Op de koffie.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Hij was al een tijdje dood. Dat wil zeggen twee weken en dat is voor Nederlandse begrippen best lang. Eerst dacht ik nog dat hij gecremeerd zou zijn, dat doen ze hier voor de ter aarde bestelling. De dag van de begrafenis wordt de urn begraven in het bijzijn van familie en bekenden. Een dode is niet meer zichtbaar na zijn dood, zoals bij ons gebruikelijk is. Waarschijnlijk wel voor de familie, dat kan ik niet met zekerheid zeggen, maar een condoleancebezoek voor vrienden en bekenden om afscheid nemen behoort niet tot de mogelijkheden. Sándor was een goede bekende in het dorp. Hij werd slechts 72 jaar. Hij laat twee zoons, een dochter en een zestal kleinkinderen achter. Zijn jongste dochter was hem vorig jaar al voor gegaan. Ze was nog net geen 50 en het vermoeden bestaat dat zijn gebroken hart nooit meer geheeld is.

Op de begraafplaats scheen de zon. Je kon het bijna warm noemen. Zeker voor een dag als 23 november. Het was er druk. Mensen begroetten elkaar met hoofdknikjes of een loshangende slappe hand. Daarom vielen de omhelzingen en smakkende zoenen van Eva en Atilla mij zo op. Een warme begroeting met een gulle lach. Typisch Eva, altijd uitbundig. Wanneer maak jij voor mij weer eens zo’n heerlijke verse capachino? Vroeg ze Hans met een uitdagende lach. Nog net voor de kist de begraafplaats werd opgedragen gevolgd door de wenende familie en nog net voor de pastoor zijn grafrede begon kwam woensdag ons allemaal het beste uit.

Sándor was geliefd bij de velen die hem deze dag zijn laatste eer kwamen bewijzen. Het was ook te merken aan de verhalen die tegen elkaar opboden. Hoe lang ze hem kenden, wat voor betekenis hij voor hen had gehad en vooral ook hoe liefdevol hij altijd was geweest. Wij kenden hem zeker ook. Een Roma met een mooie goedlachse kop die ook zomaar uit Sicilië had kunnen komen. Geen mafia natuurlijk maar er wel een beetje tegenaan schurend. Dat uiterlijk zegt natuurlijk niet zoveel over zijn karakter. Of het moet die keer zijn geweest, al weer jaren geleden, dat hij ons een half schaap/lam (van net geen jaar oud wordt hier birka genoemd. Tussen lam en schaap in eigenlijk) te koop aanbood. De onderdelen van het lam/schaap waren verpakt in dichtgeknoopte plastic zakken en voelden nog lauw aan. Even laten rusten!  Riep hij nog voor hij het papieren geld in zijn zak liet glijden en de deur achter zich dicht trok. Een half uur later stond ik bij hem voor de deur met de nog lauwe maar nu open gemaakte plastic zakken in mijn hand. Wij vonden het een beetje veel geld voor zoveel vet en zo weinig vlees. Zonder blikken of blozen stak hij zijn hand in zijn broekzak, viste het geld er uit en met een gulle glimlach zei hij niets maar klopte mij geruststellend op de schouder, pakte mijn hand en stopte het geld er in. Ik begreep hieruit dat er in dit geval geen verliezers te betreuren waren. Een week later kregen we een mooi half lam/schaap voor de helft van de prijs en een vette knipoog.

Zoals afgesproken verscheen Eva op woensdag stipt om drie uur. Eenmaal aan de koffie stak ze van wal. De smartphone vol foto’s kwam op tafel. Kinderen, kleinkinderen, eten, vooral veel eten. Bij alles een verhaal. Ze wees mij op een jonge vrouw met een blonde bos krullend haar en een aantrekkelijk vrolijk smoelwerk. Dat ben ik! Vroeger was ik een echte sexbom. Ze scrolde verder, stopte bij een foto van een niet onknappe Hongaarse man. Of ik wist wie dat was. Nee, dat wist ik niet.  Ze drukte haar smartphone en daarmee de foto van de voor mij volkomen onbekende man tegen haar borst en kirde bijna dat hij de fantastische leider van Jobbik is (voor wie het niet weet even op google kijken en je snapt waarom wij zwijgzaam werden).

Door muziek werden onze raakvlakken weer helder. Vooral de oude blues, jazz en soul. Ze riep Stevie Wonder en er schoot mij iets in gedachten. Hans, het opzoekwonder van ons beiden, zocht het fragment waarom ik vroeg.

Vol bewondering, swingend en klappend bekeek ze de eerste twee minuten. Toen moest het haar toch van het hart. Oh, eindelijk krijgen we een echte mooie vrouw in het Witte huis. Mélåniá!!! Ze sprak het uit alsof Hongarije de nieuwe first lady zojuist aan Amerika had geleverd. Maar ze wist dat het buurland Slovenië is die de eer toebedeeld krijgt maar het is tenslotte toch ons buurland. Haar bewonderingsvolle betoog over de nieuwe president was overduidelijk en dat mag natuurlijk. Maar de volgende keer houden we het maar gewoon bij muziek zonder filmpjes. Of de vele verhalen over Sándor die ze heeft te vertellen. Of haar kleinkinderen. Of gewoon een heerlijke verse kop capachino door Hans gemaakt. Ook goed.

Mip

 

Geen foto.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Eén foto zegt soms meer dan duizend woorden is een stellling die ik vaak voorbij zie komen. Nu aan mij de taak om binnen duizend woorden een foto te omschrijven die niet gemaakt mocht worden.

Ik hou niet op fotot’s. Ik sta er altijd met gekke bekken op. Deze en meer woorden waren de verklaring voor het niet op de foto willen. En als iemand zo’n wens heeft resepecteer ik die wens natuurlijk. Dan maar in woorden.

Het was maandag 26 september toen zij in de middag arriveerden. Uit de huurauto werden meteen twee grote koffers/tassen gesleept.  De boodschappen van ons lijstje verhuisden naar de keuken en in de koelkast. Schatten zijn dat meer, omdat het veelal producten zijn die hier niet of moeilijk verkrijgbaar zijn. De rest van spullen verhuisden direct naar de oude caravan inclusief de saxofoonkoffer.

John en Jane in Hongarije zou een mooie titel geweest zijn. John is onze vriend met wie Hans naar Cuba is geweest. Jane is zijn vrouw en bleef net als ik thuis tijdens de reis van beide heren. Ik ontmoette Jane eerder, dat was op 1 januari 1996 in de nacht van het nieuwe jaar. Ze was toen net moeder geworden van haar eerste zoon. Het was bij John thuis en het was tijdens dezelfde gelegenheid dat ik een rotje in handen kreeg met de Nederlandse vertaling vanuit het Chinees: Niet in de hond houden. Onze tweede ontmoeting was bijna twintig jaar later. Jane toen alweer moeder van twee zoons en een dochter. Het was vorig jaar december toen wij voor een paar dagen in Nederland waren. De herinnering was vaag maar nog wel aanwezig. Wat een leuk wijf  schoot het direct door mij heen. Mooie kop en een daadkrachtige uitstraling. Een combinatie van verschillende vriendinnen die mj lief zijn in één vrouw vertegenwoordigd.

En nu waren ze hier in het absolute niets, zoals ik onze plek altijd noem. Niets, als je niets hebt met ruimte, moestuinen, boomgaarden, honden, katten, kippen en sterren. Jane sloot de deur van de huurauto, stroopte haar mouwen op en vroeg waar ze kon beginnen. Gaan jullie eerst maar even indalen zei ik en wees naar de ligbedjes, zodat ze lekker in de zon of in de schaduw konden bijkomen. Waren het eerst de honden die hun deel van de aandacht opeisten was het later de poes die zichzelf prinsesselijk drapeerde over het liggende lichaam van Jane. Rust was niet vergund. Ze lachtte haar lichte overbeet bloot en vertelde dat het geen probleem was.

De volgende morgen klonk bij de caravan muziek. John oefende samen met zijn saxofoon de noten op het blad. Herkenbare nummers die soms best aardig klonken, soms best goed en ja, soms niet zo best. En als het niet zo best klonk hoorde ik dat hij het ook niet zo best vond, de herhalingen waren dan veelvuldiger.  Het saxofoongeluid was hoorbaar bij de moestuin waar Jane achter het gaas bezig was de brandnetels te bestrijden bij buurvrouw Ilonka, met een spa, zodat dit ongewilde kruid voorlopig geen kans zou krijgen de moestuin te binnen te groeien. Het was zonnig en warm. Korte broek vergeten. Ik had nooit verwacht dat het nog zo warm zou zijn! Ik vertelde dat het vorig jaar nog wel een beetje heter was. Dat onze vriend Peter nooit meer in de zomer wilde komen, dan liever in het najaar. Vorig jaar rond deze tijd was het tijdens zijn verblijf hier tussen de dertig en zesendertig graden. Ze stak haar bewete hoofd boven het hekwerk uit. Haar sproeten glanzde in het zweet. En nee, een korte broek van mij had ze niet nodig, zo ging het ook wel. Ze veegde haar rode haren achter haar oren en stortte zich weer op de helse klus. Het ontwortelen van de brandnetels.

Tijdens een rustpauze, op het bankje in de schaduw van de rozenabrikozenboom, kwamen onze vertellingen los. Over vroeger, nu en nog maar pas geleden. Er was zoveel te vertellen dat wij niet meer dachten aan ongewenst kruid en wortels van brandnetels die de moestuin in zouden kunnen groeien. Ik ben weer op zoek naar een volkstuin, ik heb er eentje op het oog. Op mijn vraag warom zij daar ooit mee gestopt was. Juist omdat ze zo vol vuur vertelde over alle mooie dingen die ze daar gedaan had. Het werken in de moestuin en daar dan de oogst van. Met de kinderen op zaterdagavond rond een houtvuur zittend in een slaapzak en dan overnachten in het bijbehorende tuinhuisje. Het was de kanker die uiteindelijk roet in het eten gooide. Een atelier en volkstuin samen met een helse chemokuur waren gewoon teveel van het goede. Maar nu, nu alles achter de rug is ga ik er gewoon weer tegenaan. Hier, op deze plek van het zogenaamde niets ging haar hart weer open.

Je moet voorzichtig zijn met die wieltjes onder die zonneoven. Er staat er één op afbreken hoorde ik zeggen. Nieuwe wieltjes zijn nodig, maar ik heb de juiste nog niet gevonden. Ik zoek gewoon kleine luchtbandjes. En daar was weer die lach en kwam het volgende verhaal. Zij had een groot object gemaakt dat moest worden voorzien van kleine luchtbanden om het goed te kunnen verplaatsen. Een vertegenwoordiger bood aan om langs te komen bij haar atelier. Omdat de pruik haar tijdens het werk altijd in de weg zat liet ze die thuis. De man opende de deur, schrok zo erg van haar kale hoofd dat zij later overdozen met banden binnen kreeg die niet op de bestellijst voorkwamen. Dus, ik heb nog wel een bandjes voor je als je langs komt in Rotterdam. En weer lachtte ze die bijzondere lach. Lichte overbeet, ogen glinsterend en iets geknepen met zachte rimpels aan de zijkant, blozende wangen van het harde werken en een marslandschap aan prachtige sproeten opgelicht door de zon.

Nou Jane, dat zijn dan duizend woorden. Als Hans de foto wel had mogen maken was dat makkelijker geweest. Maar ik schreef het met liefde.

Mip

In blijdschap delen wij u mede.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Toen Hans eind maart terugkeerde van Cuba zat hij vol verhalen. Maar dat was eigenlijk meer tussendoor. Want vanaf het moment dat hij thuis was kroop hij achter zijn computermachine. Het apparaat dat eigenlijk zijn geheugen, ontwikkelbad, donkere kamer en afdruk laboratorium tegelijk is. De afronding van zijn 3e reis in 25 jaar Cuba moest nu omgezet worden naar een werkelijk boek.

Dagelijks waren er telefoongesprekken met John en Bonda. John zijn reismaat tijdens zijn laatste reis en tevens degene die het boek werkelijkheid kon maken. Bonda als vormgeefster, zijn tweede geweten en bedenkster van alle dingen die gebeuren moesten. Als je eenmaal een boek in handen hebt weet je niet hoeveel werk daaraan vooraf gaat. Ik nu wel.

Het gebruiken van het juiste materiaal voor een boek bijvoorbeeld. Hoeveel pagina’s, hoeveel foto’s, welke onderkleur, welke foto groot en welke klein. Welke foto wel en welke foto niet is op zich al een heel groot gevecht. In vijfentwintig jaar is er in de fotografie ook wel wat verandert. Sleepte Hans in 1991 nog hele koffers met camera’s, lenzen, dia- zwart/wit- en kleurenfilm mee op zijn bult. In 2005 bleven de films voor het eerst thuis. Toen ging hij gewapend met digitale camera, laptop en een stapel foto’s terug om mensen terug te vinden en er zodoende achter te komen wat er in die tussentijd verandert was. Sommige waren makkelijk te vinden, anderen waren vertrokken naar een andere plaats en weer anderen waren of spoorloos of al overleden.

2016 was precies het jaar dat alles op Cuba veranderde. Er kwam meer vrijheid voor de Cubanen maar ook het toerisme is volop op gang gekomen. Hans had haast, omdat hij bang was dat er helemaal niets meer terug te vinden zou zijn van het oude Cuba. De cultureel attaché van de Nederlandse Ambassade op Cuba was helemaal wild van de plannen van Hans. Maar hij verslikte zich in de woorden Ik zal je helpen waar ik kan. Want juist op dat moment kwamen er delegaties van de tweede kamer, delegaties van geintresseerde bedrijven en nog veel meer delegaties die in Cuba een nieuwe economie zien.

Zij (Hans en John) schrokken zich dood toen ze op Santiago de Cuba aankwamen. Een mierenhoop aan mensen die wat te bieden hadden. Geen stap kon er verzet worden zonder dat ieamd vroeg: Taxi? Hotel? Sigaar? Rum? Souvenier? Een vrouw? Een meisje? Een wip?  Bijna schreeuwend zijn ze in hun huurauto vertrokken naar rustiger gebieden. En daar vond hij terug wat hij zocht. De schoonheid van de mens achter de Cubaan. Hun muziek, hun dans, hun lach en hun eeuwige optimisme. En ja, Obama was er ook die tijd. En nee, die hebben ze niet gezien. Net zoals de Rolling Stones, die hebben ze ook niet gezien. Maar wel heel veel moois. Het boek verteld het. Kijk maar hieronder en als je nog meer wilt weten kijk dan eens op zijn Facebook pagina. Hans Molenkamp Hongarije.

Daarom: In blijdschap delen wij u mede:

Soms weet ik het niet meer.

KortLevens verhalen en andere dieren vertellingen.

Op bezoek bij Hongaarse vrienden. Voertaal Hongaars.

Ik weet dat jullie het niet met mij eens zijn maar alles is de schuld van Merkel.

Waarom de schuld van Merkel?

Omdat zij de grenzen heeft open gegooid.

Waarom zou zij dat niet gedaan hebben? Het waren mensen in nood.

Zij haalt de moslims binnen, daarom.

Weet je dat de eerste Syrische vluchtelingen christenen waren. Verdreven door isis?

Maar ze hebben een andere cultuur. Daarom wil ik ze niet. Ik zou geld geven om hen te laten blijven.

Waar? Syrië bestaat bijna niet meer. Alles is verwoest.

Ze komen hier alleen voor geld en zijn te lui om te werken.

Weet je dat er in opvangkampen mensen zitten die niets anders zouden willen dan werken. Die worden gek van al dat wachten. Intelligente mensen die een goede baan hadden. Artsen, specialisten, tandartsen, onderwijzers, onderwijzeressen. Ze hadden een gezin, een huis, een auto, een computer. Nu hebben ze niets anders dan een bed en een tent boven hun hoofd.

Als ze in de regio worden opgevangen stuur ik geld. Alles wat ik kan missen.

Dat is een mooi gebaar. Maar kun je ook zeggen waar?

In tenten. Ze kunnen makkelijk overleven in tenten.

Ook tijdens strenge winters?

Ook dan. Als ze dichter bij huis zijn kunnen ze ook eerder terug.

Maar er is geen huis, er is geen terug.

Ik ben katholiek en ik wil geen moslims in dit land. De turkse overheersing was al erg genoeg.

Die eindigde 450 geleden!

Dat weet ik en daarom wil ik het niet meer.

Ken je een moslim? Ik bedoel persoonlijk? Heb je er weleens een ontmoet en ermee gesproken?

Nee en dat wil ik ook niet. Ik ben katholiek en hoef geen ander geloof.

Ik geloof niet in god, maar gun ieder zijn/haar eigen geloof.

Katholiekisme hoort in Europa. De islam niet.

De baas van dit land is katholiek. Hij vult zijn zakken met het geld uit Europa en verdeelt dat onder zijn vriendjes en familie en laat zijn volk in armoede.

Ja, hij is erg en bijna iedereen weet dat. Ook bijna alle kranten, tv- em radiozenders zijn in staatshanden. Iemand die kritiek heeft wordt ontslagen. 

Weet jij dat de népszabadság (vrij vertaald: nieuwsblad menselijke vrijheid) niet meer verschijnt?

Ja, ik zag het op tv. Het redactiekantoor is gesloten omdat alle abonnees zijn weggelopen.

En jij gelooft dat?

Ze vertellen het op tv.

Waar heb jij je nieuws vandaan over de vluchtelingen? Mijn vraag is meer hoe jij weet dat alle vluchtingen moslims zijn en dat het terroristen zijn en dat het verkrachters zijn en vervolgens ook nog te lui om te werken?

Ik lees de krant en kijk tv.

Die in handen zijn van?

Mip

 

Lowieke.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was op de dag dat Margreet terug zou keren naar Nederland. We zaten op het terras, lekker in de schaduw. We keken samen op FB, waar ik niet op zit maar zij wel. Ik zocht wat foto’s van Simone Ten Bosch, de kunstenaar die jaren geleden de Hongaarse rok introduceerde tijdens Vrouwendag op 8 maart. Dat vond plaats in Pécs. Margreet had geen idee welk een prachtige ontwerpen Simone maakt. Zelf heeft ze niet zoveel op met “de kunsten”, omdat het haar te vaak onbegrijpbaar overkomt. Maar bij het zien van de ontwerpen van Simone kon ze alleen maar toegeven dat deze vrouw fantastische ontwerpen maakt.. Maar ook dat heel veel van haar projecten juist sociaal zijn.

Margreet bekeek de foto’s vol enthousiasme terwijl ik vertelde over die dag in Pécs op Vrouwendag en dat ik ook in zo’n mooi ontwerp liep. De hoed die ik droeg vond zij helemaal geweldig. Hééé!  Klonk het uit mijn mond. Zwaaiend met mijn armen rende ik weg van het terras. Margreet in verwondering achterlatend. Ik schreeuwde, klapte in mijn handen en vloekte hardgrondig. De meeste kippen stoven mij voorbij in de richting van het hek aan de voorkant. Een krielkip met haar twee jongen bleven achter. Ze konden geen kant op. Ik keek hem in zijn ogen en las dat hij trek had en dat hij zeker van plan was deze moeder met haar kinderen te verorberen. Hij had een prachtig mooie kop. Donker in het midden uitlopend naar licht. Zijn ogen priemden nog even. De halve meter tussen ons maakte dat hij haast moest maken. Ik moest denken aan het spel Packmen. Zo’n rond monstertje dat eigenlijk alleen bestond uit mond die alleen maar snel open en dicht ging en alles op vrat wat voor zijn mond kwam. Zo ging hij achter de moeder en kinderen aan. Ik schreeuwde nog harder en toen kwam Sissi. Zonder blaf, zonder grom, zelfverzekerd. Ze joeg de vos met de staart tussen de poten over het hek en bleef net zolang staan tot de vos verdwenen was. Sissi werd overladen met complimenten en kreeg van Hans het predikaat “beste vossenverjaagster ooit”. Als ze schoenen zou dragen zou ze er naast gelopen hebben.

Nu wisten we waar de vos over het hek was gekomen. Nadat hij eerst Rolfluitje de haan had opgegeten was hij teruggekomen voor meer. Twee bruine Gina’s, onze best leggende kippen ooit, en Sophia waren in de vos verdwenen. Drie kippen en een haan opgegeten en onze hele eierproductie aan diggelen, omdat daarna alle andere kippen van de leg raakten.

Ideeën flitsten door ons hoofd. Het groene net, dat lag nog op zolder. Samen met Margreet knoopten we zo hoog mogelijk het net vast, zodat het hek nu een onneembare vesting zou zijn. We waren nog net op tijd om haar naar de taxi te brengen die haar naar het vliegveld bracht. De foto’s van Simone’s ontwerpen bleven eenzaam achter op het terras maar nu ik ze weer heb benoemd heb ik ineens weer zin om ze te bekijken. Mooie vrolijke kunst op een grijze sombere dag. Google maar eens op haar naam en zie hoe vrolijk je hiervan kunt worden.

Mip

Schatten.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was de derde keer dat ik wakker werd en er veranderde weinig.  Het hielp niet toen ik het dekbed over mijn hoofd trok. Ik wist het. De herfst was begonnen. Toen ik de trap afdaalde werd ik zingend opgewacht. Het rare is dat het eigenlijk maar een dag later was en toch was alles anders. Zestig klinkt leuk en dat is het dan ook. In de herfst van je leven wordt het ook wel genoemd. Dat treft, ik hou van de herfst. Met deze dag was het dan ook precies tien jaar geleden dat wij besloten Nederland te verruillen voor Hongarije. Kan tijd echt vliegen?

image

Laat maar komen die herfst!

 

Aan die herfstdag ging nog wat vooraf. Ann en Annatasje boekten een vliegtuig die hen precies op tijd op de verjaardag van Hans bracht. Een beetje valse start was het wel. Het vliegtuig landde om acht uur in de avond. De optie was een nachtje Budapest of een razendsnelle taxi onze richting op. Nu was die taxi misschien wel razendsnel maar eerst moest er een uur gewacht worden op andere klanten die ook als eersten werden weggebracht en zo kwam het dat Moeder en Dochter om kwart over één in de nacht doodmoe en hongerig in de stromende regen ons pad op liepen. Maar het weerzien was heerlijk. Toen ik hen om half drie in de stromende regen met Pip naar het appartement had gebracht kon die hele regen mij helemaal niet deren. Ze waren hier en veilig aangekomen, dat voelt altijd goed.

Maandagavond, de avond voor Hans’ verjaardag, hadden zij snode plannen. Hans gooide roet in het eten. Hij begreep niet dat zij niet naar bed wilden terwijl het toch al tegen twaalven liep. Maar de volgende morgen, toen ik Hans mee de tuin in lokte, werd het plan alsnog uitgevoerd. Een kamer vol slingers, ballonnen en confettie. Daarna vulde het huis zich met gezang. Dat goed moet voelen voor iemand die nooit gedacht had zeventig jaar te zullen worden. Ik bakte nog snel een chocoladetaart want een jarige snoepkont zonder taart is schier onmogelijk. De rest van de dag gebruikten we Pécs als stad om rond te leiden en er verschillende terrassen aan te doen. Toen ook de zon nog doorbrak kon het helemaal niet meer mis. Die avond wilde ik Ann graag de sterrenhemel tonen die wij rijk zijn. Ik dacht nog even aan een zaklantaarn maar vond dat eigenlijk onzin. Ik weet tenslotte de weg in mijn eigen tuin, nietwaar?  Ik ben wel nachtblind, maar zo erg toch ook weer niet. Dacht ik. Ann redde mij van de eerste boomstam door mijn hand goed vast te houden, zodat ik toch nog struikelend overeind bleef. Daarna behoedde zij mij voor groot lichamelijk ongenoegen door te roepen dat ik bijna tegen het houthok aanliep. Maar hand in hand, soms een boom te laat zien, soms een kuil te laat in de gaten, hebben wij het samen gered om bij het bankje in de tuin te belanden. De prachtige sterrenhemel was ons cadeau. Toen Hans en Annatasja later volgenden met een zaklantaarn keken wij elkaar aan, zeiden niets. Maar dachten allebei: Watjes.

image

Hoe jarig kun je zijn? Neus is trouwens van schuimrubber.

image

Kreeg Hans toch nog onverwachte verjaardagsvisite. Ze vielen met hun neus in de chocolade taart.

image

 

image1

Samen met het feestvarken de stad in. De zon zou later echt komen.

Als Wim mij toch zo eens kon zien! Ik werk bijna nooit in onze tuin! Riep Ann terwijl ze het zweet van haar voorhoofd veegde en al bukkend de stapel onkruid op een berg gooide. Als je goed doorwerkt zal het ik je niet verraden. Het was op een prachtige, niet al te hete dag. Eigenlijk de eerste dag sinds lang dat er overdag gewoon in de tuin gewerkt kon worden zonder bevangen te worden van de hitte. Annatasja bevond zich in de schaduw met Pip aan haar voeten. Hoewel de hond helemaal niet van kammen gediend is hield hij zich wonderbaarlijk rustig.  Maar later zag hij eruit of hij net uit de wasmachine was gekomen. Bedrukte kop maar wel wonderschoon.

Wat ook wonderschoon was? Het waterballet van Ann in het water van Harkány. Driftig volgde zij de bewegingen van de juf. Tussen enkele honderden andere  mensen was ze zelfs van verre te herkennen. Het deed haar duidelijk goed. Ook de zon deed ons goed. En daar is zo’n bad dan ook voor. Om te genieten van de warmte. In en buiten het water.

Gisteren maakte ik één van de vijf schatten open die zij hadden meegebracht. Een prachtig bakje met Marokaanse kruiden van de Marokaanse winkel in de Markthal in Rotterdam. Heerlijke geuren van  fantastische kruiden. De herinnering aan Moeder en Dochter kwamen gelijk weer boven drijven. Nog vier en een halve schat te gaan.

Mip

 

Achterstallig onderhoud deel 4.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Toen ik begin april aan onze burgemeester vroeg of het vrij was om zelf gewone hennepplanten in de tuin te zetten was daarop haar antwoord JA. Nu vind het zelf dommer als je iets niet zeker weet dat je dat ook beter kunt zeggen. Maar dat is mijn oordeel.

Ik zaaide voor de deur een rij, waarvan er maar twee planten op kwamen. In de tuin zaaide ik vier rijen waarvan er bij elkaar maar zeven planten opkwamen. Het zaad wat we hadden aangeschaft bleek niet al te vruchtbaar. Eind mei struinde ik het internet af op zoek naar goede zaden. In Hongarije kwam ik alleen maar hoeveelheden tegen van tien of twintig kilo. Ik besloot om onze vaste zaaddealer Vreeken in Nederland  te contacten. Omdat Laci bijna zonder cbd’s was en het met hem niet echt goed ging vroeg ik om een spoedzending van 100 gram. Bij Vreeken kunnen ze meedenken en ondanks dat het daar precies de drukste tijd van het seizoen was stuurden ze het pakket per direct op. Ik kon de zaden begin juni verwachten en dat was precies goed om nog te kunnen zaaien voor een mooie oogst. 

De zaden kwamen niet in juni en ook niet in juli en ook niet tot half augustus. In de tussentijd waren de planten voor de deur klaar om verwerkt te worden. Maar er zat geen geur aan en de bladeren voelden te slap. We besloten alles op een hoop te gooien, ook die in de tuin stonden. Het zaad was te zwak geweest om er een goede hennepplant uit te krijgen. Jammer maar helaas. Volgend jaar beter.

Het was op maandagochtend toen vrienden van ons op de koffie kwamen. Rond die tijd bracht de postbode een brief waarvoor getekend moest worden. Ik las de Hongaarse taal, maar met die  ambtelijke woorden weet ik me echt geen raad. Wel zag ik de naam Vreeken staan en las de woorden Cannabis sativa, zoals gewone hennep wordt genoemd in het Latijn. Ik was er niet gerust op en onze vrienden eigenlijk ook niet zo. In de middag maakten we kopie en stuurde die naar een bekende van ons die zowel de Hongaarse als de Duitse taal machtig is. Hij belde direct op. Grote problemen! Onderzoek van justitie! Huiszoekingsbevel! En nog meer van dat soort kreten. Die middag had ik Hongaarse les waar ik me voor af wilde melden, omdat ik tijd nodig had om dit allemaal even te laten bezinken. Nu wil het geval dat mijn lerares helemaal op de hoogte is van onze hennep en cbd avonturen en daarom stelde zij mij een oud studiegenoot van haar voor die als advocate in Pécs werkt. Precies op de hoogte van drugs gerelateerde conflicten.  Daar waren we de volgende dag welkom. In de tussentijd belde ik ook nog met de Nederlandse ambassade voor advies. Die konden niet veel meer dan alleen het telefoonnummer van een advocaat in Pécs geven. Die was op vakantie. Geen nood we hadden al een afspraak.

In haar kantoor was het warm. Misschien was het niet alleen de hitte van buiten. Misschien was het wel omdat ik wist dat deze dame alleen Hongaars sprak en ik bang was dat mijn talenkennis niet ver genoeg reikte om haar goed te kunnen begrijpen. Mijn juf had gezegd dat als ik er niet uit kon komen ik haar mocht bellen. Maar sprak ze er achter aan jouw kennis is volgens mij voldoende. Alsof ik Hongaars examen moest doen, zo hing ik aan de lippen van de advocate. Ik stalde al mijn hennepproducten uit op tafel. Huisgeperste hennenpolie, cbd’s uit Nederland, hennepzaad in een zakje en gepelde hennepzaden die ik van Bonda en GJ cadeau had gekregen (ronduit een aanrader, heerlijk, verrukkelijk) Hans vroeg of zij met het vermelde telefoonnummer kon bellen om uit te leggen hoe de vork in de steel zat. Daar kwam helder klare uitleg. Zij mocht niet bellen, dat moest Hans zelf doen, omdat zijn naam boven de brief stond. Vanaf dat moment zou alles in werking gaan. Zou Hans handgeschreven Hongaarse verklaringen moeten sturen en zou Hans zijn proces in het Hongaars moeten gaan voeren. Zo niet dan wordt er een door justitie aangewezen beédigd vertaler ingezet waarvan de kosten per woord op Hans zouden worden verhaald. Zeven dagen na het tekenen voor ontvangst van de brief zou het proces in werking gaan. Een professor doet onderzoek naar de zaden en over drie tot vier maanden is daarvan de uitslag. En dan? Dat was de grote vraag. Die zaden zijn gewone hennepzaden en dat heeft niets met canabis te maken. Wel, zei ze, als de zaden gecontroleerd zijn sturen ze de zaden door naar jullie. En als er toch canabis gevonden wordt worden ze vernietigd. Maar….. het is niet toegestaan om hennepzaden te gebruiken, daar heb je een vergunning voor nodig. En met die vergunning kon ook onze advocate behulpzaam zijn. Zaden mag je gewoon in huis hebben maar je mag er niets mee doen. Dan ben je niet strafbaar. Naar nu blijkt zijn de hennepzaden die ik hier in de winkel heb aangeschaft onvruchtbaar gemaakt, omdat ze als visvoer dienen en daarna misschien wel alle visvijvers in Hongarije zouden veranderen in een hennepparadijs. 

En als we niets doen? Wat dan? Vroegen wij. Dan gaat de procedure ook in werking en krijgen jullie vanzelf bericht. U snapt het al. We hebben besloten niets te doen. Vooral ook omdat we 100% zeker weten dat dit hele normale hennepzaden zijn. Het zweten hield ook hiermee plotsklaps op. 

Een dag later verscheen er een email met een foto. Vriendin E was daarop te zien met enorme hennepplanten. Ik vroeg haar waar ze was en hoe zij aan die hennep kwam. Ik kreeg antwoord en nog diezelfde dag belde ik met een vrouw die in Holland had gewoond en niet ver hier vandaan een legale hennepkwekerij heeft. We konden een paar planten komen halen met als tegenprestatie dat wij haar zouden leren om er cbd’s van te maken. De afspraak staat voor binnenkort gepland. Wij hebben de eerste al gemaakt en in gebruik genomen. Voor Hans nog steeds van belang vanwege zijn prostaatkanker en zijn helse krampen die soms opkomen nog steeds na een zware chemokuur van bijna veertig jaar geleden. En voor Laci wordt gezorgd. Die krijgt zijn cbd’s via een andere weg. Soms ook fijn dat mensen de blog lezen en er wat van leren. 

Dit was mijn laatste achterstallig onderhoud. Ik hoop dat de mensen die mij mailden nu weer gerustgesteld zijn. Vanavond komt ons volgende bezoek. De moeder van mijn dochters samen met onze oudste dochter. Ik kijk er naar uit, het zijn vrouwen om van te houden. 

Mip