Naar de Oost

“Zo……., en u moet Nederlander zijn” spreekt hij een beetje misprijzend. Hij is, zo blijkt na zijn spraakwaterval, 73 jaar, Oostenrijker en een vrindje van wijlen Benno. Ja, daar heeft hij nog eens mooie tijden mee beleefd, zeg. Hij zat in verschillende besturen die met wild en natuur te  maken hebben en zodoende ontving hij nog een zilveren kruisje ( Ja, zu Hause, natuurlijk) van Juliana. Ach ja, die keer dat ze met z’n allen…. ja, ja, die dochter Trix wahr auch da, hier in dit gebied rondliepen en Benno vroeg waar die Klo wahr en dat Trix toen op een struik had gewezen en gezegd: “Daar, Pappie, daarachter…”.

Het is vroeg in de ochtend en hij is klaar om de Puszta op te gaan, gewapend met een ooit heel dure foto-uitrusting. Het enige wat ik  bewonderend had opgemerkt, was dat hij nog niet digitaal werkte om vervolgens een waterval van ongevraagde informatie over me heen te krijgen. Maar wat ik dan wel aan het doen was geweest met die rare auto van me…. want tja, hij had een speciale vergunning om dit gebied in te gaan en hoe kon ik daar dan om deze tijd al vandaan komen…. verdamte Holländer…… en terwijl hij zich in de duurste outdoorkleding wurmt en een camouflage-rugzak omgord laat ik ‘m maar verder kuterwahlen ……. hij zal het wel beter weten, nietwaar. ( Wel vreemd dat ik die dagen tegen verschillende van die natuurminnaars ben opgebotst en dat ze vrijwel allemaal wat ‘eigenaardig’ waren. Kennelijk zijn mensen en natuur een onverenigbaar geheel in hun ogen?)

Ik ben dus een aantal dagen aan het panograferen geweest en dat in de Oost. De Pinksterdagen, nou belangrijker kan het haast niet zijn want drie dagen lang gaat de boel dus echt plat en dan kun je dus allerhande afspraken hebben gemaakt, jammer dan. Desondanks een mooie vangst, maar helemaal tevreden? Nou, nee, dat moet nog komen. Maar waar ik dan dat vrindje tegen het lijf liep?  Van een aantal natuurparken had ik het verzoek gekregen om me op een later tijdstip te melden vanwege die feestdagen, maar met dit mooie weer kon ik het niet laten om even aan te wippen bij de Ranger van het Hortobágyi Nemzeti Park. Het mekka voor natuurminnaars en een proeftuin voor het in oorspronkelijke staat brengen van het landschap. Al die parken hier in Hongarije zijn omgeven met een soort van red tape en daar is moeilijk doorheen te breken….. hoewel? Wanneer op ik de gok zijn terrein op rijd kijkt hij enigszins verbaasd naar de bus. Schoonmoeder en oma bekommeren zich verder over zijn dochter en wanneer ik een onderweg gescoorde meloen aansnijd kan het niet meer stuk. De puszta op… voor een, panorama?  Natuurlijk, geen enkel probleem….. als je je handen wil wassen na die meloen… hier kom maar op, dan zal ik je even er naartoe brengen, want ik denk dat ik een wereldplek voor je weet. Na tig kilometers frotten door vet  en bijna ondoorgaanbaar terrein blijkt hij precies te hebben begrepen wat ik bedoelde en als ik inderdaad, zoals ik hem vraag, morgenochtend terug wil komen dan zal hij de proef- boeren die hier wonen en werken inseinen wat ik aan het doen ben, want ja, als je op kantoor moet wachten….. nou, dan is het jaar de zomer alweer voorbij voordat je toestemming hebt.

Het eindedag-panorama is al mooi, maar die van de volgende ochtend zal nog veel anders uit pakken. Verstild… ijl en onwezenlijk. Wanneer ik daarna bij de eerste boerderij aankom lijkt het of de tijd even heeft stilgestaan. Luid blaffende honden verwelkomen me door bijna in de voorbanden te bijten en als ik uitstap is het ineens feestelijk gekwispel en worden mijn mijn schoenen aan een stevige inspectie onderworpen. Met boer en boerin is het gezellig kletsen en zo weet ik dat ze hier nu drie jaar wonen en dat het pas sinds gisteren is dat ze weer naar de stad konden voor boodschappen. Vijf dagen onafgebroken regen had het hier tot een zwembad gemaakt en nu….. Paradicom…. het Hongaars voor zowel tomaat als paradijs. De opzet van hun ge-boer en dat van alle andere boeren hier op de uitgestrekte vlakte, is dat zij met hun kuddes de boel in in evenwicht houden… grazen en op die manier geen mechanisch geweld. Wanneer hij een kudde losgooit vliegt een van de honden ( ja, zijn moeder is een Border Collie) er meteen op af en leidt ze naar de graasplek…. zonder woorden, zonder opdracht. De andere kudde blijft om onverklaarbare reden ( ze zullen wel nachtdienst hebben gehad)  wat lui op hun plek liggen. Geen afrastering, geen hond die ze binnen de perken houdt en dan ineens, weer zonder woorden, worden die dus naar de andere kant geleidt door een kleine pulli. Over natuurlijk evenwicht gesproken……

"Is dit een goede plek voor je? Nou, tot morgen, dan."

De eerste zonnestralen.... lekker warm....

"Heb jij een wekker gehoord, dan? "

Precies zoals het ooit moet zijn geweest, zo wordt er nu weer geboerd.....

Wanneer ik dan weer thuiskom wacht ook daar een verrassing. Was het in dat natuurpark al een Paradicom, in onze eigen tuin blijkt nu ook dat, zoals we al hoopten, een ‘Paradicom’ te zijn losgebroken. Al die zaden die nooit de kans kregen om tot wasdom te komen? Betoverend is misschien wel het juiste woord. Ja, soms moet je de natuur een handje helpen om het juiste evnwicht te gaan vinden, maar verdomd, het begint er nu echt een beetje op te gaan lijken…. en hoe!

Vroeg in de ochtend? Oorverdovend gezoem van alles wat snoept van het stuifmeel.

Al die in- en uitheemse grassen... ze doén het dus toch......

Dat is toch een feestje.... niet, dan?

Hopelijk de moeite van het wachten waard?

Hanszio


13 thoughts on “Naar de Oost

  1. Inderdaad prachtige natuur- en landschapsfoto´s!

    Toch wordt mijn aandacht ook nog gelokt naar een technisch detail, t.w. de bandensporen in het landschap en daarmee naar de banden onder Hans zijn bedrijfsauto. Ook dat ziet er goed uit. Voorts vroeg ik mij af waar de dakbedekking van de schaapskooien van gemaakt is. Zoals bekend werd hiervoor in Nederland oorspronkelijk veelvuldig riet gebruikt omdat dit ook ruimschoots voorhanden was in de omgeving.

    De bloemenzee in jullie domein is paradijselijk! Het is goed te zien dat jullie uit de groenste stad van Nederland komen.

    • Riet, Leen, onvervalst riet. En als je de sporen wilt zien en je ook een voorstelling probeert te maken hoe dat eruit heeft moeten zien na vijf dagen en dus ongeveer een halve meter regen… daar is weinig fantasie voor nodig, toch?

      Doet mij meteen denken aan de voorzitter van een vergadering indertijd bij Mip’s toenmalige werkgever. Iedereen plechtig stil en weinig sfeer. Daar wilde de voorzitter wel even iets aan doen. Mip notuleerde en kende de streken van haar directeur en zag dus de bui al hangen.
      “Dames, heren… eerst even een dienstmededeling. De cursus rietdekken gaat vandaag niet door!”
      Doodse stilte en verbaasde gezichten, waarop hij vervolgde:
      “Riet is ziek, vandaar.”
      Ongeloof alom omdat de meeste mensen in die bedrijfstak en ook vanwege hun afkomst nogal humorloos waren waren opgevoed. Maar dit terzijde.
      Voor het panorama, zie mijn reactie op Frouke.

  2. Prachtige foto’s, vooral die met de dieren. Het moet zeker een paradijs zijn, in normale weersomstandigheden dan, om daar te bivakeren.
    Jammer dat je toch niet helemaal tevreden bent ivm de niet gehouden afspraken, snel er weer naartoe?
    Katinka

  3. Sfeervol beeld moet ik zeggen. Weer eens een heel ander decor, maar ’t lijkt me ’s winters wel behoorlijk ruig. Waar blijft het vee dan eigenlijk?
    Plaatje twee noodt tot nadere beschouwing. Dat je een NL-schapenboer niet in zo’n petieterig huisje zou krijgen. Ook nog zonder tv, hoewel, misschien kabel (…). Die waakhond zit natuurlijk aan de ketting, die ergens bij z’n onderkomen begint. Maar dan verwacht je een kaal gelopen kring rond het hok… tja.

    • Tja, een deel van die honden ging aan de ketting toen ik uit wilde stappen. Toen ik wilde aaien riep de boer nog “harapós kutya”… kijk uit, de honden bijten. En inderdaad, ze wonen dus in dat kleine huisje maar daar staat tegenover dat ze toch de hele dag buiten leven, weer of geen weer en dan maakt het toch niet uit waar je ’s avonds je hoofd neerlegt?

  4. Prachtig, Hans! Ik val voor de foto van de schapen met de gedraaide horens, de rij bomen en dan nog nèt heel wazig die putten op de achtergrond…mooi die coulissenwerking!
    Is een totaal ander Hongarije hè? En dan te bedenken dat ooit de hele Alföld zo was….
    Overigens, ook als het slecht weer is, en donker en koud en grauw, heeft dit stuk H. iets fascinerends…Je moet ervan houden, net als van het Hoge land in Groningen.
    Die luchten! M’n hart gaat er altijd van open.
    Jullie eigen paradijs geeft kleur aan het leven, fantastisch dat het nu gelukt is!

  5. Dank! Dat was een weldadig bad….het leuke is dat je de boel kunt kantelen en dan alleen die luchten ziet…om in te zwemmen dus. Ik denk dat mijn fascinatie voor luchten al heel oud is: Toen ik nog maar 3 turven hoog was en op een flat woonde vond ik niks fijner dan in de kamer op de grond te liggen en alleen maar eindeloos naar de voorbijzeilende wolken te kijken. Het zijn mijn vroegste herinneringen. Dus kwamen ze nu ook weer boven bij het “kantelen”. Heerlijk!
    Met enige zelfspot kan ik zeggen dat ik dus altijd al een luchtfietser geweest ben…..

  6. Al weer even geleden dat ik tijd had de blogs te lezen. Dus een inhaalrace op de late avond. Genieten geblazen bij de schapen met de gedraaide horens en die prachtige bloemen. Wat is ruimte toch fijn en wat beseft de Nederlander dat toch niet genoeg. Hier te NL wordt elk stukje horizon vol geplepmt. Getver. En dan sterft het van de windmolens, bedrijvenparken en herrieschermen langs ’s heren wegen. Hier stikken we bij gebrek aan space en Femke rookt!!! Oh ja, jullie ook, haha. Viezerikken….
    Doe mij maar ruimte en vergezichten en eindeloze natuurlijke kleuren. En hoe gaat het met jullie zelve?
    Dikke kus van Annelies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s