Dan nog maar eens Szentendre.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

We reden dus naar Szentendre en dat was niet om vloeipapier te zoeken. Hans had opdracht om een conferentiecentrum naar Italiaans ontwerp te fotograferen. Nu heeft hij voor het fotograferen met de mast enkele voorwaarden waar het aan moet voldoen. Zonnig en weinig wind.

In de vroege ochtend reden we de zon tegemoet die als een oranje vuurbal aan de hemel stond. Maar daarachter doemde het al op. Een grijze massa aan wolken waaraan te zien was dat de eerste regen al viel. We waren nog maar op de helft en Budapest, waar Szentendre vlakbij ligt, nog lang niet in zicht. Maar tijdens een tussenstop bij een tankstation moesten wij toch het lichaam wat overhellen om tegen de wind in te lopen. “Ach Hans, dit is een open vlakte en daar waait het altijd veel harder” waren mijn woorden om hem toch vooral niet de moed te laten verliezen. Hoe wijs die woorden waren bleek later, want tegen de tijd dat wij bij onze afspraak aankwamen scheen de zon en was de wind braaf gaan liggen.

Nu was er iets bijzonders aan deze afspraak. Ik kreeg via mijn kookblog een aanvraag zoals ik al geschreven had. Voor 50 mensen een lichte lunch. Ik zette een mooi menu in elkaar en omdat het een “staande lunch” zou worden bedacht ik dingen die je met één hand kunt eten. Een dag later kwam bij Hans een aanvraag binnen van dezelfde persoon. Ook Hans moest een prijs maken en zo kwam het dat wij samen moesten wachten op een antwoord. Hans kreeg als eerste antwoord, omdat er nogal haast was bij de zaak. Deze opdracht was binnen. Om nog wat zaken van belang door te spreken hadden ze telefonisch contact. Hans begon over toeval maar Zsolt, de aanvrager, vertelde dat hij Hans gevonden had via een link op mijn kookblog. Die dingen werken dus, die links. Mijn aanvraag voor Budapest ging niet door maar of ik toch een keer naar Szentendre wilde komen. Hij moest me iets laten zien. En zo kwam het dat wij samen gezellig die richting uitreden.

Terwijl Hans zich boog over het lcd-scherm werd ik uitgenodigd het prachtige gebouw van binnen te bekijken. Zsolt werd enthousiast en begon te vertellen wat er allemaal voor mogelijkheden waren. Niet veel later stonden we in de keuken. Hij wees mij op oven, magnetron (die ik zelf zelden of nooit gebruik en nog niet eens goed zou weten hoe het werkt) en een ceramische kookplaat. Verbaasd keek ik hem aan. “Je hebt gevraagd of ik wil komen, maar wat is nu eigenlijk de bedoeling?” Het antwoord kwam snel. Op 21 oktober is er een bijeenkomst van ongeveer dertig mensen en of ik daar dan een diner voor wil samenstellen. Was zijn eerste aanvraag bedoelt voor mensen van verschillende ambassades in Budapest, hier zitten ook leden van het parlement bij.  Nu ben ik niet zo snel uit het veld geslagen, maar dit was toch even slikken. Een mens gaat op zo’n moment bedenken wat zij eigenlijk allemaal niet kan, hoewel ik mij over dit soort zaken nog nooit druk heb gemaakt. Het flitste door mijn hoofd dus stelde ik maar meteen de vraag. “Waarom is Budapest niet doorgegaan?” Hij antwoordde dat het menu heel mooi was maar iets te gewaagd omdat, en nu zal ik het netjes vertalen, leden van de ambassade nogal verwende nesten zijn en altijd overal commentaar op hebben. Op de vraag wie er nu dan voor de lunch zorgt lachte hij. Niemand, ze krijgen zoute en zoete Hongaarse koekjes  (pogacsa) dat is altijd safe.

De aanbieding is de deur uit. Wel heb ik voor deze keer het menu iets aangepast. Nu nog even afwachten wat het antwoord gaat worden. Zo ja, dan zijn we blij. Zo niet, dan is het jammer en hebben zij voor de tweede keer een kans laten liggen.

Mip

Nou, vooruit dan maar. Omdat meneer mijn broer dat vraagt dus toch even wat afbeeldingen. Het gebouw is twee jaar geleden opgeleverd na een heel, heel grondige verbouwing. De opzet was een compleet C)2 neutraal gebouw neer te zetten dat als voorbeeld kan dienen voor alle lidstaten hier in het oosten… nou, dat is dus aardig gelukt. Maar het heeft dan ook best een paar forinten, of beter dollars gekost.

Het front met de automatische lichtregeling.

Hoger kon niet... zat tegen een eikeltje aan misschien?

Eén en al zonnepaneel... of is nou zonnen....? Geintje....

2 thoughts on “Dan nog maar eens Szentendre.

  1. Yesss! Je gaat het maken Mippie, mark my words. Ja, dat zou ik nou nog eens te gek vinden. Ik duim! Enne… fijn voor Hansio, nou maar hopen op lekkere shots (die trouwens op jullie blogs ook niet zouden misstaan, want alleen maar al die lettertjes is wat grijzig). Ahoy!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s