even bijpraten.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was eind Juni toen wij Bence voor een week terugbrachten naar zijn eerste baasjes. Een kleine pup alleen achterlaten met drie volwassen honden leek ons niet zo’n goed idee. Natuurlijk werden alle beesten verzorgd door Brigi, maar die heeft  geen tijd om hele dagen bij ons op het erf door te brengen. We gingen een weekje naar Nederland.

Het weerzien met zijn naamgenoot Bence was hartverwarmend en werkelijk om tranen van in je ogen te krijgen.

Bence en Bence samen in één bed. De liefde was geheel en van beide kanten.

 

Onze eerste avond in Nederland brachten we door bij onze vriend John in Rotterdam, die voor een verrassingsweerzien had verzorgd. Het Italiaanse restaurant van Franco is al een tijdje verhuisd naar Rotterdam en het was daar dat ik bijna doodgeknuffeld werd door Frranco zelf. Het weerzien was geweldig, het eten fantastisch en de sfeer zo niet nog heerlijker.

Franco kon zijn ogen niet geloven en hield mij lange tijd in de wurggreep.

 

En natuurlijk ook een flinke schouderklop voor Hans.

Vlaardingen. De stad waar we allebei geboren zijn. Na een ronde langs ouderlijke huizen en andere plekken waar we gewoond hebben kwamen we aan bij de nieuwe Waterweg, waarlangs het Delta Hotel al sinds mensenheugenis gelegen is. De schepen en de geur van brak water riepen weer veel herinneringe op En daarom natuurlijk, eerst een broodje kroket!

Nog diezelfde dag werden we, als waren we Prins en Prinses, ontvangen bij zus Ineke en zwager Koos. Helaas ben ik hiervan de foto’s kwijt. Net zoals die van de geweldige picnic aan de Vlaardingse vaart met oude vrienden. Jammer, misschien vind ik ze nog ergens.
(Kijk lieverd, even zoeken in mijn eeuwige archief en floep…daar is die foto dus…..)

_JUN0539.jpg

 

zaterdagavond. Weerzien met de dochters en schoonzoons vlak bij het Feijenoord Stadion. Het was fijn om Annatasja en Mitone weer eens live in de armen te sluiten. Want ondanks dat skype een hele mooie uitvinding is voelt dit toch wel anders en echter aan.

 

 

Zondag. De dag dat mijn oudste zus Riet haar 80ste verjaardag vierde en de reden voor onze reis naar Nederland. Een mooie dag die er voor zorgde dat de hele familie weer eens helemaal compleet was. Het feest aan het haringsvliet had op geen mooiere plek plaats kunnen vinden. En hier dan na heel veel jaren alle zussen weer herenigd en daarom ook samen op de foto.

Op zondag 1 juli overleed Bence aan een niet te stoppen vorm van kanker. Hij werd slechts 17 jaar jong. Een mooi kind. Een bijzondere jongen met veel talenten. Basketbal en muziek waren twee van die talenten. Maar bovenal was hij een sociaal intelligente jongen die een voorbeeld voor alle mensen was en die wij voor altijd in ons hart hebben gesloten. Zijn naam leeft voort in onze jonge border collie, Bence. De wake bij de sport- en muziekaccademie in Pécs was indrukwekkend.

Hij groeit en groeit. Soms in de hoogte, soms in de lengte, maar het lieve smoel blijft nog steeds hetzelfde.

Tja en als je dan thuiskomt gaat het gewone leven weer door. Een tiental kuub hout, gezaagd en gekloofd, om er de komende winter weer warmpjes bij te zitten. En dat bij temperaten van ruim van boven de dertig graden.

Tuinschatten. Geplukt in de vroege morgen. Altijd weer om heel blij van te worden.

 

Leermomenten. Een jonge hond moet veel leren en vooral leren luisteren en als hij dat dan goed doet is er altijd een beloning te geven.

 

Voor de derde keer, sinds wij hier wonen, waren ze er. Esther, Bert, Iva en Daan. Wat groeien die kinderen toch donders snel. Maar wat zijn ze leuk geworden in die groei.  Bert weet nu ondertussen alles van walnoten. Hoe ze te kraken (2,5 kilo schoon aan de haak is heel veel) en hoe ze tot olie te persen. Bert is een man van oplossingen en inderdaad is hij gaan nadenken hoe het allemaal nog efficiënter kan. Esther daarentegen is de praktische en weet voor heel veel dingen andere oplossingen. Mijn leermomenten waren daarom veelvuldig. Het was heerlijk dat ze er waren.

 

Tussendoor. Een fantastische lunch bij vrienden Marjanne en Kees. Kees kan toveren, echt waar. Wat kan die man zalig koken!

 

Pip met zijn opvolger. Pip is de hond van de kruiwagen. Zolang hij er in zit, blaft hij er niet tegen. En Bence is nu in de leer hoe je heel makkelijk door de tuin gereden kan worden zonder de baasjes voor de voeten te lopen.

 

Hornaarsnest. In de garage. Niet fijn, zoveel van die groot uitgevallen wespen. Met hoeveel ze waren weet ik niet, maar het waren er echt heel veel. Toch, de schoonheid van hun bouwwerk is geniaal. Wat een vakwerk. Helaas hebben ze dit bouwwerk niet af kunnen maken, omdat Hans, mijn held, er de spuitbus op moest zetten. We waren niet meer welkom in onze eigen garage en dan moet je toch maatregelen nemen.

En ineens waren ze weer terug. Omdat Arwen, met groot succes trouwens, de vierdaagse van Nijmegen had gelopen, zagen hun vakantieplannen er dit jaar anders uit. Ze waren in buurland Oostenrijk en dan is het niet al te ver meer naar Gerde. Een andere reden was dat het stenen paadje, dat elk voorjaar grondig wordt schoongemaakt, er dit voorjaar bij ingeschoten was. En daarom best wel een goede reden om nog even twee weken te blijven.

Beau controleerde of alles wel goed ging. Bence kijkt toe van onder te struik.

Samen pasta maken. Zo’n keukenhulp is altijd welkom.

De lange lappen, dat is even wennen. Maar alles kwam goed.

Hitte bestrijden wij zo! Tuindouche vol aan, hondje stevig in de armen en koelen maar.

Drie donderstenen in volle galop. Pip doet met dit spel niet meer mee. De kuiert er gezellig achteraan.

Wachten en blijven. Een van de moeilijkste opdrachten. En daarna sprinten.

Muziekfestival in het zwembad. Wat een geweldig combinatie. Dansen bij temperaturen van 34 graden is best niet fijn. Maar swingen op fantastische blues in koel helder water, is een mooie ervaring.

Het was ook lekker vol, dat bad.

Ook de overburen konden swingend genieten in het water.

Om toch nog het lekkere wandelgevoel te ervaren vertrokken Arwen en ik twee ochtenden om zes uur de akkers in. De eerste ochtend was goed en de tweede eigenlijk ook wel. Maar de regen van de vorige avond had de grondsamenstelling toch iets veranderd. Schoenen met plateauzolen lopen niet echt makkelijk. Maar het was de wandeling meer dan waard.

Vanmorgen zijn Ron en Arwen vertrokken. Ze hebben een spoor van klussen achter gelaten. De voortuin is weer de voortuin. De takken van de bomen die Hans snoeide en Arwen verzamelde en opbond, liggen te drogen. Ron legde bij de poort zijn eigen Abbey Road aan van loodzware betontegels in de bloedhitte. Deze en nog heel veel andere klussen zijn nu geen klussen meer, maar zoet gedane arbeid.

Mip.

 

 

 

 

 

 

 

Meeting Bence.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was op de dag dat we me de tong naar Pécs reden toen mijn telefoon rinkelde. Het was onze vriend Zoltán met de vraag welke kleur Hans graag wilde. Zwart/wit, bruin/wit of grijs/wit. Ik vertelde over Hans en zijn tong en dat wij nog geen idee hadden wat de gevolgen zouden worden als het niet goed bleek te zijn en dat ik ook niet precies wist wat het vervolgtraject zou worden. Een slag om de arm, dat was eigenlijk mijn antwoord op een vraag die mij niet gesteld werd.

Toen de tumor verwijderd was en Hans met draden in de tong toch wat vreemd sprak, waren we natuurlijk al voor 90% opgelucht en daarom kon de kleur nu ineens wel besproken worden. Door mij in dit geval, Hans hoefde alleen maar te knikken. Ik pakte mijn telefoon, toetste het nummer in en vertelde over de opluchting dat tumor heel zeer waarschijnlijk er eentje van goede aard was. Ook Zoltán klonk blij en wel om twee redenen. De eerste omdat het allemaal wel goed komt met die tong en ten tweede omdat het antwoord bruin/wit was.

In eerste instantie was ik er niet voor, nog een hond erbij. Ook al kregen we hem cadeau voor bewezen vriendschap. Nu is het wel lastig om een cadeau voor bewezen vriendschap af te slaan, dat weet ik natuurlijk zelf ook wel maar drie hadden we als grens gesteld. Hans’ tong genas snel, zelfs zo snel dat hij mij een brede uitleg gaf waarom we het wel moesten doen. Pip is oud maar de allerbeste leersmeester die we in huis hebben. Die neemt ons ontzettend veel werk uit handen en we houden er een mooi opgeleid exemplaar aan over. Tja, daar had hij een punt. Want eerlijk gezegd zie ik zowel Sissie als Beau niet een hond onder hun hoeden nemen om daar nou eens lekker een volgzaam type van te maken. Om mij nog meer te overtuigen moest ik mee voor bezichtiging. En daar liepen ze, acht kleine donderse bordercollies met een geweldige vader en een wel heel grappige moeder. Door familieomstandigheden waren de baasjes te laat geweest met de prikpil en bedreven de honden genoegzaam de liefde met een worp van acht in één keer als resultaat. Tja, ik zou natuurlijk kunnen doen alsof het mij helemaal niets deed. Maar jezus, wat waren ze leuk en wollig en mollig en grappig en lief en donders tegelijk. Om zelf geen keuze te hoeven maken vertelde ik Hans dat hij de keuze maar moest maken en dat ik me daar helemaal buiten zou houden.

En maandagmiddag was het dan zo ver. Bence, zeven weken jong maakte vanaf de eerste seconde indruk. Op zowel de honden, de katten (binnen twee minuten een haal over zijn neus, is toch best snel) en een indrukwekkend ontmoeting met haan Bruno. Hij weet in ieder geval wat zijn plaats is. Ben alleen bang dat zijn onderzoekende karakter hem toch zal drijven naar nog meer onderzoek. Pip doet zijn best en zal hem zeker ver brengen. De andere twee moeten nog even wennen maar de toenadering is geheel van de zijde van Bence. Het gaat vast heel mooi worden.

En oh ja, niet geheel onbelangrijk, gisteren kwam de bevestiging dat de tumor 100%  goedaardig was.

Mip.

 

Goedaardig.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

A&R. Tja, A&R, alweer de 11e editie van twee fantastische weken samen zijn. Hoewel er dit jaar een iets andere planning was. Als er natuurlijk al wat gepland wordt. Zij zijn als het ware “Werk in Uitvoering”. Vaak is er overleg van dingen die zij zien en de vraag of daar iets aan gedaan moet worden. Meestal is dan het antwoord JA. En soms is er een vraag van onze kant waarop het antwoord dan ook meestal JA is.

De bank naast de abrikozenboom stond er nog niet zo lang en de bank was ook nog goed. Maar de abrikozenboom heeft voor een groot gedeelte de geest gegeven en om zo’n leuke bank naast een dode bank te laten staan is natuurlijk geen optie. Vooral omdat juist die plek omgeven is door zoveel natuurlijke schoonheid. Nu is de bank verplaatst tussen een appelboom en een pruimenboom in. Eigenlijk een veel mooiere plek en ook nog meer schaduw. Die schaduw was trouwens hard nodig toen zij al zuchtend, puffend en zwetend de bank uitgroeven. En daarna weer opnieuw ingroeven. De zon scheen ongenadig fel. Tussendoor is er nog een nieuw windscherm aan de buitenkant van de moestuin gemaakt. Staan de palen in de moestuin ineens weer een stuk steviger, sluit het hek naar de grote tuin weer, sluit het hek naar de tweede moestuin weer, is het hek voor helemaal in de verf gezet, is het doek tegen de vossen weer gefatsoeneerd en nog veel meer dingen waar ik nu even niet op kan komen. En dit alles tussen de planning door.

Wat die planning dan was? Welnu, A heeft besloten om de vierdaagse van Nijmegen te gaan lopen. Vier dagen, veertig kilomter per dag die dan natuurlijk wel (gelijk de elfstedentocht, maar dan in de meestal gloeiende hitte van de julizon) binnen acht uur gelopen moet worden. Voor wie kan rekenen is dat strak 5 km per uur, maar er zitten ook nog kleine pauzes in en daarom moet dat tempo hoger zijn om uiteindelijk de eindstreep op tijd te halen. A had een trainingsprogramma. Verschillende dagen van 8 km, een dag van 25 km met daaraanslutend 20 km. R liep de 8 km met haar mee, maar toen wij hen onderweg zo zagen lopen ging er iets kriebelen bij mij en zo onstond het idee dat ik best een paar keer met haar mee wilde lopen. Die korte afstand natuurlijk, dat begrijpt u wel. Want het lijkt een makkie, dat wandelen, maar ik kan u verzekeren dat het helemaal geen makkie is. Vooral als de zon zo ongenadigd fel schijnt. R was wel zo sportief om de 20 km met haar mee te lopen, hoewel hem dat op een paar blaren kwam te staan. Maar goed, alles voor de liefde. Ja, R is goed en ook heel aardig en aan zo’n partner heb je dan ook wat.

Zelf liep ik vier keer met haar mee. En het was zo leuk, dat ik wel behoefte heb om dat veel vaker te doen. Je komt nog eens ergens met een paar schoenen en het is ook nog eens goed voor de geest. Maar heel eerlijk, we hadden ook zoveel te kletsen dat de tijd gewoon voorbij vloog. Ja, A is lief en aardig en ook nog een heel goed mens.

Wat niet zo in goede aarde viel was de oproep van de politie aan Hans om zich voor derde keer te melden bij het bureau, omdat bij hen nog steeds niet helder is dat hennep en wiet twee verschillende soorten zijn en dat Hans nog steeds (nu bijna twee jaar) wordt verdacht van het opzetten en leiden van een criminele drugsbende. Ondertussen, naar nu blijkt, is er een dossier aangemaakt dat ca. 360 pagina’s beslaat. Ja, ja alles wordt onderzocht. Of er niet een geheime rekening is waarop een bijna onzichtbare manier geld kan worden doorgesluisd. Verschillende banken die hier op werden aangeschreven moesten hen helaas mededelen dat de naam van Hans daar niet bekend was. Verder zat in het dossier een onderzoek naar de zaden van Vreeken in Dordrecht. Iemand in Budapest is bijna vier maanden bezig geweest de website te onderzoeken. Alle duizenden zaden zijn doorgenomen, bekeken of er  drugsgerelateerde zaden bij zaten. Daarna werd dit vertaald in het Hongaars met daarachter de conclusie dat er geen van die zaden op de website te vinden zijn. Omdat het hele dossier in het Hongaars is heeft Hans (geheel volgens Europees recht) het recht om dit helemaal in het Nederlands te laten vertalen. Vervolgens heeft hij, samen met de advocaat, een verzoek ingediend om de zaden chemisch te annalyseren, omdat iemand in Budapest er met het oog naar gekeken heeft en tot de conclusie kwam dat het inderdaad wiet was. Neem een paprikazaadje, kijk er naar en weet zeker dat dit zoet of scherp is. Lijkt ons toch allemaal schieronmogelijk. De procedures zijn nu in werking en dan is het weer afwachten wat de volgende idiote stap van Budapest is. Wordt dus nog steeds vervolgd maar wij gaan wel voor de goede afloop, dat staat vast. Zijn ze helemaal gek geworden.

Hoewel ik deze laatste woorden nogal stoer schrijf moet ik zeggen dat zowel A als R mij van enorme steun waren tijdens het wachten tot Hans weer thuis kwam. Het is namelijk nooit zeker welke konijn er nu weer uit de hoed getoverd wordt. En bij stress denkt men zelden aan mooie dingen.

Tussen al het werken, lopen, gezellige verrassingsbezoeken en politieverhoren door kochten wij een doos prachtige allereerste aardbeien. Altijd een tractatie voor de smaakpapillen. Heerlijk waren ze. Maar de volgende stak Hans zijn tong naar mij uit met de vraag of ik wilde kijken wat er zat. Er zat een witte bobbel die best groot was. Misschien een allergische reactie op de aardbeien zei ik en besteede er eigenlijk geen aandacht meer aan.

De twee weken met A&R liepen alweer teneinde. De tijd was weer voorbij gevlogen en heeft diepe sporen van liefde achtergelaten. Heerlijk zijn ze. Goed en aardig.

Twee dagen later, heel vroeg in de morgen, keek Hans mij diep in de ogen en ik merkte dat hij moest slikken voor hij zijn woorden kon uitspreken. Het is een tumor, die bobbel op mijn tong wijst naar geen enkele andere richting. Vreemd, dat je zo op een hele vroege maandagmorgen met nog een hele dag vol nieuwe plannen ineens heel anders van reactie bent. En dat een toekomst met een derde keer kanker toch eigenlijk ineens wel heel wankel wordt. En het enige dat je dan eigenlijk alleen maar kan is handelen. Niet dat mijn Hongaars nou zo perfect is maar ik spreek het nou eenmaal beter dan Hans, pleeg ik telefoontjes en maak ik de afspraken. Eerst huisarts, daar konden we gelijk terecht. Ze bekeek zijn tong aandachtig en tegelijk ratelde de verwijzingen uit de printer. Omdat er ook nog een rare plek boven op zijn hoofd zat en zij dat ook niet met ogen vol vertrouwen bekeek, schoof daarvoor ook maar meteen een verwijzing uit de printer. De komende dagen stonden in het belang van artsen die ergens verstand van hebben.

Dinsdag al bekeek de huidarts de plek op het hoofd met een vergrootglas. Het kijken duurde net iets te lang om je er behaagelijk bij te voelen. Bioptie was haar eindconclusie en wel zo snel mogelijk. Woensdagmorgen reden we met de tong naar Pécs, waar we eerst verwezen werden naar het verkeerde ziekenhuis. Zo’n plek waar je nooit terecht wilt komen. Bij binnenkomst waan je jezelf in een slechte film met slechte acteurs die alle stoelen bezet houden en weer anderen hangen verveeld tegen de muur. Maar een ding hebben ze gemeen, ze staren je allemaal aan met een vreemde blik. En dat dan allemaal in een soort kelder. De krochten van de hel, daar deed het mij aan denken. Als de hel echt zou bestaan, zou die er in mijn ogen zo uitzien. Maar gelukkig zaten we helemaal verkeerd en moesten we naaar een ander gebouw, daar niet al te ver vandaan.

We liepen naar de wachtruimte, die was leeg. Dat treft want we houden beiden niet zo heel erg van wachten of eigenlijk helemaal niet. Na tien minuten werd Hans binnen geroepen. Een jonge arts bekeek de tong. Lang, veel te lang naar mijn zin. Hij keek naar Hans en toen naar mij. Het is inderdaad een tumor, maar bijna zeker weten is het een goedaardige. Raar, dat woord goedaardig, was helemaal niet in mijn woordenlijst opgenomen. Kwaadaardig, dat is het woord dat we al jaren en vooral ook de laatste tijd steeds vaker horen. Toen bleek ineens dat ik al drie dagen met Wilton Feijenoord op mijn schouders had gelopen en dat hele scheepscomplex donderde in één keer van mijn nek. En het trof toch allemaal die dag want er was een chirurg aanwezig en als we nog even wilden wachten kon de tumor direct verwijderd worden en voor onderzoek worden opgestuurd. Drie kwartier later stonden we buiten. Zonder tumor. Hans met een snee in zijn tong, bij elkaar gehouden door wat draden en ik breed lachend naast hem. De uitslag (ja, je zou er soms uitslag van krijgen) zal nog twee weken op zich laten wachten. Goedaardig, hoe vaak hoor je dat woord eigenlijk nog?

En wat volgens de weer volgende specialist ook goedaardig is, is het plekje op Hans” hoofd. Niets mis mee, zei de arts.

En ondertussen zijn hier sinds een paar dagen weer nieuwe kuikens geboren. 4 bij de krielkip en 3 bij “halve kip” (dit omdat deze kip half krielkip en half gewone kip is). En het blijken zeer goedaardige kippen. Nu nog even afwachten of onze katten ook zo goedaardig zijn, want hun tijgersluipgang langs het kippenhok bevalt ons niet helemaal.

Het verhaal werd toch iets langer dan de planning was, maar er viel toch nog wel wat te vertellen. En eerlijk gezegd zijn er nog veel meer verhalen, maar daarover zeer binnenkort meer. Ik wens een ieder nog heel veel goedaardige uitslagen toe.

Mip

Dan toch maar foto’s.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Hans molenkamp’s foto’s.
Omdat zijn broer Rens er om vroeg toog Hans gisterenmorgen het dorp in. Al in de richting lopend van het nest zag hij er slechts één. De dame in kwestie. Meneer deed waarschijnlijk een zoektocht naar de lekkerste van de lekkerste dingetjes waarmee je een vrouw kunt verwennen. Kikkers, de er al volop zijn, en ander snoepgoed om haar aan te laten sterken. In de tussentijd deed zij haar dans. Geen zwanendans maar een levenechte ooievaarsdans.

Prettig paasfeest.

 

 

 

Mip.

Met blijdschap delen wij u mede:

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Al die tijd stond hij op wacht. Slechts één keer was hij er op uit. We zagen hem wel een beetje magertjes worden en ook zijn kop stond niet meer zo fier op zijn fraai gevederde lichaam. De wanhoop nabij, daar leek er op. Blijft er een vraag over. Kan een mens gelukkig worden van twee vogels? Inderdaad, dat kan.

Gisteren, Hans zag haar als eerste en wees mij direct met een por in mijn zij op het nest. “Wat zei ik? Die komt heus nog wel”. Nu klonk zijn stem oventuigender dan op het moment dat hij de woorden daadwerkelijk uitsprak. Zo’n week of twee geleden, toen de ooievaar al meer dan een week alleen op het nest zat. Maar daar stond ze nu. Recht op haar poten met een rafelig verenpak, waarschijnlijk moe van de veel te lange reis. Rondom haar schudde hij het nest nog eens op. Hij leek zijn kracht hervonden te hebben en schudde met zijn kop de laatste grasresten uit zijn snavel zonder haar lange dunne poten te raken. Het is een hele opluchting.

Daarom delen wij u met blijdschap mede dat onze ooievaars eindelijk weer samen zijn. Heerlijk!

Mip.

Hartbrekers.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Is het mogelijk dat een ooievaar je hart kan breken? Ja, dat is mogelijk.

Eigenlijk is het heel vanzelfsprekend en tegelijk altijd weer wonderbaarlijk. Als ze ergens in augustus uitvliegen gaan de meisjes ooievaars een andere kant op dan de jongens ooievaars om elkaar ergens in maart weer te treffen op het nest dat ze achter lieten. Zelf vind ik het al een wonder dat ze de weg zomaar weer terug vinden. De aankomsttijd is nooit helemaal tegelijk, daar kan nog weleens een paar dagen tussen zitten. Maar nu? De eerste ooievaar kwam meer dan twee weken geleden aan op het nest. Daar had ik al over geschreven. Ondertussen is het hele nest gerenoveerd, zodat ze het samen later opnieuw kunnen opbouwen en verstevigen. Maar er is geen samen. De ooievaar is nog steeds alleen en zit uren op de uitkijk. Opvallend is dat hij/zij het nest bijna nooit verlaat maar in een afwachtende houding het nest warm houdt. Liggend, soms staand. Maar amper uitvliegend voor voedsel. Steeds maar weer op de uitkijk naar de partner. Nu heb ik niet zoveel verstand van vogels maar het gaat er op lijken, als de partner niet terugkeert naar het nest, dat de ooievaar kan sterven. Van verdriet maar ook van honger. Het liefst zou ik de ooievaar bemoedigende woorden toe willen spreken. Bijvoorbeeld dat het nog steeds zulk slecht weer is en dat de partner zal wachten tot het een beetje warmer wordt. Of dat de partner een beetje uitgeput is van de lange reis vanaf Afrika over wilde zeeën en grillige bergen. Maar ik spreek geen ooievaars en dat breekt mijn hart. Hierbij wordt meteen weer duidelijk dat niets vanzelfsprekend is, maar dat alles eigenlijk  wonderbaarlijk is als het goed gaat. Hoewel ik natuurlijk wel hoop dat het allemaal nog goed gaat komen.

Wat ook zeker goed gaat komen zijn de verkiezingen van 8 april in dit land. En waarom weet ik dat? Welnu, dat vergt enige uitleg.

Toen wij hier in 2007 kwamen wonen is Hans direct een bedrijf gestart, zodat hij op legale wijze zijn werk kon doen. Aan zo’n bedrijf kleven wat maandelijkse lasten, zoals het afdragen voor pensioen. Die kosten waren circa 250 euro per maand, maar daar zou je later dan ook wat voor krijgen. En dat klopt. Toen Hans 65 jaar werd kreeg hij pensioen van staat. Eerst was dat 18 euro per maand, maar nu zes jaar later is dat al opgelopen tot 22 euro per maand. Waarmee we dus in het staatssysteem voor gepensioneerden zitten. De grootste regeringspartij draagt de naam Fidesz.

De verkiezingen zijn aanstaande. Overal zijn billboards te vinden van politieke partijen die het allerbeste voor hebben met het volk. Fidesz heeft een originele tekst verzonnen die er niet om liegt. Bij ons, Hongarije eerst! Waar ken ik die tekst ook alweer van? Jobbik, extreem rechts, heeft de leus: Wij zullen overwinnen, als jij maar op ons stemt. Het schreeuwt van de billboards af. MLP heeft daarentegen een mooie lieve dame die alleen maar zegt: Wij hebben het beste met u voor. Maar toch, hebben al die billboards wel zin? Gisteren stond de postbode voor de deur, vrolijk zwaaiend met een envelop waarvoor getekend moest worden. Wat in de envelop zit is geen geheim, het staat er met dikke vette letters op: TIENDUIZEND FORINT. Dat is omgerekend 33 euro. De begeleidende brief is ondertekend door de premier van dit land. Inderdaad die aan het hoofd van Fidesz staat. Het oh en wat fantastisch klinkt weer door bij de kassa van de winkel, want de Hongaren kunnen nog net voor pasen iets extra’s kopen. En dat beklijft. Je zou het mooi en zorgzaam kunnen noemen, maar in dit geval zou ik eerder denken aan het kopen van stemmen. Omkoping is ook wel een woord dat daarvoor gebruikt zou kunnen worden. En ook daarvan breekt mijn hart. Hier is het wachten op betere tijden, alleen hebben er weinigen in de gaten dat zij dat zelf in de hand kunnen hebben. Verkiezingen, ooit bedacht om daardoor een democratische uitslag te krijgen. Hier hebben wij geen heer T. Baudet nodig om te controleren of alle stemmen wel goed geteld worden. Hier hoeft niets geteld te worden, omdat de uitslag al bijna vast staat.

Mip

Lente 2018.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

21 maart 2018. Het vriest. Het sneeuwt. Zaterdag gaat de zomertijd in. Ik weet niet of ik dit jaar de klok  vooruit ga zetten. Eerst maar eens zien of het lente wil worden. Meer valt er niet te schrijven.

Mip