Vriendschap

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het wil nog wel eens gebeuren dat wij bezoek krijgen van “vreemde honden”. Niet dat ze er vreemd uitzien voor een hond, maar meer dat onze tuin niet de hunne is en die andere tuinen trouwens ook niet. Een van die honden is groot, zwart en lobbig. Volgens mij van het ras New Foundlander, maar zeker weten doe ik dat niet, omdat ik niet zoveel verstand heb van rassen. Dus ook niet van hondenrassen. Maar het is meer om aan te geven hoe groot deze hond is. Geen hek is hem hoog genoeg en hij plaatst zijn drollen (waar een paard jaloers op zou worden) daar waar hij denkt het land veroverd te hebben. Gelukkig met deze sneeuw heel herkenbaar, zodat ik een omtrekkende beweging kan maken om er niet tot aan mijn enkels in te zakken. In de andere tuin dacht ik een molshoop te herkennen, bedacht dat deze mol zeker uitgevoerd moest zijn met nageltjes als ijsbrekers, maar de sporen leidde duidelijk naar hem. De grote zwarte hond.

Nu ben ik niet zo op honden die in hun eentje de wereld verkennen. Geen baas erbij die kan roepen dat de hond iets niet mag, zoals bijten bijvoorbeeld. Maar deze blijft altijd op mooie afstand en als hij mij ziet neemt hij al snel voorzichtig de grote poten en blijft hij achterom kijken of ik hem niet volg. Alsof ik hem zou durven volgen! Ja, met mijn ogen en dan net zo lang tot ik zeker weet dat hij het thuishonk weer gevonden heeft en pas dan kom ik weer in beweging. Met deze kou geen fijn tijdverdrijf. Toch zou ik helemaal geen angst hoeven hebben. Jolene, onze Duitse teckel en ongeveer 1/10 van deze hond, zag hem laatst en rende al grommend (verbazingwekkend hoeveel geluid er uit zo’n klein hondje kan komen) en blaffend op hem af. Ik stond nog steeds in de “niet bewegen” stand terwijl mijn hart mijn nepbontjas uit bonkte. Roepen hielp niet en schelden al helemaal niet. De zwarte hond bleef staan. Was hij bang? Was hij boos? Was hij kwaadaardig? Parmantig als ze kan zijn zwaaide Jolene haar herdershondstaart en hij zwaaide terug, om niet veel later samen spelend over de akker te verdwijnen. Wat maar weer bewijst hoe groot je ook bent dat je dan best aardig kunt zijn. Of hoe klein je ook bent, dat angst geen vrienden maakt. Een kwartiertje later keerde ze dan ook vrolijk en ongeschonden terug, blij er weer een vriend bij te hebben.

En over vrienden gesproken. Verleden week was er post, nu is bijna elke dag wel post maar dit was een mooi pakje. In dat pakje een handgeschreven lange brief met daarbij een live cd van Kalasjnikova, de band van vriendin Suzette die ons drie jaar uitgeleide deed tijdens ons afscheid van Nederland. Direct de cd opgezet en binnen enkele seconden vulde ons huis zich met de weemoed van accordeon en andere instrumenten. Maar het ritme versnelde en het werd al gauw een stuk vrolijker in huis. De muziek haalde direct herinneringen op aan hun eerste optreden tijdens het “bloemenfestijn” waar aan het einde van het diner de tafels opzij gingen en iedereen swingend door het pand danste. Maar er kwam nog een pakje. De postbode overhandigde het alsof hij het zelf verstuurd had. In het pakje de film La Antena, gestuurd door vriendin Corry, omdat we ook dit jaar weer het Rotterdams Filmfestival gemist hadden en daarmee elkaar en een hele groep andere vrienden. Ja het is waar, soms valt er best wat te missen.

Míp

Appendix

Net toen deze bijdrage van Míp klaar was voor publicatie stond de postbode voor de deur…. pakje….

Het was heel simpel tot stand gekomen. Een paar weken geleden had Míp onze vriendin Marijke aan de lijn en ze kletsten elkaar de oren van het hoofd. Aan het eind van het gesprek vroeg Marijke of er nu nog dingen waren waarmee ze ons eens zou kunnen plezieren. “Neen” zei Míp, ” we hebben eigenlijk alles wat we willen…..”  Dat was het moment voor mij om even de bescheidenheid te verliezen direct te zijn en riep hard “Die sloffen….. die heerlijke goddelijke sloffen die je moeder voor ons had gebreid”.  Míp protesteerde en zei dat die moeder daar nu véél te oud voor was geworden.”Nee”,  liet Marijke weten, “dat is nu net het enige wat ze nog wél kan en met veel plezier”.  En zie……. vanochtend kwamen ze binnengewandeld en konden we er zó inglippen. Heerlijk, waanzinnig….. warm en tegelijk ook heel knus…… een stukje artisanaal Nederland aan onze soms toch wel koude jatten.

6 thoughts on “Vriendschap

  1. Wat heerlijk zulke vrienden, die snappen wat je zomaar opeens kunt missen en hoe gelukkig je kunt zijn met post. Dit weblog is een eerbetoon aan hen!
    En dan de fekete kutya, is er geen plaats in het Godshuis van P? Of een aanleun???Voor deze new found friend?
    Katinka

  2. Mmm, als die zwarte lobbige figuur achterom kijkt bij het weglopen, heeft ie de staart dan laag of zwabbert die lekker lobbig mee? Het verhaal doet me zó denken aan onze Barber, zwart en lobbig en een newfoundlanderin (die uiteindelijk 13 werd…). Die kon ook zo weglopen, maar bedoelde dan duidelijk dat ze het erg gezellig vond als je mee ging…Dus misschien hebben Jolene en Katinka gelijk en zoekt ie een goed kosthuis met huiselijk verkeer???

    En ja, gewoon ouwerwetse post en dan ook nog pakjes…dat wordt een zeldzaamheid: die afzenders zijn goud waard!

    De sokpapucsok zijn meesterstukjes, het design is fantastisch, meestal staan die dingen voor geen meter, maar deze wel! Door het mooie vierkantige neusje. Compliment voor de moeder van Marijke!

  3. Bij lobbig moet ik toch eigenlijk meer aan slagroom denken…
    Was dit trouwens die zwarte lobbes (;)) die ’s nachts zo vreselijk luid en zwaar bassend kon blaffen? De pantoffels zijn prachtig, zal ook wel lekker glijen zeker op de plavuizen?
    En de winter heeft hier nog een slachtoffer gemaakt, MamAnn heeft bij een schaatsval flink haar duim bezeerd, met als resultaat een mooi groen gipsje, zie de mail die ik zojuist heb doorgestuurd.

    Knuffeltjes weer…
    Tasje

  4. fijn he, als blijkt dat je een joekel van een hond verkeerd heb ingeschaald en hij een fijne speelkameraad voor Jolene blijkt te zijn.
    Die sokken, heerlijk, misschien moet ik op internet eens gaan zoeken, want het lijken me prima dingen voor Roemenie. Dan kan ik de echte wol die ik nog heb hieraann besteden want voor mutsen of sjaals kriebelt het toch teveel.
    Ik zag trouwens een naam staan bij Frouke, daar eens onder zoeken.

  5. Tja..sorry, was een grapje van me:sok=nl+ het meervoud van papucs= slof in t hongaars, maakt soksloffen, maar nou snap ik weer niks van “marijke” Is hier sprake van 2? Want die ene dr moeder had ze toch gebreid, dus die heeft vast het patroon wel????

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s