgenfoto, terug naar de dokter, was het duidelijk. De voet gebroken, de ribben gekneusd en donker blauw. De voet hoeft niet in het gips maar moet wel rust. Rusten en alles langzaamaan doen zijn woorden die niet in Hans’ woordenboek voorkomen. Maar toch was het de arts die hem met deze woorden weer naar huis stuurde. Het zal een maandje aanlopen, zo was zijn opmerking.

Mip.

Mooi en minder mooi. I

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ergens in december 2016. Ik heb zo’n trek in pizza! Hoorde ik hem zeggen. Ga niet naar dat restaurant. Ik maak pizza voor jullie. Riep ik. Nog voor het gesprek beeïndigd was schrok ik toch wel van mijn eigen woorden. Beetje arrogant klonk het natuurlijk wel, dat mijn pizza’s beter zijn dan in het restaurant in Pécs. En hij, K., is zelf ook nog kok. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben niet bang uitgevallen als het koken betreft. Daar is niets arrogants aan.

Ik bakte mijn eigen crispy crackers. We aten vooraf verse rauwe tonijn uit Kroatië met fijn dipje. De warme tranen van tomaat smaakte er goed bij. De pizza was een succes. Wat ben ik heerlijk aan het eten. Alles is lekker. Ik krijg er kippenvel van zei vriendin M. En K was het met haar eens. Dat was een mooi moment. Vrienden die genieten van eten dat uit het hart gemaakt wordt, dat levert ook nog fijne tafelgesprekken op.

Ook in december 2016. Het was op de kortste dag van het jaar. Wij hoorden het bericht nog diezelfde avond. Er ging een schok door ons heen, hoewel we er al een tijd rekening mee hadden gehouden. Anthoni was een leuke man. Hij had gouden handen waarmee hij prachtige ontwerpen bakte. Van kleine sieraden tot levensgrote vazen. Alles in een handomdraai. Maar Anthoni had ook slechte vrienden die zijn leven er niet aangenamer op maakten. De ene vriend zat in een blik, de andere in een fles. Vooral de vriend in de fles was van het sterkere werk. Vrienden stonden hem bij, praatten op hem in, net zolang tot hij de afslag naar het afkicken nam. Een paar weken verbleef hij daar en mocht weer terug naar huis. Hij was goed in staat mensen te overtuigen van zijn eigen krachten. Hans reed met hem naar de bloemenveiling in Budapest, daags na zijn thuiskomst. Hij was een schim van zichzelf geworden, maar zijn plannen voor de toekomst waren groots. Hoopvol was een woord dat niet lang bleef hangen. Alle klinieken in de omgeving waren niet genoeg om hem te helpen. Op 21 december nam hij zijn eigen afslag. Een mooi mens was het. Het was alleen nog een kwestie dat hij dat zelf inzag.

img_2201

 

Mip

 

 

Aanvulling.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De blog van Monique Posthumus, de vrouw uit de video van mijn vorige blog, heb ik gevolgd tot begin oktober 2016. Het kwam doordat een vriendin mij attent maakte op het boek dat zij geschreven heeft: Kanker&Cannabis. Een boek waarvan een 2e druk verschenen is en nu vertaald is in het Duits.

Vandaag maakte een goed vriend mij er op attent dat Monique in oktober overleden is. Twee en een half jaar na het bekend worden van haar agressieve kankervorm.  Haar laatste blog, geschreven door haar man, verscheen op 11 oktober met de mededeling dat Monique op 9 oktober is overleden. Die laatste blog had ik gemist. Ik las hem pas vandaag.

Is het nu erg dat ik haar video openbaar heb gemaakt? Neen. Want juist Monique wil dat haar bevindingen over kanker en cannabis worden doorgegeven en daarmee wil zij haar verhaal levend houden, zodat veel meer mensen er van weten. Daarom is deze blog een aanvulling geworden en geen rectificatie.

Deze link gaat naar haar blog. Ze was een boeiend vertelster.

Mip

http://cannabisenkanker..com/blog

Stoppen met de blog of toch maar niet?

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het zit al een tijdje in mijn hoofd. Stoppen met de blog. Tijd voor iets anders roep ik steeds maar. Het plan was niet om te stoppen met de blog zelf maar wel met KortLevens verhalen. Niet dat er niets meer te vertellen is. Er is meer te vertellen dan er geschreven wordt.

Ik wilde iets anders. Iets waar mijn lezers bij betrokken zijn. Het plan ligt al klaar en de uitvoering ervan is al besproken. Veel kan ik er nog niet over zeggen. Pas als er werkelijke vormen ontstaan die goed genoeg zijn om te publiceren kan ik er werkelijk iets over vertellen. Dat klinkt vreemd maar dat is het niet.  Het enige dat nodig is is medewerking en dat is hier in Hongarije niet altijd even gemakkelijk. Want  ja kan net zo makkelijk  nee betekenen terwijl er toch enthousiast ja gezegd wordt. Maar het  plan is mooi, dat kan ik u verzekeren.

Nu ziet u boven dit verhaal toch KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen staan. Dat heeft een reden. Vorige week kreeg ik een email met een verzoek deze blog te mogen volgen. Juist net nu ik besloten had te stoppen. Ik ging op onderzoek naar mijn aanvrager en kwam terecht op een site die al lang onze interesse heeft. Hoe ze bij mij terecht zijn gekomen weet ik niet. Maar wat ik wel weet dat ik u dit verhaal niet wil onthouden. Ik zal zowel de site als de video (duurt een half uur, maar geen seconde om van te missen) hierbij linken. En het is tevens deze stichting die er voor heeft gezorgd dat ik niet helemaal ga stoppen met mijn verhalen, omdat dit verhaal nog niet af is. Met een natte vinger te lijmen zou Hans zeggen.

Mip