What’s in a name….

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen, die openingszin gebruik ik sinds een jaar of vijftien. Nu er een nieuwe blog is moet ik misschien ook wel met een nieuwe openingszin beginnen. Wacht dacht u van: Geen leuker leven dan een Kortleven?

Met die achternaam had ik als kind al veel lachers op mijn hand. En ik deed het domste wat een kind kan doen, mompelen. Ik mompelde eerst mijn voornaam en daarna mijn achternaam waardoor de beleefde mens wel twee keer vroeg hoe mijn eigenlijke naam was. In die tijd bloosde ik ook nog eens van kruin tot voetzool, alle mooie ingrediënten bij elkaar om zo snel mogelijk door de pubertijd heen te raken. Wat betreft mijn voornaam had ik ook veel vreemde reacties. Er was zelfs iemand die dacht dat ik ook nog eens zelf mijn scheldnaam gebruikte en anderen verbasterde mijn naam  omdat ze niet konden geloven dat dit mijn echte naam zou zijn. Zij wisten niet dat ik nog geluk had, omdat mijn ouders mij eigenlijk Bertha wilden noemen. Maar later zou dat goed komen. Er was zelfs iemand die zijn ongeboren kind, waarvan hij dacht dat het een meisje zou worden, Miep noemde omdat hij dat de mooiste naam vond. Het werd een jongen. Hij maakte nog wel de koninklijke grap: “We gaan net zo lang door tot we een Miep hebben”.

Toen ik voor het eerst in Hongarije kwam zag ik iets bijzonders. Op veel bushokjes en soms op schuttingen en muren zag ik mijn naam in grote vette letters gespoten of geverfd. Met dat verschil dat er een accent op de “e” stond: Miép. We vonden het beiden zo bijzonder dat Hans mij op verschillende plekken fotografeerde, opgesierd met mijn naam op de achtergrond. Toen ik wat meer over Hongarije ging lezen kwam ik deze naam ook weer tegen. Dat stemde mij ineens minder gelukkig, want de naam was gekoppeld aan een extreem rechtse partij. Dan die “e” er maar af, aan de uitspraak verandert niet veel.

Je kunt natuurlijk ook denken: Ach, what’s in a name? Nou heel veel, dat kan ik wel vertellen. Maar het voordeel ervan is dat je er sterker uitkomt, dan je er aan begint. Dus ik zou zeggen tegen een ieder die nog een kinderwens heeft: Geef je kind een niet allerdaagse naam. Het liefst een hele ouderwetse. Het kind zal eerst lijden, dat zeker, maar later zal het kind er zeker profijt van hebben.

Was getekend: Miep  (alias Mí

p) Kortleven.

Inderdaad, geen leuker leven dan een Kortleven.

6 thoughts on “What’s in a name….

  1. Lieve Mip, wát leuk dat jullie weer “in de lucht” zijn! Dan kan ik weer gezellig lezen hoe jullie het daar vertoeven in Hongarije. Liefs, Mabel (meisjesnaam Sasabone … welke bonen? Sasa-wie? Hoe spel ik dat? Wat is dát nou voor naam? Kan je dat herhalen … langzáám! … what’s in a name???)

  2. Nou, die openingszin vond ik lang niet slecht. Dan weet je tenminste wie er aan de schrijf is. En namen, we zullen er allemaal wel wat strubbelingen mee hebben gehad. Hoe vaak ik al de voor letters L.F. heb moeten uitleggen. En natuurlijk de verbasteringen van Rens: Renske, René, Renzo, Lorenzo. En dan heb ik het alleen over de eerste letter: L van Laurens. Met de F van Fredrik heb ik niet wat gedaan, want ik ben geen Fred en geen Rik. En about Miep: ik ken geen een vervelende Miep, alleen maar zorgzame lieverds. Nou, genoeg gekieteld?

  3. Ik ben ook blij met een niet alledaagse naam, je leert er goed van spellen, ook door de telefoon.
    Deze openingszin is ook leuk, maar ik mis de dierenvertellingen er in…
    Katinka

  4. Tja naamperikelen…zo werd en word ik vaak Froukje genoemd, terwijl ik toch duidelijk zeg: Frouke. Dat was lang (in het vóórpuberale tijdperk) een doorn in mn oog/oor. Want…ik was zo afschuwelijk lang en dun en voelde me als Froukje een beetje gek….Ik groeide eroverheen, verbeterde niemand meer en toen kwam de klap! Ontdek ik toch (waar en hoe weet ik niet meer) dat de vorm Frouke de mannelijke vorm is….net als Bouke, Auke enzovoort en dat Froukje, Boukje, Aukje enz. de enige echte vrouwennamen zijn…..Daar ben ik eens stevig met mijn Rotterdamse moeder over gaan praten en uiteindelijk lachen…Wist zij veel….Zij met haar lijnrecht logisch denkende hersens dacht dat -ke al voldoende verkleinend was en dus -kje dubbelop zou zijn. En ze had me zo genoemd omdat het zo mooi rijmde op Schouwstra, mn Zwolse vadersnaam. Al met al heb ik dus een mannennaam, maar ik ben nog niemand van dat geslacht tegengekomen die zo heet, niet in Nederland en niet in Friesland. Als ik er zó een ontmoet wil ik gelijk een borrel met hem drinken! Want hij heeft vast meer geleden onder zijn naam dan ik….

  5. ha, daar zijn jullie weer, welkom in zeeland.
    Wat leuk als je over namen gaat nadenken. Ik ben altijd tevreden met mijn voornaam geweest en heb hem niet verandert in Christina, jak.
    Onze achternaam, Molenkamp, kwam samen met de 3 eerste letters van mijn doopnamen tot MALMOL, Marijke Anne( tante Annie) Lise( tante Lies)
    Moet eigenlijk tot mijn schande bekennen dat ik niet eens weet waar mijn voornaam vandaan komt.
    Ben nog steeds geintrigeerd door de naam van Lisa’s 2e schoonmoeder, of hoe zeg je dat, de vriendin van je schoonvader, Bep Bloemheuvel, dan moet ik direct aan Sjef van Oekel denken en Waldolala, met het Willy Dobbenplatsoen. Sorry Bep.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s