Wat doen we zo allemaal

Vandaag, bij gebrek aan tijd van de dame des huizes, een klein overzichtje van onze dagelijkse beslommeringen. Dagelijks vroeg op en meteen even koekeloeren wat het weer gaat doen. Eigenlijk volslagen zinloos, want dat gezegde, over de onvoorspelbaarheid….. dat gaat vooral hier  in de Baranya volledig op. Zegt het weerbericht ‘sneeuw’… dan géén sneeuw en andersom dan zit je meteen tot aan je enkels erin.

De dame des huizes Míp, in het vervolg te noemen DDDHM, is doende voorbereidingen te treffen om kleine workshops te gaan geven in het bereiden van smaakvol voedsel. Er zijn zoveel vraag naar dat er uiteraard ook moet worden beproefd of haar idee een beetje klopt en dus heeft ze ook een be-proefkonijn m/v nodig….. inderdaad, ik dus. Nou, dat kan tot leuke verrassingen leiden, geloof me en geheel tegen mijn zin is dat echt niet.

Naast dit verwennen van de smaakpapillen gaan we ook geregeld de deur uit en bezoeken dan onze vriendenkring, die zich niét slechts tot Nederlanders beperkt, maar inmiddels allerlei nationaliteiten kent . Eigenlijk wel grappig om te merken dat je ook hier weer een aantal cirkels en inner-cirkels hebt waarin mensen die actief in het leven staan elkaar treffen en soms in heel andere verbanden dan je voor mogelijk had gehouden. En of het nu gaat over de ‘schone kunsten’  of over Slow Food maakt dus niet uit. En eigenlijk is het wel een bekend gevoel. Zoiets van de jaren ’70 waarin je ook in allerlei verschillende belangen- en actiegroepen weer een deel van dezelfde mensen tegenkwam.

Bij die bezoeken hebben we wel een afspraak en dat is dat we om de beurt rijden vanwege het 0,000 alcoholpromillage achter het stuur. DDDHM is dan wel enigszins nachtblind, maar raakt steeds beter bekend in de omgeving. Leonard Huizinga indachtig zou ik bijna citeren

Het was in het allerholst van de nacht. Twee grote volle manen stonden met verwijtende gezichten aan de hemel.
“Hoe hard rijden we nu?” vroeg ik.
“Zesennegentig,” zei Adriaan en draaide achteloos het stuur drie keer rond.
“Waar rijden we nu?” vroeg ik.
“Om de markt in Rittenburg,” zei Adriaan.
“Rittenburg is een schilderachtig stadje,” zei ik. “Het bezit een fraai middeleeuws stadhuis met een monumentale trap.”
“Nee,” zei ik toen het lawaai was opgehouden, “het BEZAT een fraai middeleeuws stadhuis. Kijk nou toch eens wat je gedaan hebt. Je kunt toch niet met een automobiel deze monumentale trap op.”

Het bont is slechts een geverfd schaap, hoor…..

Maar, eerlijk is eerlijk, ze flikt het wel en heeft daar soms niet alleen met het verkeer te maken, maar ook nog eens met haar bemoeizuchtige passagier.
Dan even een merkwaardig dierenverschijnsel. Een goede vriend van ons, oud radioman in ruste, is redelijk strikt daar waar het gaat om de rechten van het dier. Zijn eigen hond kent precies de grenzen en zal het dus nooit presteren om in de grote stoel van ‘de baas’ te gaan liggen, want dat is not done. Bij ons laatste bezoek echter zijn wij vergezeld van onze hartenbreekster. Geen punt, kent de regels niet, kent eigenlijk helemaal geen regels en duikt dus pontificaal in voornoemde zetel. De reactie van de heer des huizes? Hij tilt haar voorzichtig op en neemt zelf plaats in zijn stoel en neemt de J daarbij liefkozend op schoot. Helemaal snappen doe ik het niet… of juist wel, misschien. “Nee, ze mag niét hier blijven!”
Duidelijk een geval van huisvredebreuk…..
Dan nog maar even de laatste stand van zaken. Na het selecteren, scannen en voorbereiden is nu het printen aan de beurt. Stapels dozen met groot formaat papier van de beste kwaliteit ( voor de meest veeleisende fanatieke zelf printer: Innova!) en lellen van cartridges met inkt vullen de werkruimte en kan ik dus bijna de kont niet meer keren en telkens roep ik weer om DDDHM  dat dit toch wel héél erg mooi gaat worden allemaal. Ach, nog twee maanden te gaan, maar ze gaan wel snel.
En als we dan toch naar buiten gaan om ons zelf te bewegen en daarmee de honden te plezieren, dan kan ik het niet nalaten om alvast een beetje te oefenen voor de 14e.
Ik geef toe, het zou mooier kunnen,  het was koud en het waaide flink, maar er zijn nog vier dagen om te oefenen en er komt nog plenty sneeuw. Zal mij benieuwen of je dat straks zal kunnen zien vanuit de ruimte.
Hanszio
Nu de pijl nog….. pffff………

6 thoughts on “Wat doen we zo allemaal

  1. Lieve dddhm en Flappie,

    leuke beschrijving van jullie drukke bezigheden, ben zo benieuwd naar de uitkomsten! We gaan het allemaal meemaken, kijken er naar uit. Lekker dat bordje! Veel groeten, natuurlijk ook aan DDDH, de dieren des huizes…..
    PKCFD

  2. Jullie telefoon doet raar! Wilde effe melden dat zuslief heelhuids in Turijn is aangekomen na een monsterrit van dik 20 uur. Ja, ze zouden vliegen, maar beetje verkeken op het feit dat Bruxelles kennelijk twee vliegvelden heeft dus vlucht gemist en besloten met de Panda daarheen te tuffen. Lekker avontuurlijk dus. 🙂

    Liefs weer van Tas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s