De natuur roept

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Tijdens de wandelingen met de honden had ik het natuurlijk al lang gemerkt. Maar een mens kan doen of er niets aan de hand is en dat deed ik dan ook. Geen tijd voor dat soort zaken. Wel had ik oog voor bloeiende fruitbomen en het zingen van alle vogels die duidelijk kenbaar maakten dat de lente er echt was. Maar het gras onder mijn voeten, daar moest ik even niet aan denken. Tot het gras op kniehoogte kwam.

Het moet voor de toeschouwer een vreemd gezicht geweest zijn. De grote landbouwmachine achter mij die het opengetrokken land inzaait, terwijl ik bezig was in de moestuin, het door Hans gemaaide en verzamelde gras verspreidend om zo de bodem goed te bedekken en het grootste deel van het onkruid tegen te gaan. Tegenwoordig word ik blij van grasmaaien. Al bij het ruiken van die geur sta ik klaar met de hark om alles keurig bij elkaar te harken. Lekkere lichamelijke arbeid die straks ook nog minder onkruid zal geven. Geen sportschool of ochtendgymnastiek kan daar tegenop. De moestuin kon er dan lelijk bij gestaan hebben met al die flessen, maar de schoonheid laat zich stukje bij beetje onthullen. Nog een weekje wachten en die schoonheid mag in vol ornaat op de foto.

Doen we anders nog iets dan voor die “baas” die natuur heet werken? En of. Na die “knaller” van vorige week gaat het leven weer driftig verder. Hans is op het juiste spoor van inspiratie en bedenkt plannen waar nog weleens iets heel moois uit zou kunnen komen. Zelf ben ik druk in de weer met het eetbare verhaal. Workshops. En tussendoor nog een leuke bijeenkomst van Slow Food Pécs waar in restaurant Kalamaris gisteren KAAS centraal stond. Een proeverij waarbij de opkomst niet heel groot maar wel heel gezellig was. Alle soorten kazen kwamen aan bod.  De meesten handgemaakt en biologisch. Van jonge tot oude geit, van jonge tot oude koe vermengd met kruiden en specerijen. En van die kazen die samen met een heerlijk glas port je smaakpapillen op hol zouden kunnen brengen. Maar er was geen port en met rode wijn scheen het ook wel heel lekker te zijn. Ik spoelde alles weg met water. Er waren ook nog mooie vers gebakken bruine broden en koekjes gemaakt van kaas en op verzoek had ik die middag ook nog een paar zakken vol van mijn crispy crackers gebakken, waardoor een veelheid aan smaken en kraken op tafel aanwezig was. Maar de mooiste kazen bleven dicht. Speciaal gekocht bij de supermarkt: in tubes en worstvorm. Eerst wel jammer, omdat het bij een proeverij toch om verschillen gaat. Maar iedereen begreep wel dat je dit soort kazen maar beter dicht kunt laten en wachten tot de houdbaarheidsdatum verlopen is en ze dan vervolgens gewoon in de vuilnisbak kiepert. Zonde van het geld, maar nog veel meer zonde van aangetaste smaakpapillen.

Mip

4 thoughts on “De natuur roept

  1. Ook in Rotjeknor roept de natuur, van heel dichtbij nog wel, want ik heb een merelnest in een plantenbak op m’n balkon, op een meter afstand van m’n eettafel, met inmiddels vier kale, roze, gerimpelde piepkleine mereltjes, met hele grote snaveltjes! ’t Is prachtig om te volgen, van zo dichtbij. Ma broedt en voedt, en af en toe doet Pa ook symbolisch een duit in ’t zakje, of liever een insect in ’t bekje. ‘Wie is toch die zwarte meneer die een keer per dag wat eten komt brengen? Dat is nou je vader’.
    Ik hoop dat we de gaaien en eksters bij ze weg kunnen houden.
    Ik wens u allen een aangename Koninginnedag!

  2. Leuk die kaas, in een tube??? Dat ken ik nog niet, maar die andere klinken erg lekker. Ben benieuwd naar je tuin. Heerlijk zo buiten! PKCFD

  3. Ja, die worstvormkaasjes al van vèr voor 1989…wij namen ze mee op onze kanotochten voor op onze survivalcrackers. Overleven deed je er best op, maar daar is dan ook inderdaad alles mee gezegd…En nu? nu zouden ze nèt zijn wat mijn zieke lijf verdraagt…gewoon op een crackertje, niks kraken of smaken, daar moet dit lijf even niet aan denken….licht en zeer neutraal oftewel smakend naar niks maar wel goed om niet helemaal slap van het niet eten worden, dus toch weer survivalvoer…

  4. wat ben ik nieuwsgierig naar je “onkruidentuin”, vind je het heel moeilijk om je te beheersen en niet in een vlaag van netheid het onkruid ertussen uit te rukken. We zijn wat dat betreft zo geconditioneerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s