Dertig jaar……. in de verlenging!

Dit zou wel eens de langste blog kunnen worden die ik tot heden publiceerde. Heb je daar geen zin in, sla ‘m dan maar lekker over dit keer.

Nu kan ik natuurlijk net doen alsof er allemaal niets aan de hand is, maar dan toch….. dat is geheel tegen mijn karakter. Dingen bespreekbaar houden….open zijn. “Shit, gaat hij het nu ook al over die Wilders hebben?”   Nee hoor, gaat dit keer gewoon lekker over mezelf… of liever, over ons zelf. Het gaat namelijk over gezondheid, vandaar. Nu staat de medische kennis hier in Hongarije op hoog, nee, zelfs zéér hoog niveau en hoef je wat dat aangaat beslist niet bang te zijn  dat dit onder doet voor die in het moderne Westen. Wel een probleem is de deplorabele staat waarin de meeste ziekenhuizen verkeren. Een goede vriendin van ons was afgelopen zomer opgenomen voor een zware operatie en de volgende dag lag zij, terwijl het buiten 35º was, binnen bij een temperatuur van 36º en de enige verkoeling die zij had die dagen was wanneer er een traumahelikopter langs het geopende raam passeerde. Ja, rekeningen zijn er geschreven voor uitgebreide verbouwingen aan ziekenhuizen en geïncasseerd maar alleen…. nooit uitgevoerd.  “Hé, Lange, waar gaat dit nu over?” hoor ik je denken. Nou,vooruit dan met de geit… open.

Iets meer dan dertig jaar geleden kreeg ik een raar knobbeltje in m’n hals. Kon je leuke dingen mee doen zoals een beweging maken met mijn rechterschouder en ..floeps.. dan schoot het omhoog en had ik een klein heuveltje net boven mijn sleutelbeen. Grappig, totdat ik niet meer kon schakelen met de auto en dit met mijn linkerhand moest doen. Een spoedopname en vervolgens een biopsie leerde dat ik dus de ziekte van Hodgkin had en dat was toén nog een letterlijk levensbedreigende ziekte. Het eerste wat ik toen gedaan heb is mijn hele omgeving daarvan op de hoogte gesteld en wel om het feit dat ik bang was dat de geheimzinnigheid er omheen vrienden zou doen afhaken. Nou, dat heb ik geweten. Ik heb me kunnen baden in steun ook al hebben er toch een paar afgehaakt omdat ze zelf bang waren. Kort en goed… ik heb het als enige van de weinigen in die tijd weten te overleven. (En passant durf ik hier trouwens met enige trots te melden dat ik toen, in 1980, persoonlijk de ervaringsdeskundige ben geworden die cannabis als bestrijder van zgn. site-effects bij chemotherapie op de internationale kaart heeft gezet en zijn mijn therapeuten daar nog wereldberoemd mee geworden.) Twee jaar strijd en niet opgeven hebben me dit leven tot heden geschonken en daarbij is de steun die ik vanuit mijn directe omgeving ondervond van het allergrootste belang geweest. Dat was toen.

We zijn nu dertig jaar verder en zoals bekend mag worden geacht zijn het niet alleen vrouwen die moeten lijden onder het vorderen van de leeftijd. Ga naar een willekeurig herentoilet en zie de druppels die ze voor de pot hebben gemorst en je weet het al…. prostaatproblemen. Kijk, kunnen vrouwen er nog stemmingswisselingen ondervinden, bij ons mannen valt het minder op want wij zijn van oudsher al zeikerds, toch? Omdat mijn toenmalige huisarts en huisvriend zelf ook die problemen had, schreef hij een dagelijks te slikken pilletje voor… daar kon je honderd mee worden en verdomd, het heeft me jarenlang goed geholpen… totdat. Zo’n twee jaar geleden begonnen de problemen en ik noemde dat dan de ‘koude pies’. Tien keer per avond naar de plee en ‘niets aan de hand hoor’. Slapen werd moeilijker en de nachtrust van ons beiden heeft er knap onder moeten lijden, maar naar de dokter? Oh, no…. Alleen al de herinnering, laat staan de lucht van ziekenhuizen of medicijnen deed me huiveren en dus bleef ik het gewoon negeren.

Citroën DS19

“Waar gaat die eikel het nú weer over hebben?” vraag je jezelf nu natuurlijk af. Let op, want er is wel degelijk een overeenkomst. Citroën was indertijd de eerste en bij mijn weten de enige die het rempedaal verving door een remknobbel. Een soort halve bal op de vloer en die moest je dan zeer gedoseerd indrukken met je voet teneinde het voertuig tot stilstand te brengen. Deed je het té bruusk dan kleefde je meteen met je harses tegen de voorruit. Zo ontdekte ik enige tijd geleden dat wanneer de aandrang om te sassen nu zo erg groot werd maar vervolgens van sassen geen spraken was een trucje. Middelvinger in de aars en precies op het juiste plekje drukken van de prostaat. Niet te hard en ook niet te zacht en verdomd, het werkte. Zodoende heb ik de gang naar de dokter nog een flinke tijd kunnen rekken…. (overigens…… voor hen die ik naderhand de hand schudde….. wel altijd met warm water, zeep en een borsteltje de handen gereinigd, hoor.)  Deze methode deed het goed, maar net zoals dit rem- en veersysteem van Citroën de zwakke plek was, bleek ook bij mij dit het geval. Zo maar een nieuwe remknobbel zat er niet in, dus werd het een gang naar de specialist. Vrienden waarschuwden al dat het een verrassende ervaring zou worden en ik kan ze geen ongelijk geven. De arts zelf daar mankeert helemaal niets aan, sterker nog, zeer voorkomend en voorzien van gedegen kennis. Zelfs de spreekkamer is supermodern en van alle techniek voorzien. Het valt slechts op dat vrijwel alle personeel in door de farmaceutische industrie gesponsorde uniformen rondloopt. Na een paar onderzoeken is de arts toch van mening dat hij de psa-waarde iets aan de hoge kant vindt en dat hij graag, voordat hij tot verdere ingrepen in staat is, eerst een biopsie van de prostaat wenst te doen want mag het kanker zijn, dan is dat iets waar eerst de aandacht aan moet worden geschonken. Agenda tevoorschijn, datum prikken en verleden week was het dus zover.

Terug in de tijd

Wij hebben goed geluisterd naar alle ervaring van derden in dit geval en dus sta ik vroeg in de ochtend in het centrum in Pécs. Míp heeft me daarheen gereden en met gemengde gevoelens laat ze mij daar achter. Het doet me denken aan de eerste dag naar een nieuwe school…. of zoiets. In mijn rechterhand een grote en stevige plastic boodschappentas van het Kookpunt, gevuld met alles wat een mens maar nodig heeft voor twee dagen. Pyama, toiletpapier… ( Toiletpapier? Dat hebben ze daar toch wel? Nee, dus!) drinken, hapjes in allerlei vormen waaronder van die ‘slechts heet water toevoegen’ zooi,bekers, bestek en uiteraard handdoeken. Dat er verder nog veel meer aan verrassingen in zit maakt het alleen maar spannender en bevestigd weer de overeenkomst met die eerste schooldag. Het gebouw waar ik voor sta moet ik al minstens enige tientallen malen zijn gepasseerd. Het ligt in het hartje van Pécs, maar nooit heb ik toen beseft welk een fabriek zich daar achter die muren bevond. Bij binnenkomst sta je in één klap weer in de jaren zeventig achter het IJzeren Gordijn. Een sombere nauwelijks verlichte hal waar een brede stenen trap omhoog gaat die zich bovenaan splits en eigenlijk heb ik alleen ‘links’ onthouden…. urologia…. Of ik papieren bij mij heb? Nee, dus….. vergeten. Dan maar het verzekeringsbewijs en nog geen vijf minuten later loop ik gedwee mee naar een zaal die de mijne gaat worden voor de komende achtenveertig uur. Spullen neerzetten , knikken naar de overige aanwezigen en nog geen tien seconden later mee. En weer volg ik gedwee de uiterst vriendelijke en veel te zware verpleegster. We doorkruisen bijna het hele gebouw en ik kijk m’n ogen uit. Grote hoge deuren en doorgangen en het valt me op dat dit alles afgetrapt en verveloos is. Pas dan vallen me ook de achter al die doorgangen liggende mensen, op al die banken in al die gangen zittende mensen… wachtend..  De verpleegster frommelt me een kamertje binnen van misschien twee bij twee en een halve meter en daarin past dus net een bed en een klein tafeltje waarop de apparatuur die de arts nodig zal hebben voor mijn onderzoek. Of ik maar de broek kan laten zakken en schrijlings, met mijn hoofd naar de muur kan gaan liggen…. met opgetrokken benen. Dat laatste is maar goed ook, want het bed is sowieso op een ander formaat mensen berekend dan mijn persoontje….. iets dat overigens, zo zal later blijken, voor alle bedden in dat ziekenhuis zal gelden. Het nemen van de samples zal ik je besparen, maar de binnenkomst van de arts moet ik nog wel even kwijt. Ik verdraai mijn hoofd om hem toch even te zien en meld hem dat we elkaar op deze manier niet meer kunnen blijven ontmoeten. Hij mompelt slechts iets en doet zijn werk…. goed, snel en vakkundig, dat is zeker, maar erg prettig was het niet, integendeel….steek mij maar liever een oog uit, sprak de cycloop.

Op zaal

Na afloop van het gebeuren hebben we nog even een kort gesprek en daarbij vraag ik hem of het echt strikt noodzakelijk is, dat overblijven de komende nacht. Hij wil me tegemoetkomen en beloofd dat als ik in de namiddag zonder koorts blijk te zijn hij het wel wil heroverwegen. Op zaal begin ik met het op orde brengen van mijn ‘stekkie’. Tas uitruimen en boeken tevoorschijn, want wachten zal wel lang gaan duren. Dat valt mee, want van lezen komt niet echt veel. Het zal blijken dat dit een dynamisch ziekenhuis is waar, door plaatsgebrek, ieder leeg bed tijdelijk voor wat dan ook wordt benut. Tijdens mijn korte verblijf worden op het bed in de hoek recht voor mij zes ‘passanten’ van een infuus voorzien waarbij een aantal van hen wordt gechaperonneerd door krom zittende echtgenotes die daarbij zo luid kreunen alsof zij het zijn die de naald van het infuus in hun arm hebben. De knaap naast mij krijgt al vrij snel te horen dat hij nu, na een verblijf van zes dagen deze ochtend naar huis mag. Later zal moeder schone kleren meebrengen en ruimt zijn vriendin alle spullen op terwijl hij een verse spijkerbroek aantrekt.  Wanneer zij bij het opruimen op een klein doosje stuit opent ze dit en enigszins nieuwsgierig als ze is toont ze de inhoud aan haar schoonmoeder in spe. Wederom een blower betrapt en vermanend kijkt ze hem aan….. tsss….. stoute jongen. Hij geeft me een vette knipoog en met een forse handdruk verlaat hij trots de zaal met ‘zijn’ vrouwen. Het lezen komt er niet van en dus ga ik op zoek of er ook een ruimte is waar men mag roken. “Ja, natuurlijk…. daar rechts in de gang is een rookzaal” en wanneer ik de deur open zitten daar, in een ruimte van ongeveer twee bij drie, alleen maar uniformen…. wel met z’n achten. Drie ramen staan wagenwijd open en dus trekt de frisse lucht hier in ruime mate doorheen zal je denken. Mis, dus. Het is een walm van scherp ruikende rook die het zicht ontneemt en pas wanneer de meesten zijn vertrokken wordt het beeld wat scherper. Shit, ben ik nu zo’n junk dat ik me hierin begeef? Maar ja, alles beter dan op die zaal. Dan komen de gesprekken op gang. Wat ze nu zo verdienen, wil ik weten en of het zwaar werk is. Al snel kom ik aan de weet dat een volledig gediplomeerde verpleegster hier voor een volle maand werken nog net geen vierhonderd euro verdiend en dat is dus inclusief de wisselende nachtdiensten. En die in die blauwe uniformen dan? Dat blijken dus de meer huishoudelijke hulpen en die brengen er nog geen driehonderd thuis. Terwijl we daar zitten stapt een patiënte binnen om afscheid te nemen. Ze overhandigd ‘haar’ verpleegster een grote doos bonbons en stopt haar ook een opgevouwen bankbiljet toe dat snel wordt weggefrommeld. Ja, zo werkt dat dus hier en het verklaard ook waarom ik me zo vroeg moest melden vandaag, want naast het reguliere werk in dit ziekenhuis, blijkt mijn arts, samen met een aantal collega’s, ook nog eens een privé kliniek te bezitten waar zij later in de middag en avond hun werk doen, maar dan wel tegen héél andere tarieven. Hoe bedoel je, tweedeling in de samenleving.

Nu nog even doorzetten.

Na enige bezoeken aan de rookruimte en ongeveer zestig bladzijden lezen ga ik weer terug naar zaal. Het eten is intussen opgediend en meteen begrijp ik het advies om eigen voorzieningen te treffen. Een groot hardplastic bouwwerk in de kleuren beige en poepbruin dient als warmhouder voor het eronder geplaatste voedsel. Een kommetje met inhoud dat kennelijk soep voorstelt en dat dus smaakt naar niets maar stinkt naar gootwater. Een schaaltje met daarin een groot vierkant en ongeveer zes centimeter dik stuk ondefinieerbaars met een bovenkant die aan uitgesmeerde hondenpoep doet denken en ook een zodanige lucht voortbrengt. Van de rokende verpleegsters heb ik begrepen dat het budget voor voedsel ongeveer €0,60 per warme maaltijd  is en dat je daar nu eenmaal weinig van kunt doen. Ik sluit het bouwwerk weer en neem een volkorenkaakje met chocolade en besluit dat ik nu helemaal zeker koortsvrij moet zien te blijven wil ik hier vandaag nog wegkomen. Op dat moment wordt een heel erg bejaarde in een kooibed in de hoek geparkeerd en is zijn gekreun en geroep de opmaat voor hoe die middag verder dreigt te verlopen. Om half vier komt de arts en kennelijk is zijn gang naar eigen toko dusdanig belangrijk dat hij erg meegaand is aangaande mijn wens. Maar niet zonder duidelijk te maken dat ik weliswaar naar huis mag, maar formeel nog tot einde van de volgende dag ‘in het ziekenhuis’ aanwezig zal zijn. Wij begrijpen elkaar en met een stevige handdruk nemen we afscheid. Eén minuut later bel ik Míp en niet veel later zit ik op de afgesproken plek waar zij mij die ochtend ook afzette…. heerlijk in het zonnetje te wachten tot ze mij op zal pikken. Al mijn eet- en drinkwaren heb ik met plezier aan de achterblijvers gelaten want dat scheelt weer sjouwen.Vanaf nu is het nog een kleine tien dagen wachten tot er de uitslag is ( Volgens Míp heeft ze die liever van brandnetels, maar dat terzijde)  en dus blijven we vooralsnog positief gestemd, toch? En dat terwijl het woord positief in dit geval taaltechnisch voor arts en patiënt een heel andere betekenis kan hebben.

We houden je op de hoogte.

Ooit bedoeld om scheidingsgordijnen aan op te hangen.....

Het plafond lazerd er gelukkig nog net niet uit.

Zonder woorden

Als ik de prof zo zie, beloofd het niet veel goeds voor mijn buurman.

Volgens mij waren die oude kleine krukjes zo bedoeld om je 'nederig' te houden.

De rookruimte... de enige ruimte waaraan verf besteed is

Toen wist ik het zeker.... naar huis!

12 thoughts on “Dertig jaar……. in de verlenging!

  1. Mooi opgeschreven. Veel moed en we hopen op een alleszins goede uitslag! Natuurlijk niet overslaan zo’n lange blog, zeer de moeite waard en weer een keer het bewijs van jullie laagdrempeligheid. PK

  2. Fijn, je openheid! Ik zie je binnengaan in dit hm..historische gebouw, nou ja, je weet wel waarom. En die rookruimte ken ik ook….Mooi opgeschreven, en goed dat je toch naar huis kon! We wachten mee!

  3. Tjonge, wat een verhaal nou weer. Laten we het maar zo zien dat eenmaal iets overwonnen (dat van die 30 jaar geleden) altijd gewonnen is en dat je 180 jaar mag worden. Het is trouwens nog een wonder dat je op die voeten kan lopen. Die voeten op de foto met die zwarte sokken zijn toch van jou??? Nee dat is flauw , maar ik bedoel we vallen toch naarmate we ouder worden allemaal uit elkaar. Dus geniet elke dag en maak elke avond voor het slapen gaan een ruikertje van alle mooie momenten die je hebt meegemaakt die dag of in je leven en ruik er aan en geniet. Een ruikertje van pareltjes. Wat een geur, wat een heerlijke geur. En dat je over een aantal dagen maar te horen krijgt: meneer Molenkamp, het valt allemaal heel erg mee.

  4. Eerst denk ik ja mooi geschreven hoor, al lezend wordt ik huiverig voor de tekst die komen gaat, wat gaat hij nu in godsnaam vertellen? Maar je hebt nog geen uitslag.
    Heel veel sterkte!

    Foto’s zijn ook goed!

  5. Fijn dat je ons kond doet.
    Een vervelende week voor de boeg, dat wordt het zeker voor jullie. Ik leef mee op afstand ( nou ja , in kilometers dan)

    Wat een ziekenhuis en wat eene verschil met ons cleane nederland.
    Dacht dat Brugge er beroerd uitzag, maar de entourage bij jullie kan ook wel een likje verf gebruken.

    Sterkte van ons beiden voor jullie beiden.

  6. Hans en Mip ,

    Vanuit Lad ook heel veel sterkte gewenst!

    We gaan niet van het ergste uit, toch. Maar dat wachten op de uitslag, sloopt je helemaal.

    Moedig, zoals je alles beschrijft. Humor is de beste manier om zoiets te beschrijven.

    Dat is een goede houding.

    Veel liefs en sterkte,
    Ine en Jaap

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s