Grijs

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Als ik de deur achter me dicht trek hoor ik de klok nog net zeven slaan. Dat is laat, normaal gesproken ben ik in dit jaargetijde al minstens een uurtje buiten. Hemdje aan, korte broek in de aanslag en mijn blote voeten gestoken in een paar slippers. Ik trek mijn kraag wat hoger op en knoop de doek in mijn hals nog eens extra aan. De door Hans opgezochte gif gele zuid/wester heb ik thuisgelaten. Niet omdat ik dat ding niet nodig heb maar omdat ik probeer te ontkennen dat regen mij iets doet. Mijn dikke sokken knellen wat in de kaplaarzen die soppend door het gras bewegen. Pip is opgetogen. Wandelen en spelen zijn zijn enige uitdaging. Ik gooi de frisbee die door de wind wordt meegenomen naar een plek die ik niet bedoelde. Jolene wandelt dartel mee. Haar vacht verandert langzaam in die van een waterrat, nat en stekelig. We passeren de aardbeientuin waar ik ter controle toch nog even in ga. In het niets lijken de planten op die van vorig jaar, toen ze vol grote rode zoete vruchten stonden te pronken. Misvormde gedrochten hangen kleurloos aan de plant en ik vraag me af of dit nog wel goed zal komen. De aardbeien die wel al wat verkleurd zijn, zijn aangevreten door de massa slakken die zich een baan door de tuin vreten. Ik hoop dat ze allergisch zijn voor aardbeien en jeuk krijgen en niet kunnen krabbelen. Waarom? Omdat de aubergines, artisjokken, tomatenplanten en opkomende spinazie ook al ten prooi zijn gevallen aan de vraatzucht van deze slijmballen. En de zonnebloemen van Hans, die volgens het zakjes vier meter hoog kunnen worden, hebben de 15 centimeter niet gehaald.

Het hoge gras is platgeslagen maar ondanks dat staan de kleurrijke klaprozen er fier tussen te schitteren. Dat maakt me weer even vrolijk. Achter mij is een verrassing op komst. Dacht ik dat het al hard regende, naar niet veel later blijkt dat het nog harder kan regenen. Ik zoek beschutting bij de bosrand en wandel gelijk maar door naar het anders zo romantische stroompje. Een breed, wild stromende rivier laat het gele water in golven voorbij trekken. De wind jaagt de regen op. Nog meer donkergrijze wolken pakken samen en braken nog meer vocht uit. Zou dat grijs zich kunnen nestelen in je hoofd? Een doorweekte Pip kwispelt en biedt vrolijk zijn frisbee aan. Wat is het heerlijk om honden te hebben die niet zeuren over het weer. Wat heerlijk om honden te hebben die je ondanks alles naar buiten lokken. Het grijs krijgt geen kans en vrolijk laten we de frisbee dansen op de wind en varen in de plassen.

Mip

4 thoughts on “Grijs

  1. Het is inderdaad krankzinnig weer bij jullie in Hongarije. Hans liet me via Skype nog een link zien die lijkt op ons “buienradar” en je zag de regengebieden rondtrekken.

    Het verhaal over Pip is voor mij heel herkenbaar. In september 1998 kwam de Bonnenpolder voor de eerste keer blank te staan. De schade was enorm en niet verzekerbaar. Op http://www.debonnen.nl/ zijn bij het hoofdstuk “de productie” en dan vervolgens de paragraaf “productiefactoren” foto´s en documenten te zien, evenals op http://leen-vreugdenhil.hyves.nl/ bij de fotorubriek “rampen”. Ik was toen maandenlang bijna dagelijks bezig met greppeltjes graven en later weer uitdiepen om te zorgen dat het water van het land kon lopen. Dit herhaalde zich vervolgens in oktober 1999, november 2000 en op 19 september 2001 was er wederom sprake van extreme neerslag. Deze greppeltjes werden gegraven met een schop en deze schop stond bij de regenput. Na de ochtendwerkzaamheden (melken, etc.) trok ik dan mijn laarzen maar weer aan, pakte de schop en sjokte maar weer naar het land om te doen wat noodzakelijk was. Alleen al van het aanblik werd men niet vrolijk en de gedachte aan de consequenties die dit kon hebben zouden een normaal mens in een diepe depressiviteit doen belanden of voor een complete burnout kunnen zorgen. Mijn hondje Guus, een Keeshondje, onderging dat allemaal echter op een andere manier. Hij stond iedere ochtend vrolijk bij de regenput te kwispelen, keek mij aan, keek weer naar de schop, keek mij weer aan, kwispelde, rende alvast vooruit, rende weer terug; kortom: voor hem was het dagelijks feest. Guus is inmiddels in de Eeuwige Jachtvelden (waar hij het eigenlijk niet beter kan hebben dan op de boerderij!), maar ik ben hem nog steeds dankbaar voor zijn (onbewuste) opbeurende vriendschap.

    Het is voorts te hopen dat agrarisch Hongarije deze klap te boven komt. Het land is in opbouw, de landbouw wordt nu bedreven door private ondernemers en deze boeren verdienen het om door deze moeilijke periode heen geholpen te worden. In de Bonnenpolders werden wij aan ons lot overgelaten en werden we uiteindelijk een prooi van de vastgoedspeculanten. Momenteel wordt de verbetering van de waterhuishouding nog steeds geblokkeerd in de hoop dat de polder nogeens blank zal komen te staan en ook de laatste pachtboer zal omvallen. Er is niet veel empathie voor nodig om te beseffen dat een dergelijk wateroverlast een traumatische ervaring is voor de betrokken boeren in Hongarije. Bij een brand is de schade direct te zien, terwijl “brand” een verzekerbaar risico is. Bij wateroverlast denkt men er niet meer aan als het droog is, behalve de boeren die het is overkomen. Voor hen is dit een traumatische ervaring. Het is dus te hopen dat de Hongaarse regering maatregelen neemt om deze boeren direct te helpen zodat ze weer de blik voorwaarts kunnen richten.

  2. Ach ach ach, wat een narigheid. En dat terwijl we ons hier in het zonnetje koesteren en gelukkig bijna aan de verkiezingen toe zijn, zodat “de media” eindelijk weer eens over wat anders kunnen beginnen. Ik stuur jullie in gedachten wat milde zon, die ik overigens ook uit Spanje blijk te hebben meegenomen, want direct na m’n thuiskomst werd het hier fatsoenlijk weer. zo, nou jij weer!

  3. maar….volgens de weersvoorspelling op tv zou het nu bij jullie 24 graden zijn, met zon, daatr hopen we maar dan maar op voor jullie. Onze “zomer”van 3 dagen is weer voorbij, het regent, vind het niets erg. Plantjes van Lein moeten de tuin in, tuinbonen in bak gekweekt, maar even wachten.
    En de fruitproblemen bij jullie? gaan goed komen, echt wel.

  4. Gelukkig na alle berichten van het oostfront kunnen jullie nog met kaplaarzen ipv lieslaarzen over jullie grond banjeren.
    Wat bof je toch met Pip en Jolene, door weer en wind nemen ze je mee.
    Ja en die slijmerikken is een plaag voor plant en mens. Ook bij ons in Garderen zijn ze niet uit te roeien.
    Straks klaart de lucht weer op en letop hoe alles er weer prachtig zal bijstaan, nou ja niet alles.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s