Een hondsdolle dag

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Gisteren was het weer hondsdolle dag. Eigenlijk anti hondsdolle dag. In het dorp wordt iedereen die een hond heeft opgeroepen om naar de centrale plek vlak voor het dorpshuis te komen. Daar staat dan de dierenarts klaar met de achterklep van zijn auto open met in zijn hand een injectiespuit gevuld met het anti hondsdolheid-serum. Net daarvoor staat dan een andere auto ook met de achterklep open. Daar staan twee dames die, en de hondenpaspoorten invullen en voorzien van stempels en zegels en tevens het geld in ontvangst nemen. Dat laatste moet als eerste gebeuren en pas daarna volgt de injectie. Waarschijnlijk uit ervaring geboren.

Allemaal keurig op je beurt wachten en niet naar elkaar bijten... ja!

Wij lopen met de honden aangelijnd over straat. Achter hekken springen en blaffen grote honden heen en weer. Jolene loopt erbij als een ware prinses. Staartje in de lucht en ze heeft een pas die bij een prinses past. Soms gaat er trilling door haar lijn en hoor ik onder mij een zacht gegrom. Nee, die laat zich het kaas niet van haar brood eten. Voor mij hoor ik Hans Pip vermanend toespreken dat hij vooral “naast” moet komen lopen. Het vreemde van Pip is dat hij altijd alles begrijpt behalve als hij buiten aan de lijn loopt. Dus loopt hij schuin voor Hans alsof hij zojuist begonnen is aan een Noordpoolse sledehondenwedstrijd. Maar de slee die Hans heet geeft niet mee.

Omdat de dierenarts nog niet is gearriveerd lijkt het ineens op een vreemde honden ontmoetingsplaats. De honden worden door hun bazen strak gehouden. Een man, wiens hond duidelijk, maar dan wel in de verte familie van Pip is, is zichtbaar niet gewend om het dier zonder slaan in toom te houden. Hij staat dan ook geen seconde stil die man. De hond springt en trekt en probeert zich los te worstelen uit zijn ongewenste situatie. Maar als de man zijn hand op heft duikt het dier zichtbaar in elkaar. Nee, hij slaat hem niet maar de reactie van de hond laat zien dat hij weet wat er komt als de baas zijn hand op heft.  Omdat veel honden niet reageren op het eerste commando hoor je hun namen bijna schreeuwen. Beethoven! Zit! Dollar! Zit! En zo kom je er achter dat mensen best wel fantasie hebben bij het kiezen van een naam.

De auto’s arriveren. Zowel het administreren als het injecteren gaat snel. Op de terugweg mag Jolene het laatste stuk los. Ze loopt recht naar het hek waar één van haar vriendjes zijn neus doorsteekt. Ze snuffelen en kwispelen. Dan loopt ze door naar het volgende hek waar twee teckels haar vriendelijk begroeten. Ze snuffelen en kwispelen. Dan neemt ze haar prinsessentred weer aan en loopt recht op huis aan. Mijn oog valt nog even op een binnentuin. Ik sta stil en kan mijn ogen niet geloven. De moestuin is netjes omgewoeld en in de zwarte aarde staan plastic flessen op hun kop. Zou de permacultuur zijn intreden hebben gedaan?

Mip.

8 thoughts on “Een hondsdolle dag

  1. Over permacultuur gesproken: op de rand van onze veranda staat ter decoratie een heel oude keramieke/terracotta “aspergepot”, de klassieke uitvoering dus van jullie petflessenvariant. Steeds lag er rommel onder; mosjes, grasje, takjes.Duidelijk vogelwerk, maar waar er genesteld werd/was? Tot ik vanmorgen nog half slapend ter toilet toog: wéér rommeltjes…en terwijl ik dat stond te bestuderen vloog er vlak langs mn oor een koolmeesje uit de pot! Dus…multifunctioneel zo’n ding…en nu maar hopen dat de meesjes het niet erg vinden dat wij er vlak naast ons geliefde ochtendkoffieplekje hebben! Kortom, we zijn er dus weer en er valt al weer veel te genieten.

  2. Leuk die hondjes, mogen ze eindelijk een keer uit hun hekken en van hun kettingen en hokjes, een uitje ook al is het voor een prik. Volgende week is het in ons dorp zo ver. We gaan niet omdat we de dierenarts onaardig vinden. Toch maar even naar Bonyhad met het stel.
    Ken je de mensen van de binnentuin? Gewoon even naar binnen…..
    Katinka

  3. Wij moeten van de week de inentingen halen met P. Even anders, P. is er niet blij mee, maar ze ondergaat het gelaten. Op de tafel krijgen we haar niet dus gaat de dierenarts op haar knieen. Ga even op je “koken voor liefde kijken of ik de oplossing weet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s