Ik vond het wel leuk…. maar nu weet ik het niet meer

Zodra de sleutelbos van de Peugeot ook maar één rammeltje laat horen dan veranderd het gedrag van J op slag. Ogen op de stand tussen zielig en verleidelijk en de houding een beetje voorover gebogen op het randje van onderdanig. Het lullige rode teiltje, met daarin een opgevouwen handdoek op de achterbank en let op…. madame veranderd ineens in een springveer. “Travel… wow… we gonna travel… yeeeehaaa…” Zelfstandig beklimt zij de achterbank om vervolgens vanuit haar teiltje de wereld te overzien, vanachter glas, dat wel. We gaan naar een vriendin die ons uitnodigde om nu eindelijk eens langs te komen en aangezien zij veel met dieren heeft is het niet meer dan logisch om J mee te nemen. Het is een kleine drie kwartier rijden en wanneer we onderweg een korte stop maken omdat de baas weer zo nodig een plaatje moet schieten van grazende wolbalen lijkt ze wel teleurgesteld en krijgt ze zo’n als dat alles is wil ik wel weer naar huis-blik.

Mais eraf….. skaapies erop….

Een klein half uur later zijn we aangeland voor de poort vriendin’s huis en worden we verwelkomt door twee knotsen van luid blaffende honden. Eentje een bastaard met Duitse herder-achtergronden en bij de andere is er duidelijk een Schot op bezoek geweest. J staat in haar teiltje te stuiteren van spanning en wil bijna door de zijruit springen. Of we toch maar de kleine hond op willen tillen en mee naar binnen willen dragen, want of die knoepels haar heel zullen laten durft onze vriendin niét te garanderen. Na een korte rondleiding door het gastenhuis gaan we naar het ernaast gelegen huis waar de andere dieren zijn gevestigd en mag J wel even loslopen. Een vijftigtal prachtig verzorgde en vooral schone geiten, dito varkens en zelfs een vette koe en een verweesde hinde hebben daar onderdak. J volgt trillend het hele gebeuren en dreigt helemaal ten onder te gaan aan alle geurtjes die ze, neus plat langs de grond, opsnuift. Wanneer de geiten langs haar heen los gaan naar buiten is dat toch bijna teveel van het goede. Terug bij het gastenhuis merk ik op dat ik J maar gewoon los wil laten bij die andere honden want, zo weten wij, zij is een kunstenares in het onderdanig zijn als dat nodig is. “Nou, als je dat zeker weet…” en dus is vanaf dat moment J het mikpunt van alle aandacht. Zij wordt wel heel erg aandachtig aan alle kanten geïnspecteerd en telkens rolt ze daarbij meteen op haar rug om haar buik en dus haar onschuldigheid te tonen. Dat ze daarbij helemaal wordt onder gekwijld door die Duitse nuft is een bijkomstigheid. Ondertussen is J’s aanwezigheid ook het katten- en poezenvolk niet ontgaan en wordt ze dus vanuit alle richtingen angstvallig in de gaten gehouden. Dertien paar ogen beloeren haar wanneer ze het terrein verkend, daarbij op de voet gevolgd door die bastaards. De Schotse probeert J nog tot wat spel te verleiden door met haar grote voorpoot een paar knallen op haar kop te geven…. J snuffelt slechts en moet er allemaal niets van hebben, van al die aandacht.

“Kom nou spelen… joh..”

Na een uur of twee is ze al die aandacht van die grote goedzakken helemaal zat en verdomd, soms durft ze van zich af te snauwen. Het grote binnenterrein moet natuurlijk qua geur nog wel helemaal in kaart worden gebracht en dus vervolgd ze haar weg en veroorzaakt ze daarbij wel de nodige onrust bij het poezenvolk. Hoge ruggen en veel geblaas… het kan haar niet deren… want die luchtjes.. wow, al die luchtjes.

Nu is het gastenhuis van het type Tanya, en is dus in de lengte gebouwd waarbij de diverse ruimtes achter elkaar liggen. De laatste ruimte is hier door een binnendeur gescheiden en is het domein van de dertien katten. Twee poezen en elf katers……. en die kunnen door een gat in de buitendeur vrijelijk in en uitlopen. Daarnaast hebben ze voor het broodnodige uitzicht een eigen raamkozijn waar ze van het zonnetje kunnen genieten en daar bij toerbeurt gebruik van maken.

“Let op zoon, die kleine daar, die moet je goed in de gaten houden…!”

Waarom nu deze uitgebreide inleiding. Nou, dat komt als volgt. Buiten heeft J dus inmiddels schoon genoeg van die kwijlebakken en zoekt naar een uitweg. Ineens is daar dan dat gat, dat mogelijk bevrijdende gat in die deur en daarbinnen zal er toch wel eindelijk wat rust zijn? En met een paar omtrekkende bewegingen weet ze zich even aan het zicht van haar achtervolgers te onttrekken. Met een flitsende beweging floept ze door het gat en …shitttttttt…… Het geluid doet het ergste vermoeden, want een enorm geblaas en gemiauw weerklinkt uit de kattenruimte…. van de regen in het onweer zullen we maar zeggen. Een weg terug is er ook niet want de inspecteurs versperren daar de weg met hun beider neuzen diep in het gat. Luid gierend van de lach roep ik de honden terug en komt uiteindelijk J terug door het gat en ziet, met de nodige verslagenheid, geen andere toekomst dan maar weer ‘speelbal’ te worden en door die ‘flitsende actie’ is de achterdocht van de katten is er ook niet minder om geworden.

Misschien dat deze baal-houding helpt?.


Me and my shadow……
“Altijd op je rugdekking blijven letten, hoor”
“Wat is dat nou voor een griezel…?”
“Moet je een lel? Het cellofaantje zit er nog om!” ( Vrij naar Wim Kan?)
“Hier post drie….. ik kan haar nog steeds zien, hoor!”

Wanneer we na een uurtje of vier afscheid nemen rolt J zich in haar teiltje en het enige dat we op de terugweg soms nog horen is een diepe zucht. Doodmoe laat ze zich bij thuiskomst uit de auto rollen en twee dagen lang is compleet verrot. Spelen? Niets daarvan en wanneer P, in al zijn onschuld, in de tuin haar zijn frisbee aanbiedt dan wendt ze haar kop af alsof ze wil zeggen…” Man,  niet nóg een keer al die aandacht, lazer op…. je moest eens weten….”

6 thoughts on “Ik vond het wel leuk…. maar nu weet ik het niet meer

  1. Prachtig, die dierenverhalen! Natuurlijk moet ik dan ook denken aan mijn eigen ervaringen met dieren, maar daar zal ik jullie niet mee lastigvallen. Ik kan trouwens ook niet zo mooi en beeldend vertellen. Over “beelden”: prachtige plaatjes en ik vond het woord “skaapies” wel leuk. Dit deed me weer denken aan een oude studievriend uit “Skagen” die bij ons op “skool” zal en thuis ook “skaapies” had. Het weet wat met dat associatief denken.

  2. Enig je verslag, maar nog leuker de foto’s. Je weet het ik heb ook wat met dieren en ik kan hier reuze van genieten. Ik zat maar oooh en nog eens oooh, kom eens kijken Koos.
    Ik ben weer helemaal vrolijk na de vele sombere berichten om ons heen.
    Bedankt.

    Liefs

    Ineke

  3. Ik krijg bijna medelijden met J, wat een avonturen, voor zo’n kleintje, want ook al denkt ze dat ze groot is, het is een ukje met een mini hartje.
    P, zorg maar even goed voor J, even rust in de tent en lekker bijkomen.
    Mede namens CFD die het heel goed begrijpen, PK

  4. Bedankt voor die plaatjes! Fijne afleiding. En dan denk ik dat onze Marco&Fenna het wel bont maken met vijf honden (vier groot, één klein&slim) en een baby op komst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s