Meeting Bence.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was op de dag dat we me de tong naar Pécs reden toen mijn telefoon rinkelde. Het was onze vriend Zoltán met de vraag welke kleur Hans graag wilde. Zwart/wit, bruin/wit of grijs/wit. Ik vertelde over Hans en zijn tong en dat wij nog geen idee hadden wat de gevolgen zouden worden als het niet goed bleek te zijn en dat ik ook niet precies wist wat het vervolgtraject zou worden. Een slag om de arm, dat was eigenlijk mijn antwoord op een vraag die mij niet gesteld werd.

Toen de tumor verwijderd was en Hans met draden in de tong toch wat vreemd sprak, waren we natuurlijk al voor 90% opgelucht en daarom kon de kleur nu ineens wel besproken worden. Door mij in dit geval, Hans hoefde alleen maar te knikken. Ik pakte mijn telefoon, toetste het nummer in en vertelde over de opluchting dat tumor heel zeer waarschijnlijk er eentje van goede aard was. Ook Zoltán klonk blij en wel om twee redenen. De eerste omdat het allemaal wel goed komt met die tong en ten tweede omdat het antwoord bruin/wit was.

In eerste instantie was ik er niet voor, nog een hond erbij. Ook al kregen we hem cadeau voor bewezen vriendschap. Nu is het wel lastig om een cadeau voor bewezen vriendschap af te slaan, dat weet ik natuurlijk zelf ook wel maar drie hadden we als grens gesteld. Hans’ tong genas snel, zelfs zo snel dat hij mij een brede uitleg gaf waarom we het wel moesten doen. Pip is oud maar de allerbeste leersmeester die we in huis hebben. Die neemt ons ontzettend veel werk uit handen en we houden er een mooi opgeleid exemplaar aan over. Tja, daar had hij een punt. Want eerlijk gezegd zie ik zowel Sissie als Beau niet een hond onder hun hoeden nemen om daar nou eens lekker een volgzaam type van te maken. Om mij nog meer te overtuigen moest ik mee voor bezichtiging. En daar liepen ze, acht kleine donderse bordercollies met een geweldige vader en een wel heel grappige moeder. Door familieomstandigheden waren de baasjes te laat geweest met de prikpil en bedreven de honden genoegzaam de liefde met een worp van acht in één keer als resultaat. Tja, ik zou natuurlijk kunnen doen alsof het mij helemaal niets deed. Maar jezus, wat waren ze leuk en wollig en mollig en grappig en lief en donders tegelijk. Om zelf geen keuze te hoeven maken vertelde ik Hans dat hij de keuze maar moest maken en dat ik me daar helemaal buiten zou houden.

En maandagmiddag was het dan zo ver. Bence, zeven weken jong maakte vanaf de eerste seconde indruk. Op zowel de honden, de katten (binnen twee minuten een haal over zijn neus, is toch best snel) en een indrukwekkend ontmoeting met haan Bruno. Hij weet in ieder geval wat zijn plaats is. Ben alleen bang dat zijn onderzoekende karakter hem toch zal drijven naar nog meer onderzoek. Pip doet zijn best en zal hem zeker ver brengen. De andere twee moeten nog even wennen maar de toenadering is geheel van de zijde van Bence. Het gaat vast heel mooi worden.

En oh ja, niet geheel onbelangrijk, gisteren kwam de bevestiging dat de tumor 100%  goedaardig was.

Mip.

 

Goedaardig.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

A&R. Tja, A&R, alweer de 11e editie van twee fantastische weken samen zijn. Hoewel er dit jaar een iets andere planning was. Als er natuurlijk al wat gepland wordt. Zij zijn als het ware “Werk in Uitvoering”. Vaak is er overleg van dingen die zij zien en de vraag of daar iets aan gedaan moet worden. Meestal is dan het antwoord JA. En soms is er een vraag van onze kant waarop het antwoord dan ook meestal JA is.

De bank naast de abrikozenboom stond er nog niet zo lang en de bank was ook nog goed. Maar de abrikozenboom heeft voor een groot gedeelte de geest gegeven en om zo’n leuke bank naast een dode bank te laten staan is natuurlijk geen optie. Vooral omdat juist die plek omgeven is door zoveel natuurlijke schoonheid. Nu is de bank verplaatst tussen een appelboom en een pruimenboom in. Eigenlijk een veel mooiere plek en ook nog meer schaduw. Die schaduw was trouwens hard nodig toen zij al zuchtend, puffend en zwetend de bank uitgroeven. En daarna weer opnieuw ingroeven. De zon scheen ongenadig fel. Tussendoor is er nog een nieuw windscherm aan de buitenkant van de moestuin gemaakt. Staan de palen in de moestuin ineens weer een stuk steviger, sluit het hek naar de grote tuin weer, sluit het hek naar de tweede moestuin weer, is het hek voor helemaal in de verf gezet, is het doek tegen de vossen weer gefatsoeneerd en nog veel meer dingen waar ik nu even niet op kan komen. En dit alles tussen de planning door.

Wat die planning dan was? Welnu, A heeft besloten om de vierdaagse van Nijmegen te gaan lopen. Vier dagen, veertig kilomter per dag die dan natuurlijk wel (gelijk de elfstedentocht, maar dan in de meestal gloeiende hitte van de julizon) binnen acht uur gelopen moet worden. Voor wie kan rekenen is dat strak 5 km per uur, maar er zitten ook nog kleine pauzes in en daarom moet dat tempo hoger zijn om uiteindelijk de eindstreep op tijd te halen. A had een trainingsprogramma. Verschillende dagen van 8 km, een dag van 25 km met daaraanslutend 20 km. R liep de 8 km met haar mee, maar toen wij hen onderweg zo zagen lopen ging er iets kriebelen bij mij en zo onstond het idee dat ik best een paar keer met haar mee wilde lopen. Die korte afstand natuurlijk, dat begrijpt u wel. Want het lijkt een makkie, dat wandelen, maar ik kan u verzekeren dat het helemaal geen makkie is. Vooral als de zon zo ongenadigd fel schijnt. R was wel zo sportief om de 20 km met haar mee te lopen, hoewel hem dat op een paar blaren kwam te staan. Maar goed, alles voor de liefde. Ja, R is goed en ook heel aardig en aan zo’n partner heb je dan ook wat.

Zelf liep ik vier keer met haar mee. En het was zo leuk, dat ik wel behoefte heb om dat veel vaker te doen. Je komt nog eens ergens met een paar schoenen en het is ook nog eens goed voor de geest. Maar heel eerlijk, we hadden ook zoveel te kletsen dat de tijd gewoon voorbij vloog. Ja, A is lief en aardig en ook nog een heel goed mens.

Wat niet zo in goede aarde viel was de oproep van de politie aan Hans om zich voor derde keer te melden bij het bureau, omdat bij hen nog steeds niet helder is dat hennep en wiet twee verschillende soorten zijn en dat Hans nog steeds (nu bijna twee jaar) wordt verdacht van het opzetten en leiden van een criminele drugsbende. Ondertussen, naar nu blijkt, is er een dossier aangemaakt dat ca. 360 pagina’s beslaat. Ja, ja alles wordt onderzocht. Of er niet een geheime rekening is waarop een bijna onzichtbare manier geld kan worden doorgesluisd. Verschillende banken die hier op werden aangeschreven moesten hen helaas mededelen dat de naam van Hans daar niet bekend was. Verder zat in het dossier een onderzoek naar de zaden van Vreeken in Dordrecht. Iemand in Budapest is bijna vier maanden bezig geweest de website te onderzoeken. Alle duizenden zaden zijn doorgenomen, bekeken of er  drugsgerelateerde zaden bij zaten. Daarna werd dit vertaald in het Hongaars met daarachter de conclusie dat er geen van die zaden op de website te vinden zijn. Omdat het hele dossier in het Hongaars is heeft Hans (geheel volgens Europees recht) het recht om dit helemaal in het Nederlands te laten vertalen. Vervolgens heeft hij, samen met de advocaat, een verzoek ingediend om de zaden chemisch te annalyseren, omdat iemand in Budapest er met het oog naar gekeken heeft en tot de conclusie kwam dat het inderdaad wiet was. Neem een paprikazaadje, kijk er naar en weet zeker dat dit zoet of scherp is. Lijkt ons toch allemaal schieronmogelijk. De procedures zijn nu in werking en dan is het weer afwachten wat de volgende idiote stap van Budapest is. Wordt dus nog steeds vervolgd maar wij gaan wel voor de goede afloop, dat staat vast. Zijn ze helemaal gek geworden.

Hoewel ik deze laatste woorden nogal stoer schrijf moet ik zeggen dat zowel A als R mij van enorme steun waren tijdens het wachten tot Hans weer thuis kwam. Het is namelijk nooit zeker welke konijn er nu weer uit de hoed getoverd wordt. En bij stress denkt men zelden aan mooie dingen.

Tussen al het werken, lopen, gezellige verrassingsbezoeken en politieverhoren door kochten wij een doos prachtige allereerste aardbeien. Altijd een tractatie voor de smaakpapillen. Heerlijk waren ze. Maar de volgende stak Hans zijn tong naar mij uit met de vraag of ik wilde kijken wat er zat. Er zat een witte bobbel die best groot was. Misschien een allergische reactie op de aardbeien zei ik en besteede er eigenlijk geen aandacht meer aan.

De twee weken met A&R liepen alweer teneinde. De tijd was weer voorbij gevlogen en heeft diepe sporen van liefde achtergelaten. Heerlijk zijn ze. Goed en aardig.

Twee dagen later, heel vroeg in de morgen, keek Hans mij diep in de ogen en ik merkte dat hij moest slikken voor hij zijn woorden kon uitspreken. Het is een tumor, die bobbel op mijn tong wijst naar geen enkele andere richting. Vreemd, dat je zo op een hele vroege maandagmorgen met nog een hele dag vol nieuwe plannen ineens heel anders van reactie bent. En dat een toekomst met een derde keer kanker toch eigenlijk ineens wel heel wankel wordt. En het enige dat je dan eigenlijk alleen maar kan is handelen. Niet dat mijn Hongaars nou zo perfect is maar ik spreek het nou eenmaal beter dan Hans, pleeg ik telefoontjes en maak ik de afspraken. Eerst huisarts, daar konden we gelijk terecht. Ze bekeek zijn tong aandachtig en tegelijk ratelde de verwijzingen uit de printer. Omdat er ook nog een rare plek boven op zijn hoofd zat en zij dat ook niet met ogen vol vertrouwen bekeek, schoof daarvoor ook maar meteen een verwijzing uit de printer. De komende dagen stonden in het belang van artsen die ergens verstand van hebben.

Dinsdag al bekeek de huidarts de plek op het hoofd met een vergrootglas. Het kijken duurde net iets te lang om je er behaagelijk bij te voelen. Bioptie was haar eindconclusie en wel zo snel mogelijk. Woensdagmorgen reden we met de tong naar Pécs, waar we eerst verwezen werden naar het verkeerde ziekenhuis. Zo’n plek waar je nooit terecht wilt komen. Bij binnenkomst waan je jezelf in een slechte film met slechte acteurs die alle stoelen bezet houden en weer anderen hangen verveeld tegen de muur. Maar een ding hebben ze gemeen, ze staren je allemaal aan met een vreemde blik. En dat dan allemaal in een soort kelder. De krochten van de hel, daar deed het mij aan denken. Als de hel echt zou bestaan, zou die er in mijn ogen zo uitzien. Maar gelukkig zaten we helemaal verkeerd en moesten we naaar een ander gebouw, daar niet al te ver vandaan.

We liepen naar de wachtruimte, die was leeg. Dat treft want we houden beiden niet zo heel erg van wachten of eigenlijk helemaal niet. Na tien minuten werd Hans binnen geroepen. Een jonge arts bekeek de tong. Lang, veel te lang naar mijn zin. Hij keek naar Hans en toen naar mij. Het is inderdaad een tumor, maar bijna zeker weten is het een goedaardige. Raar, dat woord goedaardig, was helemaal niet in mijn woordenlijst opgenomen. Kwaadaardig, dat is het woord dat we al jaren en vooral ook de laatste tijd steeds vaker horen. Toen bleek ineens dat ik al drie dagen met Wilton Feijenoord op mijn schouders had gelopen en dat hele scheepscomplex donderde in één keer van mijn nek. En het trof toch allemaal die dag want er was een chirurg aanwezig en als we nog even wilden wachten kon de tumor direct verwijderd worden en voor onderzoek worden opgestuurd. Drie kwartier later stonden we buiten. Zonder tumor. Hans met een snee in zijn tong, bij elkaar gehouden door wat draden en ik breed lachend naast hem. De uitslag (ja, je zou er soms uitslag van krijgen) zal nog twee weken op zich laten wachten. Goedaardig, hoe vaak hoor je dat woord eigenlijk nog?

En wat volgens de weer volgende specialist ook goedaardig is, is het plekje op Hans” hoofd. Niets mis mee, zei de arts.

En ondertussen zijn hier sinds een paar dagen weer nieuwe kuikens geboren. 4 bij de krielkip en 3 bij “halve kip” (dit omdat deze kip half krielkip en half gewone kip is). En het blijken zeer goedaardige kippen. Nu nog even afwachten of onze katten ook zo goedaardig zijn, want hun tijgersluipgang langs het kippenhok bevalt ons niet helemaal.

Het verhaal werd toch iets langer dan de planning was, maar er viel toch nog wel wat te vertellen. En eerlijk gezegd zijn er nog veel meer verhalen, maar daarover zeer binnenkort meer. Ik wens een ieder nog heel veel goedaardige uitslagen toe.

Mip

Dan toch maar foto’s.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Hans molenkamp’s foto’s.
Omdat zijn broer Rens er om vroeg toog Hans gisterenmorgen het dorp in. Al in de richting lopend van het nest zag hij er slechts één. De dame in kwestie. Meneer deed waarschijnlijk een zoektocht naar de lekkerste van de lekkerste dingetjes waarmee je een vrouw kunt verwennen. Kikkers, de er al volop zijn, en ander snoepgoed om haar aan te laten sterken. In de tussentijd deed zij haar dans. Geen zwanendans maar een levenechte ooievaarsdans.

Prettig paasfeest.

 

 

 

Mip.

Met blijdschap delen wij u mede:

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Al die tijd stond hij op wacht. Slechts één keer was hij er op uit. We zagen hem wel een beetje magertjes worden en ook zijn kop stond niet meer zo fier op zijn fraai gevederde lichaam. De wanhoop nabij, daar leek er op. Blijft er een vraag over. Kan een mens gelukkig worden van twee vogels? Inderdaad, dat kan.

Gisteren, Hans zag haar als eerste en wees mij direct met een por in mijn zij op het nest. “Wat zei ik? Die komt heus nog wel”. Nu klonk zijn stem oventuigender dan op het moment dat hij de woorden daadwerkelijk uitsprak. Zo’n week of twee geleden, toen de ooievaar al meer dan een week alleen op het nest zat. Maar daar stond ze nu. Recht op haar poten met een rafelig verenpak, waarschijnlijk moe van de veel te lange reis. Rondom haar schudde hij het nest nog eens op. Hij leek zijn kracht hervonden te hebben en schudde met zijn kop de laatste grasresten uit zijn snavel zonder haar lange dunne poten te raken. Het is een hele opluchting.

Daarom delen wij u met blijdschap mede dat onze ooievaars eindelijk weer samen zijn. Heerlijk!

Mip.

Hartbrekers.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Is het mogelijk dat een ooievaar je hart kan breken? Ja, dat is mogelijk.

Eigenlijk is het heel vanzelfsprekend en tegelijk altijd weer wonderbaarlijk. Als ze ergens in augustus uitvliegen gaan de meisjes ooievaars een andere kant op dan de jongens ooievaars om elkaar ergens in maart weer te treffen op het nest dat ze achter lieten. Zelf vind ik het al een wonder dat ze de weg zomaar weer terug vinden. De aankomsttijd is nooit helemaal tegelijk, daar kan nog weleens een paar dagen tussen zitten. Maar nu? De eerste ooievaar kwam meer dan twee weken geleden aan op het nest. Daar had ik al over geschreven. Ondertussen is het hele nest gerenoveerd, zodat ze het samen later opnieuw kunnen opbouwen en verstevigen. Maar er is geen samen. De ooievaar is nog steeds alleen en zit uren op de uitkijk. Opvallend is dat hij/zij het nest bijna nooit verlaat maar in een afwachtende houding het nest warm houdt. Liggend, soms staand. Maar amper uitvliegend voor voedsel. Steeds maar weer op de uitkijk naar de partner. Nu heb ik niet zoveel verstand van vogels maar het gaat er op lijken, als de partner niet terugkeert naar het nest, dat de ooievaar kan sterven. Van verdriet maar ook van honger. Het liefst zou ik de ooievaar bemoedigende woorden toe willen spreken. Bijvoorbeeld dat het nog steeds zulk slecht weer is en dat de partner zal wachten tot het een beetje warmer wordt. Of dat de partner een beetje uitgeput is van de lange reis vanaf Afrika over wilde zeeën en grillige bergen. Maar ik spreek geen ooievaars en dat breekt mijn hart. Hierbij wordt meteen weer duidelijk dat niets vanzelfsprekend is, maar dat alles eigenlijk  wonderbaarlijk is als het goed gaat. Hoewel ik natuurlijk wel hoop dat het allemaal nog goed gaat komen.

Wat ook zeker goed gaat komen zijn de verkiezingen van 8 april in dit land. En waarom weet ik dat? Welnu, dat vergt enige uitleg.

Toen wij hier in 2007 kwamen wonen is Hans direct een bedrijf gestart, zodat hij op legale wijze zijn werk kon doen. Aan zo’n bedrijf kleven wat maandelijkse lasten, zoals het afdragen voor pensioen. Die kosten waren circa 250 euro per maand, maar daar zou je later dan ook wat voor krijgen. En dat klopt. Toen Hans 65 jaar werd kreeg hij pensioen van staat. Eerst was dat 18 euro per maand, maar nu zes jaar later is dat al opgelopen tot 22 euro per maand. Waarmee we dus in het staatssysteem voor gepensioneerden zitten. De grootste regeringspartij draagt de naam Fidesz.

De verkiezingen zijn aanstaande. Overal zijn billboards te vinden van politieke partijen die het allerbeste voor hebben met het volk. Fidesz heeft een originele tekst verzonnen die er niet om liegt. Bij ons, Hongarije eerst! Waar ken ik die tekst ook alweer van? Jobbik, extreem rechts, heeft de leus: Wij zullen overwinnen, als jij maar op ons stemt. Het schreeuwt van de billboards af. MLP heeft daarentegen een mooie lieve dame die alleen maar zegt: Wij hebben het beste met u voor. Maar toch, hebben al die billboards wel zin? Gisteren stond de postbode voor de deur, vrolijk zwaaiend met een envelop waarvoor getekend moest worden. Wat in de envelop zit is geen geheim, het staat er met dikke vette letters op: TIENDUIZEND FORINT. Dat is omgerekend 33 euro. De begeleidende brief is ondertekend door de premier van dit land. Inderdaad die aan het hoofd van Fidesz staat. Het oh en wat fantastisch klinkt weer door bij de kassa van de winkel, want de Hongaren kunnen nog net voor pasen iets extra’s kopen. En dat beklijft. Je zou het mooi en zorgzaam kunnen noemen, maar in dit geval zou ik eerder denken aan het kopen van stemmen. Omkoping is ook wel een woord dat daarvoor gebruikt zou kunnen worden. En ook daarvan breekt mijn hart. Hier is het wachten op betere tijden, alleen hebben er weinigen in de gaten dat zij dat zelf in de hand kunnen hebben. Verkiezingen, ooit bedacht om daardoor een democratische uitslag te krijgen. Hier hebben wij geen heer T. Baudet nodig om te controleren of alle stemmen wel goed geteld worden. Hier hoeft niets geteld te worden, omdat de uitslag al bijna vast staat.

Mip

Lente 2018.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

21 maart 2018. Het vriest. Het sneeuwt. Zaterdag gaat de zomertijd in. Ik weet niet of ik dit jaar de klok  vooruit ga zetten. Eerst maar eens zien of het lente wil worden. Meer valt er niet te schrijven.

Mip

Het was leuk, maar nu is het wel genoeg.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Hierboven de foto’s van begin maart 2018. Kippenvoer is niet alleen voor kippen. Zie hier! De Appelvink, de Keep, de Ringmus, de Heggemus en de Huismus. Dan nog de Kramsvogel, de Spreeuw en uiteraard de Koolmees en het Roodborstje. Maar ook niet te vergeten onze zwarte gastduiven en dan nog een tal van duiven dat zichzelf had uitgenodigd voor een snack. Allemaal op vijf meter afstand van de terrasdeur waar onze stoel regelmatig voor staat. Binnen natuurlijk want buiten vroor het behoorlijk.

Dit is een weekje later. 11 maart om precies te zijn. Hans snoeit de appelboom bij 21 graden, boven nul deze keer. Heerlijk zonnig, zonder wind en weinig wolken. Het ging zelfs zo ver dat wij in de middag naar Pécs reden voor een vers geschept ijsje. Want boven de 20 graden is voor Hans het sein dat hij weer aan de ijskoude calorieën mag. Maar helaas, lege bakken in de toonbank. onze Italiaanse ijsspecialist was ook niet voorbereid op zoveel zonneschijn.

Weer een dag later laat de Berkenboom zien dat de lente echt in aantocht is. De sapstromen in volle gang. Nu tien liter per dag van twee bomen en we hebben er vier maar houden het op twee anders overstromen we nog.

Nog diezelfde dag zagen we en hoorden we een vlucht Kraanvogels. Hans had geen camera bij zich, wat wel jammer is want het was een hele grote club deze keer. En bij thuiskomst zagen wij dat de eerste Ooievaar op het nest is teruggekeerd. Dat wordt hard werken want voor de partner thuis komt moet het hele nest nog worden gerenoveerd. Onkruid en gras eruit en nieuwe takken erin. Die is voorlopig nog wel even bezig.

Vandaag reden we naar het bos om daslook te plukken. De tweede keer al deze week. Eén groot geurend lookbos omringd door miljoenen sneeuwklokjes. Ook dat riekt ontzettend naar lente.

Maar heelaas, niets is minder waar. Vanaf morgen zal de regen uit de hemel kletteren en zal daarna overgaan in een flink pak sneeuw. De temperaturen zakken weer tot winterniveau. Het wordt weer koud. En als ik heel eerlijk ben kan mij dat gestolen worden. Ik wil lente. Heerlijk zonnige lente met bloeiende bomen en een schep in de grond van de moestuin om mijn zaden onder te graven die dan later weer hele mooie planten worden met heerlijke vruchten eraan die we dan op kunnen eten of inmaken of invriezen. Groenten in alle soorten. Daar heb ik zin in. Maar helaas ben ik geen god van het weer en zal ik me moeten overleveren aan die goden die het wel voor het zeggen hebben. Het leven is leuk maar het kan echt een heel stuk leuker.

Mip.