Reizen zonder beweging

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Er ligt veel verleden op tafel, in dozen, in enveloppen en in speciaal daarvoor ontworpen ladekastjes. Zijn hoofd hangt gebogen boven het licht dat van onderen komt. Aan het oog een loep waarmee hij de dingen zuiver ziet. Een vraag roept zelden reacties op omdat zijn gedachten daar zijn waar zijn oog naar kijkt. Soms krijg ik een uitnodiging om foto’s te bekijken. Hoe ze waren en hoe ze eruit zien als ze zijn schoongemaakt. En gaandeweg krijg ik ook een inkijk in zijn verleden. Gisteren kreeg ik een voorstelling van een verongelukte vriend in de Dakar Rally. Nooit gepubliceerde foto’s en natuurlijk stond de vriend er niet op, maar wel de overblijfselen van wat ooit een mooie onverwoestbare vrachtauto leek te zijn, terwijl het stof nog langzaam zakte. Bij de beelden krijg ik dan een verhaal dat zo levensecht verteld wordt, dat ik bijna zou denken dat ik er zelf bij ben geweest.

Zo heb ik al vele reizen gemaakt. Cuba, ik ken er mensen vol schoonheid en weet in welke omstandigheden ze daar verblijven. Alaska, ik heb de kou gevoeld in zijn verhalen en de angst tijdens zijn reizen over de ijsbanen. Ik ben terug gebracht in het Hongarije van 1975 en 1983. Ik ken Pécs van toen en weet hoe het was om in die tijd op een trein te wachten in het station van Budapest. De portretten die hij in die tijd gemaakt heeft spreken meer dan boekdelen. Ik ken de geuren, de stiltes en het absolute donker van de woestijn en de overdonderende pracht van zandduinen. De sporen in het zand van de nacht waar te zien is dat een slang en een hagedis elkaar ontmoette. Het spoor van de slang gaat alleen verder. Zijn grote liefde voor de “zandbak” genaamd Sahara. Somaliland, Kenia, Oeganda en Ethiopië ik ben er geweest zonder ooit van mijn stoel te komen.

Het blijkt dat sinds de uitvinding van de digitale camera er nog nooit zoveel foto’s zijn gemaakt. Maar ook dat er nog nooit zó weinig bewaard wordt.

De sneeuw daalt nog steeds ter aarde en op diezelfde aarde ligt al een enorm pak waar nog minstens een laag van veertig centimeter bij wordt verwacht. Vandaag ben ik in Italië. Niet via foto’s maar via boeken. Kookboeken. Stapels kookboeken die zoveel eetlust opwekken dat ik me er watertandend doorheen worstel. Ik noteer en probeer, maar besluit het dan toch weer anders te doen. Op mijn “eigen wijze” manier. Laat die sneeuw maar vallen, wij komen de winter wel door.

Míp.

En dan ondergetekende. Onze publicatie gaat als volgt. Als Mip schrijft, doet ze dit op de laptop in Anne, het achterhuis. Daar vandaan stuurt ze dan een mailtje naar mij met de tekst en vraagt of ik er wat beeld bij kan verzinnen. Nou, in dit geval is dat dus niet zo moeilijk. Vooruit met de geit. Het zal dan wel worden vergezeld van wat tekst en uitleg, anders zou je nog denken dat ik aan niets anders denk dan wat hier beneden staat afgebeeld, toch?

Het betreft beeld wat ik ooit diep onder in een lade stopte, omdat ik vond dat je daar alleen sensatie zoekers mee zou bevredigen. Het gaat over de dia’s waarvan ik het bestaan bijna was vergeten. Ware het niet dat bij het sorteren en scannen van allerlei werk voor die tentoonstelling straks, ook allerlei ander materiaal voorbijkomt en zo ook deze dia’s. Het gaat over Dakar nog maar een keer. En vandaag heb ik Theo, de man achter het stuur, nog maar even gebeld of hij er problemen mee zou hebben als ik die beelden publiceerde. Nou, Theo is een nuchter mens, een realist en op z’n heerlijke Brabants laat hij weten dat hij daar helemaal geen probleem mee heeft. Leuk trouwens dat je iemand na zeventien jaar aan de lijn krijgt en die dan meteen je stem herkend…. maar dit terzijde.

Het betreft hier het bewuste ongeluk waarbij Theo, zoals hij het zelf omschreef indertijd, ‘tegen een betonnen muur’ aanreed. Met 180 per uur aan de rol en over op kop. Kees, die op de navigatorstoel zat is er met stoel en al uitgevlogen en ter plaatse overleden en Chris en Theo werden zwaargewond afgevoerd en vervolgens naar Nederland gevlogen. Wanneer ik nu dus weer die dia’s zie weet ik nog hoe boos ik was over de reactie van de raad van bestuur indertijd. Stoppen, meteen stoppen en nooit, neen, NOOIT meer meedoen aan die vervaarlijke wedstrijden. Nu weet ik dat je een hele discussie op touw kunt brengen over de nadelen en de mogelijke onzin van dit soort rally’s, maar waar het mij om gaat is dat ook die raad van bestuur indertijd volledig op de hoogte is geweest van de risico’s van snelheidssport. En wanneer er dan iemand om het leven komt meteen zo’n schijnheilige reactie te geven is wat me tegen stond, afgezien van het morele standpunt over die sport. Ook ik nijg naar een dubbele houding over deze tak van sport, maar ik kan je vertellen dat het een virus is en dat je daar ook nooit meer vanaf komt. De keren dat ik ben mee geweest en dat vrienden meegingen naar de start om me weg te brengen, die vergeet ik nooit. Fervente tegenstanders van deze onzin, maar eenmaal daar in Parijs, dan wilden ze mee… begrepen meteen wat er aan de hand was en hoe verleidelijk om de boel de boel te laten en instappen.

Dit keer dus een serie afbeeldingen die betrekking hebben op de X2 van Theo, Chris en Kees.

Een voor die tijd, en zelfs nu nog, technisch hoogstandje. 2 motoren, één voor- en één achterin met in totaal 1400 paardenkrachten en dat in een compleet uit aluminium opgebouwd voertuig dat net over de tien ton woog. Een topsnelheid van net over de 220 km per uur en met een acceleratie van 0 tot 100 km.p.u in net zeven seconden. Waanzin, compleet achterlijk, maar wel vreselijk mooi. Wanneer de  top van de auto’s en motoren je voorbij was gekomen dan wist je al dat ze eraan kwamen en begon de lucht te trillen en donderen….  en kwamen die mastodonten alsof ze niets wogen. Zowel Jan als Theo herkenden mij dan van verre en hoorde je een schrille schreeuw van de luchthoorns…. een zwaai en dan zag je ze die avond nog even terug in het bivak.

Tot die ene keer en toen stond de tijd even stil. Of Kees nog had geleefd wanneer de gordels direct aan de vloer waren vastgemaakt in plaats van aan de stoel, blijft eeuwig speculeren. Maar het was voor mij wel de reden om ze nooit te laten plaatsen.

Hanszio

Elf ton schroot...

The Day Before.......

Zonder woorden

IJzige stilte.... alleen wat wind die fluisterde

"Gij hadde doar weer eene goewe plekske, Hanske.."

3 thoughts on “Reizen zonder beweging

  1. er zitten passage’s in Mip’s verhaal die mij doen denken: jij hoort in literair nederland thuis.

    “Een vraag roept zelden reacties op omdat zijn gedachten daar zijn waar zijn oog naar kijkt.”
    prachtig Mip
    en jouw verhaal Hans, vertel er nog vele, zodat ik in gedachte je stem hoor en je stoere kop zie bij het vertellen van de verhalen waarvan ik soms fragmenten heb gehoord, maar nooit de finesses.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s