Niet echt koud… maar wel frisjes..

Op dit moment is de glaszetter doende een nieuwe ruit in te zetten. Dubbel glas uiteraard, want zo’n ingebouwd alarm is wel spannend, toch? Je geeft er een pestklap op en het geeft een kabaal als een straaljager sneller dan Mach2 gaat. Ondertussen is dus de deur eruit en dan merk je dat het ineens koud is in huis. Lange dagen en gelukkig is het einde in zicht, want al het werk is bijna klaar. Dat wat opgeplakt moet worden is op dit moment in Pécs onder handen. Leuk winkeltje en als je niet wist dat het daar zou zitten. zo achter die grote dikke heg, dan vond je het nooit. Wanneer je daar als vreemdeling voor het eerst binnenstapt waan je jezelf in een aflevering van Andere Tijden.

Meneer en mevrouw kijken me argwanend aan en willen weten wat ik dan wel wil. Inlijsten? Nou, gezien het gevoerde assortiment is dit nu niet meteen mijn keuze. Opplakken dan, misschien? Ja, dat kan… en hoe groot? Dan komt het materiaal tevoorschijn en verdomd, dat is de techniek die ik zelf ongeveer vijfentwintig jaar geleden gebruikte om grote platen op te plakken, maar wel volledig achterhaald door nieuwe materialen. Wat het dan gaat kosten, wil ik weten. Nou, ik zal het kort houden, zelfs de prijs is nog hetzelfde als dat ik toentertijd kwijt was en dus is de deal al snel rond. Wanneer ik een paar dagen later met de tweede stapel kom opdraven is het ijs kennelijk in mijn afwezigheid gebroken en zijn ze een en al vriendelijkheid en willen alles weten. Waar is dit… en dat… en wat deed je daar… en wie is dat nou….?

Naast dat opplakwerk is er ook nog ander werk dat ik ga ‘hangen’. Zo heb ik nu de eerste lap klaar van wat straks een serie moet worden. Dansers waarvan ik de bewegingen bepaal en dus moeten die lappen ook nog eerst drogen voordat ik er mee verder kan. Met een maat van meer dan twee bij één meter moest er dus een plekje gevonden worden en dus maar onderaan de trap gehangen. Ik moet zeggen, het hangt er mooi en veilig bij…. hoewel… veilig? Zowel Míp als ik zijn al bijna een keer van schrik van de trap gelazerd. Stel je voor, je komt de slaapkamer uit… richt je blik naar beneden en…..  Nou, gelukkig dat er een leuning zit, want anders. Zelfs wanneer we gewoon dor de kamer lopen wordt je blik toch telkens weer naar dié kant getrokken waar zij hangt en dus loop je dan weer een stoel of tafel uit de grond. Nee, die gaat dus snel naar de expositie en daarna, dan zien we wel weer verder.

Hanszio

Ze leidt wel erg af, hoor.

5 thoughts on “Niet echt koud… maar wel frisjes..

  1. Oef! Wat hangt ze daar mooi! Dat belooft wat straks in Nádor….smaakt naar meer dus.
    Dat opplakadresje lijkt ons erg interessant….zo groot als jij hoeft niet, maar wie weet kunnen wij er ook eens wat mee?

  2. Wat mooi die foto’s opgeplakt op groot formaat. Ik heb nog wel een leuk idee om de foto’s op te hangen. Ik zag ooit in een tuinprogramma wel een leuk idee. Daar hingen ze ook foto’s op die behandeld of beplakt waren met iets waterafstotends, het was echt geschikt voor buiten dus. Je zou er een méterslange expositie van kunnen maken, een soort Chinese Muur maar dan in Gerde van prachtige foto’s en als het dan net zo’n trekpleister wordt…
    En binnenkort is er misschien hier in het dorp ook nog een soort expositieloft te huur…
    Ben benieuwd naar Nador.
    Katinka

  3. Vanuit mijn doorreisplek naar ’t zuiden wens ik je een succesvolle expositie toe. Gezien alle moeite die je er op los hebt gelaten, moet het wel een eclatant succes worden! Hiep hoi, reeds!

  4. Prachtige foto. Laten hangen, zou ik zeggen. Hangt daar mjooi!!!.
    Wat zal die expositie super zijn. Maar goed dat jij toen…..destijds….gewoon weigerde om te ziek te zijn. Een Hodgkin-non hodgkin of wat dan ook toch trotserend, om ons nu nog steeds te kunnen laten genieten van je kunsten. Het mag maar weer eens gezegd worden

  5. kwou dat ik zo kon bewegen, dan hoef ik nog niet eens zo mooi te zijn, alhoewel…?
    Annelies ik sluit me helemaal bij jouw woorden aan. Het was en is een eigenwijs klerenjong ( op zijn goed vlaardings) maar daar krijg je ook wat voor terug.
    Het blijft mijn kleine broertje he? Die me altijd onder de tafel lulde. Ha, ha.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s