Toen wij uit Vlaardingen vertrokken.

Toen wij uit Vlaardingen vertrokken. ( verzin zelf maar een melodie)

(Dit is een herhaling van een eerder gepubliceerde blog. Wij plaatsten deze pal voor ons vertrek uit Nederland, maar nu is er wel degelijk een aanleiding om deze uitgebreider versie te plaatsen. Oordeel zelf.)

Met het leegruimen van alle verdiepingen kon ook de donkere kamer niet ontkomen aan de bezem er door. Weg met al die zaken die als een blok aan je been komen te hangen wanneer je een nieuw leven wilt beginnen en dus een advertentie geplaatst op een web site voor fotografen. Barriet-papier en Ilford Warmtone papier. Bij elkaar nieuwwaarde ca.€ 1.200 en nu voor €100,- Na vrij lang wachten kwam er een reactie en er werd afgesproken dat ze dan en dan zouden komen.  Ding-dong….. de deurbel en kom binnen… loop mee… zie hier….  Na enthousiaste reacties dus hun auto volstampen inladen met nog een heleboel bonus die toch ook het huis uit moest wilden ze nog even weten waar ze iets konden eten voordat ze de terugweg naar Arnhem zouden nemen. En dus gaven wij het adres van een net in een recensie als goed besproken Vietnamees op loopafstand, dus laat die auto maar staan. Net nadat ze weg waren kwam ik er achter dat ze nog iets vergeten waren en dus een briefje onder de ruitenwisser.

Wij moesten ook eten en aangezien vrijwel alles dan wel was weggeflikkerd, weggegeven of ingepakt werd het een simpele maaltijd… verse pasta met niets erbij maar wel een wijntje. Dat wijntje vraagt nog even wat verder uitleg. In de twintig jaar dat ik naast mijn fotografie ook 4WD cursussen gaf, was ik ook werkzaam als autojournalist en geloof me… dat is een decadente wereld.  Het merk met de ster wist je verjaardag en dus ontving je op die datum, vaste prik, de mooiste magnum van een dan net weer ontdekt top-chateau. Die Fransen, je weet wel, van die jujubus in het logo, konden er ook wat van en die konden het natuurlijk echt niet hebben dat die Duitse ster even zou bepalen wat een goede wijn was en dus…..

Dan hebben we het nog niet over de kerst en jaarwisseling waar de kistjes vaak binnenstroomden. Nu is het zo dat ik na de ervaring van de brand mezelf had voorgenomen om nooit, maar dan ook nooit meer wijn te bewaren want je weet maar nooit. Desondanks toch weer gaan verzamelen en toen dus in no time een kelder vol met moois… lekkers en unieks. Met de emigratie in het verschiet zijn we ruim van tevoren begonnen stukje bij beetje bij die kelder leeg te drinken want meenemen was geen optie.  Een magnum mooie acht jaar oude Grand Cru Haut Médoc voor wanneer die en die mee zou eten en dan weer een avondje gewoon lekker samen genieten van…..want dat het allemaal anders zou gaan worden stond voor ons allebei wel vast.  Eén fles bleef er echter al die tijd onaangeroerd en allebei twijfelden we of ie nou wel of niet de kelder had overleefd. Deze avond echter was dus het moment van de waarheid en na het ontkurken zouden we het zeker weten.

Wat er onder de capsule vandaan kwam beloofde niet veel goeds…. dik vettig paars gekleurde druppels hingen rond de bovenkant van de hals en net rond de kurk zat al een klein beetje een ‘poes’ van schimmel.  Die kurk wilde er wel uit, maar dan wel in vier stukken met als gevolg dat er wel heel veel troep in de flessenhals verdween. Ruiken… nog een keer ruiken… zou die? Vijftien jaar is best een hele ruk voor een wijn die in een nu niet echt perfecte kelder is bewaard want om nu te zeggen dat het daar een stabiele temperatuur was? Hoe gaan we het nu proberen met al dat kruim erin…. Míp komt met een oplossing. Een zeef met keukenpapier erin en dan …tja… waar schenken we dat in over. De pastapan wordt omgespoeld en voila… schenken dan maar. Voorzichtig vul ik twee boerenglaasje en we laten onze neuzen het werk doen… mmmwwww…. niet slecht. Een klein nipje en verdomd…. heerlijk.. waanzinnig.

Dan gaat de deurbel en komt het stel van het papier de vergeten zaken nog ophalen. Wanneer zij de kamer binnenkomen valt zijn oog meteen op de fles en wordt nog enthousiaster als na het scoren van zijn barriet-papier. Voorzichtig pakt hij de lege fles op en toont deze aan zijn vriendin: “Kijk.. daar heb ik het nu altijd over gehad.. dit bedoelde ik nu… koleertig zeg… dit is waanzinnig…” Ik begrijp daaruit dat hij doelt op het feit dat wij het uit een pastapan drinken, maar nee, hij begint nu echt te zweven. “Mag ik?” vraagt hij terwijl de pan gelijk een zeldzaam kunstwerk optilt. Samen hangen ze met hun neus in de pan en blijven de geuren opsnuiven en ja, zij begrijpt nú wat hij altijd heeft bedoeld.Na hun vertrek ledigen wij vredig de pan in het besef dat dit wel een heel zeldzame gebeurtenis moet zijn in ons nieuwe leven.

En wat mag dan wel de aanleiding zijn dat ik deze blog weer aandacht besteed aan dit voorval? Nou, heel simpel, die fles waar het over gaat… inderdaad…dat was er dus zo eentje en kijk nu maar eens naar bijgaand berichtje uit de Volkskrant.

Kijk, dat was dus een waardig afscheid, toch?

Hanszio

5 thoughts on “Toen wij uit Vlaardingen vertrokken.

  1. Als man – en dus als televisiekijker met de afstandsbediening in de hand – had ik al zappend en teletekst lezend het berichtje over de dure wijn al gelezen op pagina 401. Ik lees dus nu het zelfde berichtje weer met andere ogen. Leuk!

  2. Hoe is die uitdrukking ook al weer? Als t niet waar is is t in elk geval een mooi verhaal….toch?
    In ieder geval was de inhoud van die pastapan nog maar 15 jaar oud (schrijf je zelf), dus, als ik even goed reken, niet van het kennelijk mooie jaar 1982…een troost?
    Ik moet wegens omstandigheden (je weet wel welke) de wijnverzameling van mijn vader gaan opruimen, verdelen, weggooien en zal dat dus toch met extra aandacht doen…daarom dank voor dit verhaal! Enne…ik heb nu dus de rest van de dag “dat lied” in m’n kop, met die lekkere uithalen erin. Mijn moeder en ik zongen dat graag samen en met veel overgave, want allebei geboortig uit Rotterdam. Ook dank dáárvoor!

    • Frouke… ik blijf maar telkens zitten met dat jaar 2000 en daar ga ik dus telkens tien jaar de fout mee in. De fles was, en samen met Miep opende ik de fles vlak voor ons vertrek in 2007. Jaartal 1982 dus foutief die vijftien jaar…. moet dus zijn vijfentwintig jaar… dus 25! Sorry voor de vergissing en hopelijk bij deze recht gezet?

  3. “Toen wij uit Vlaardingen vertrokken,
    met de Mitsubishi en de mast,
    ontdeden wij ons onverschrokken
    van oude wijn en and’re last…”

    Probeer jullie nu al een poosje online te treffen op Skype maar helaas… Nog steeds zo heet daar? Hier druilerig en een stuk frisser.

    Liefs van Tas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s