Winterse overpeinzingen…..

De winter wil maar niet op de handrem en dus een zoveelste kerstkaart voor de deur. Een puist sneeuw. Nee, niet een beetje, maar echt genoeg om een iglo te bouwen en waar voorlopig, als we de vooruitzichten mogen vertrouwen, nog geen einde aan komt. Nu is het weerbericht moeilijk te vertrouwen, want de Baranya, dat is eigenlijk een autonoom gebied wanneer het om het weer gaat. Regen in Pécs? Zonnetje in Gerde, dat soort dingen, dus.

Nu is ons pand goed van isolatie voorzien en toch sta ik dan, net als vele Gerdenaren, vroeg op om alvast maar weer het vuur aan te slingeren. Nu heeft de kandalló de laatste tijd niet zo goed willen branden omdat de bouwer verzuimd had er een inspectieluikje  in te monteren waardoor we zelf de boel schoon konden houden van binnen. Nou, één telefoontje was voldoende en afgelopen zondag heeft hij de boel dan maar even deels gedemonteerd en inwendige schoonmaak gehouden. Of dat scheelt? Zou het wel denken, want nu loeit ie weer.

Dan zit je daar dus vroeg in de ochtend om half vijf met je bakkie koffie en kijkt in het groeiende en gloeiende vuur. Boven horen Jolene en ik het geluid van een zich in haar slaap om kerende echtgenote. ( Altijd gedacht dat alleen mannen in hun slaap wel eens een wind lieten…) Jolene kijkt verstoort omhoog en trekt haar wenkbrauwtjes op zoals alleen zij dat kan, knort nog een keer en draait nog eens lekker een rondje in haar mand voordat ze de slaap hervat. Nee, Pip slaapt buiten, in zijn eigen godshuis ( god=dog, weet je nog?) en heeft het daar prima naar zijn zin met dit weer, want alles beter dan de aanstaande hitte van komende zomer wat deze Brit betreft.

Al starende in het vuur besef ik voor de zoveelste keer dat ik hout zit te stoken. “Hout… natuur.. hout…. niet oneindig…” en bijna suf ik weg. Dan denk ik weer aan die discussie die de rest van wereld had met Brazilië.. “Neen, niet die Amazone kappen… dat zijn de longen van de wereld…!” Ja, makkelijk lullen wanneer je dus als beschaafde wereld in de voorgaande eeuwen zelf alles hebt weggemaaid. Ik zie mezelf nog staan naast Luïs. Hij had me meegenomen voor een zondagse hap in het achterland en samen keken we vanuit de bergen uit over een kale vlakte in de richting van Girona dat op minstens dertig kilometer afstand lag.  (Overigens ligt Girona daar nog steeds) Hij wees richting kust en vertelde dat zich in dat hele gebied, zover het oog  kon reiken,vroeger de grootste eikenbossen van Europa bevonden. De Spaanse Armada moest het toen opnemen tegen al die andere zeevarende machten en dus werden al die bossen opgeofferd voor de uitbreiding van de vloot. Tja… eikenbossen.

In een door de Unesco zwaar gesubsidieerd en dús beschermd natuurgebied in Cuba draai ik een weg in die niet voor de hand ligt en kom zodoende op een plek die eigenlijk niet ‘openbaar’ is. Natuurgebied? Houtskool stoken? Ja, de mensen hier moeten toch ook hun potje koken?  En wanneer ik vraag of dit dan allemaal is toegestaan wordt de vraag niet begrepen, hoe goed mijn Spaans ook mag wezen.

Begin jaren negentig was ik in het zuid oosten van Polen, in de richting van de Tsjechische grens en voor meer dan drie uur reed ik, met naast me een totaal aangeschoten boswachter, over paden die toen nog voor een ieder waren afgesloten. Hij vond dat ik dit toch echt moest hebben gezien en dat ik daar toch wel foto’s van moest maken. Nee, het was niet de schuld van de Polen dat de bossen er zo bij lagen …. maar allemaal van die zuiderburen, want die industrie van hen… die stookte nog op bruinkool…..

Dan begint het vuur in de kandalló eindelijk goed te branden en kan er nog wat extra op zodat we het vandaag weer warm gaan houden. Raar, warmte… het is niet vanzelfsprekend en je zult er iets aan, of beter, voor moeten doen. Als gas en zonne energie geen optie zijn, wat dan? Ik sta naast een wat oudere Somaliër en we kijken uit over een stuk woestijn. Hij verhaald van hoe hij nog geen twintig jaar geleden hier in dit gebied de meiden versierde. Dan riep hij heel hard “Kijk uit… een leeuw!!” en dan hielp hij de meisjes de boom in en dan…. tja,  dan was het altijd feest daarna. Tot die keer dat er écht een leeuw was en ze hem niet geloofden. Ter nauwernood wisten ze toch nog de bomen in te komen. Hij kijkt met ogen vol schrik alsof het vijf minuten geleden is dat het gebeurde en nu, in het nu… vanaf de plek waar we nu staan kunnen we minstens dertig kilometer ver kijken en het einge dat we zien is zand…. met hier en daar nog een klein bosje kreupelhout. Nog steeds wordt er houtskool gebrand en het meeste wordt opgekocht voor de handel en verdwijnt zodoende naar de omliggende landen waar net iets meer geld is om het te kopen.

Wat is nu het verband, zul je je misschien afvragen. Dat zijn toch derde wereld landen? Het is heel simpel omdat we hier de laatste maanden ook iedere dag met het probleem worden geconfronteerd. Allerhande zelfbouw-tractors voorzien van kleine pruttelende Trabant of Wartburgmotoren zeulen met aanhangers vol met hout. Waar het vandaan komt? Geen idee. Maar we zien wel de boszoom achterin steeds smaller en magerder worden. We zien de restanten langs de wegen waar kort geleden nog joekels van meer dan honderd jaar oude eiken en kastanjes stonden en die door de burgemeesters van dorpen zijn opgeofferd om de gemeentekas wat te spekken om zodoende de stroom- en waterrekening te kunnen betalen. Op het moment dat ik zit te mijmeren voor de steeds verder groeiende vuur vraag ik me af in hoeverre het gecertificeerde hout dat wij de afgelopen jaren inkochten gecertificeerd was……..

Het vuur brandt nu goed en voor de deur is Laci hard doende om voor de zoveelste keer deze winter de stoep sneeuwvrij te maken. Mea culpa….. realiseer ik me en weet verder geen oplossing voor het probleem. De winter…. mag die nu eindelijk voorbij zijn alsjeblieft?

Hanszio

5 thoughts on “Winterse overpeinzingen…..

  1. Legale, dan wel illegale houtkap moet worden bestreden. Te vuur en te zwaard. Wie verre reizen maakt… leuk zo af en toe zo’n overpeinzing.

  2. Vandaag weer wilgen wezen knotten bij smit Crispijn aan de Zuidbuurtseweg. Ongeloofelijk; naar mijn idee hadden we de wilgen vorig jaar gekortwiekt en er stond nu al weer zwaar hout op. Het bleek al weer vier jaar geleden, maar dan nog: wat een houtproductie! Maak je niet al te veel zorgen. Als ze maar van het tropisch hardhout afblijven.
    Corry.

  3. en dan zitten wij hier te zeuren als er nog 2 vlokjes sneeuw vallen in maart.
    Tussen haakjes, ik ben blij me weer een beetje in het gewone, nou ja, leven te kunnen voegen. Ik moet weer eens bij gaan lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s