Je moet het maar net bedenken….

Onze vrienden A&E hadden voor een weekje een bevriende kunstenares op bezoek en die heeft iets met het maken van tekeningen en daar weer filmpjes van maken. Om daarvoor inspiratie op te doen is ze ook hier in de omgeving in wat leegstaande panden wezen fotograferen. ( http://www.manonbovenkerk.nl) Omdat A&E haar niet weg konden brengen naar de trein voor haar retourtje Nederland bracht ik haar even weg en iets te vroeg bij het station vroeg ik haar naar hoe ze het ervaren had. Oude panden, leeg, vervlogen romantiek herinneringen ……  Al pratend met elkaar kwam ik op een herinnering die ik nog niet eerder aan het papier toevertrouwde en dus heb ik daarvoor even nu de tijd genomen.

Op een van de laatste dagen van mijn tweede Cuba-reis zat ik in een volkskroeg in Havanna en voelde me daar helemaal thuis. Gewoon omdat het klopte, omdat er de juiste sfeer heerste en mensen gewoon ‘open’ waren. Ik kreeg er eerst een aanvaring met een Cubaan die een paar jaar ervoor als olympisch bokser goud had gewonnen in zijn klasse een ‘cadeau wilde doen, althans, dat begreep ik. Hij vond me aardig en wilde best, ondanks het schaarse licht, voor mij poseren want tenslotte had ik al een pakje sigaretten een een paar biertjes voor hem betaald.

Hij poseerde eerst te vriendelijk en dus vroeg ik om wat van het echte werk, je weet wel, vuist vooruit en precies zoals het ging        tijdens dat titelgevecht. Eenmaal terug in de kroeg begon iedereen zich ermee te bemoeien en ja, hij was een groot en waardig        kampioen. Hij kreeg het zo naar zijn zin dat hij ‘even weg’ moest en zo terug zou zijn… een verrassing, echt waar. Na een minuut    of tien was hij terug en legde een plastic zak op tafel en gebaarde dat ik dat maar eens open moest maken. Een knots van een          sporthemd haalde ik eruit met allemaal olympische ringen en op de achterzijde het logo van Cubaans olympische commité. Ik       begreep hem best en bedankte hem heel hartelijk, maar nee… het moest wel even twintig dollar gaan kosten. Natuurlijk had ik       die bui zien aankomen en dus maakte ik een vriendelijk gebaar en maakte duidelijk dat ik daar nu helemaal geen zin in had.  Zijn   stemming veranderde op slag en bijna was die eerder geposeerde vuist echt op mijn gezicht beland.

Meteen werd er ingegrepen door een onopvallende man die alles geamuseerd had gade geslagen. Hij maande de sportman tot rust met een biertje en vroeg vervolgens, in perfect Nederlands, of hij bij me aan tafel kon komen zitten. Zijn uiterlijk was eigenlijk in de stijl van de beter gesitueerde Cubaan uit de jaren zestig en door zijn flink gebruinde kop zou ik hem zo voor een inwoner hebben versleten. We raakten in gesprek en hij vertelde dat de bokser dit geintje nu elke keer flikte wanneer er een ‘toerist’ op zijn pad kwam want tja, zo slecht was toestand nu eenmaal. Wat ik in Cuba deed en vervolgens wat hij daar moest en hoelang en zo ja wat dan allemaal Als zoon van een Nederlandse moeder en een Zwitserse vader was hij opgegroeid in verschillende landen en sprak daarom ook al die talen. Hij had nu een kleine uitgeverij in Nederland en deed ook zaken in Cuba en eigenlijk verbleef hij daar de meeste tijd van het jaar. Van het een kwam het ander en na een paar biertjes bleek zijn eerder vermeldde beroep van uitgever slechts een cover. Ja, zo nu en dan gaf hij dan een kinderboek uit om de schone schijn op te houden, maar dat was het dan ook. Waarom hij écht hier was, dat had een heel andere reden. Hij spoorde horloges op. Klassieke en vooral uiterst zeldzame en daarom peperdure merkhorloges. Vertrouwen, daar draaide het hele verhaal om. Tussen de mensen zitten en opgaan in de bevolking en dan stukje bij beetje zijn nieuwsgierig laten rondgalmen zodat het op de juiste plekken terecht kwam. Natuurlijk, hij had de perfecte informatie al lang tevoren weten op te sporen, want al die topmerken hadden precies bijgehouden hoeveel en vooral waarhéén ze hadden geleverd voordat de revolutie het land in haar greep kreeg. Hij wist van minstens twaalf van die merken hoeveel er zich nog ergens verstopt in dubbele wanden of onder de grond moesten bevinden en ook hoeveel, wanneer hij de eigenaren zou weten te traceren,die horloges op dat moment waard zouden zijn.  Zijn opdracht? Zoek de eigenaren en haal ze over om zaken te doen en breng ze in contact met de persoon die het geld ervoor over heeft en op het moment dat de zaak beklonken wordt dan is twintig procent voor jou.

Naïef als ik was en ben in dit soort zaken vroeg ik hem of dat dan wel interessant was, die twintig procent en al snel werd mij duidelijk dat het hier om bedragen ging die zelfs hij niet op zak had. Bedragen die ver boven de ton uitgingen en zelfs in sommige gevallen wel boven de enige tonnen. Probleem was alleen vaak hoe het geld het land binnen moest komen en belangrijker nog, het bewuste horloge het land uit. Of ik nog een biertje wilde misschien? Maar waarom vertelde hij het mij dan, als alles zo in het geniep moest gebeuren, want het kon mij toch ook op een idee brengen? Nee, daar had ik de contacten niet voor, zo vond hij en daarnaast… ik zou mogelijk wel een bezitter tegen kunnen komen tijdens mijn reis…. toch?

Hoe kwam ik nu op deze associatie? Heel simpel…. oude leegstaande huizen, verborgen schatten… antiek… weet je veel, nietwaar? Iedere keer wanneer ik weer iemand spreek die een goed idee denkt te hebben en dat er wellicht.. je weet het maar nooit… misschien……? Dan denk ik weer aan die onopvallende figuur die zo opging in bevolking en er maanden voor over had om zo stukje bij beetje zijn informatie in te winnen.. totdat. Nee, als je het verzint zijn er figuren die het al hebben uitgevoerd want met zoveel miljard mensen op deze aardkloot is de kans dat je een origineel idee hebt heel klein. Een horloge…. wat mag dat kosten…. wat kost tijd eigenlijk.

http://www.horloge.info/artikel/de-duurste-horloges-aller-tijden/79

Hanszio

7 thoughts on “Je moet het maar net bedenken….

  1. Heb effe gespeurneusd, en als deze reis half jaren ’90 was, dan moet dit Félix Savón geweest zijn, was het daarentegen half jaren ’80, dan was het Teofilo Stevenson, beide zwaargewichten en koppen die het meest op de gast op de foto lijken.

    x Tas

  2. Tas…. klopt helemaal, het is inderdaad Félix Savón…. geen knappe, maar wel oersterke beul! Zou je toch een mep van krijgen, zeg. Nou, dan ga je dus helemaal gestrekt, denk ik.

  3. Een mooi horloge, prachtig. Ik heb ook 7 jaar voor de mijne gekwijld voordat ik hem had….en als ik ooit weer eens veel geld heb, dan weet ik al waar ik naar toe ga, Het Rokin, daar ligt een mooie op me te wachten.
    Katinka

  4. Fascineert me altijd, de fascinatie voor mooie horloges. ik heb al 30 jaar geen horloge meer (om) En toch bij de tijd hoor! Het enige horloge wat ik ooit mooi vond en wat me fascineerde was dat van mijn grootvader die het weer van zijn vader die het weer van zijn vader had. Zo’n gouden zakgeval, met (en dat was het mooiste,) zo’n tonnetjes ketting in roodgoud. Daar mochten we mee spelen bij opa in de grote stoel. En dan ging ook heeel eventjes het horloge open en mochten we hem tegen ons oor houden en aaien over de ingegraveerde namen. Zo zie je maar weer hoe associaties associaties oproepen en dat via een Cubaanse bokser…. dank voor je verhaal!

  5. een prachtig sfeerverhaal, bizar wat men voor een horloge over heeft. Ik heb de tijd in mijn hoofd en heb nog nooit een horloge gehad en dat zal wel zo blijven. Ik hoef niet te ZIEN dat ik ouder word, dat zie ik wel in de spiegel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s