Zonne energie.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ja, die zonne energie kregen we al onderweg naar Szentendre. Na dagen van grijs, guur en regen scheen de zon dat het een lieve lust was. We genoten ervan terwijl we details voor de dag nog eens doornamen. Mobiele telefoon bij de hand om nog even de laatste dingen te checken. Zoals de nieuwe leverancier het serviesgoed uit Budapest.

Hij belde onderweg, die nieuwe leverancier, dat alle spullen in gereedheid stonden. Nieuw, omdat de vorige leverancier uit Pécs vorige week vrijdag liet weten niet te kunnen leveren omdat hij teveel grote evenementen had. Iets wat achteraf gezien een groot geluk was. Het laten brengen en ophalen van serviesgoed is toch een stuk handiger en minder zwaar. Op de klok van twee uur reden we de volgeladen auto het hek binnen bij REC. Hans sjouwde de spullen de luie trap op en ik sjouwde het de keuken in. Ondertussen stopte ook de auto met serviesgoed en om drie uur stond alles in gereedheid om te worden verwerkt.

De vrouw sprak zacht waardoor je met alle aandacht naar haar moest luisteren. Ze wees ons op de tafels die gedekt moesten worden en op drie tafels aan het einde van de zaal waar het eten uitgeserveerd moest worden. Bij mijn woorden dat die laatste tafels niet nodig waren, omdat wij vanuit de keuken zouden serveren trokken haar ogen iets samen. “Dat doen wij nooit op die manier!” Nu was haar stem iets harder. Maar met de mededeling “vandaag wel” moest ze het dan maar doen.

Het REC heeft een vaste cateraar wiens spullen allemaal in de keuken staan opgeslagen. Ze hebben daar een contract mee dat die spullen niet door derden mogen worden gebruikt. Alles stond dan ook in kasten, verstopt achter mooie doeken.

De tafels bleken te groot voor de lakens. Ik had nog wel geïnformeerd en had het antwoord “normale afmeting” voor waar aangenomen. Natuurlijk had ik moeten vragen wat is “normaal” maar dat was nu te laat. Na een telefoongesprek met de leverancier kon Hans met de auto naar district 21 in Budapest, zo’n 30 kilometer verderop. Midden in de stad en midden in het spitsuur. Hierin voorzag ik moeilijkheden maar besloot toch maar te beginnen met de voorbereidingen van het eten. Een andere vrouw kwam binnen met in haar schaduw een jonge man. Met elkaar hadden ze besloten dat er lakens van de cateraar “geleend” mochten worden. Later bleek dat Hans toch nog een stevig gesprek met hen had en dat hij hen had kunnen overtuigen dat het een onmogelijke zaak was.

Hans dekte de tafels voor dertig gasten zoals hij nog nooit had gedaan en het was bijna zonde dat er iemand aan zou schuiven. De keuken geurde naar bouillon van staart. De grote borden raakten langzaam vol met dingen die op het menu stonden. Alles wel in tempo maar toch rustig want we hadden tenslotte de tijd tot kwart voor zeven. Of toch niet? Ineens bleek het sein van aanvang te zijn vervroegd naar zes uur. Een stapje erbij dan maar.

Om kwart over zes verdwenen de gasten naar de conferentieruimte. De borden konden nu naar tafel gebracht worden. Borden? Nee, nee we beginnen met de cappuchino van de staart van een os! En die kan echt geen half uur daar staan. Blikken kruisten elkaar en ik besloot dat het dan toch maar de borden vol lekkere dingetjes moesten worden en dan daarna die staart.

De deur zwaaide open. Ze bracht de complimenten over van de gasten voor de lekkere dingetjes. Haar ogen stonden groter, duidelijk om haar woorden kracht bij te zetten. Voor de bouillon was geen tijd, de gasten hadden haast, we moesten nu beginnen met het hoofdgerecht. Ik keek haar nog eens aan maar besloot geen woorden te verspillen. Weg met die bouillon! Twee pannen vol water voor de lapjes deeg en een grote pan met een saus van bospaddestoelen. Olie in het water zodat de lapjes niet kunnen kleven. De eerste borden met open ravioli gevuld met die bospaddestoelen werden door Hans uit de keuken gedragen. Nieuwe lapjes in de pannen en zo zouden we achter elkaar kunnen doorwerken. Ik maakte nieuwe borden op maar achter mij pruttelde het niet meer. De stroom van de kookplaat was uitgevallen. Ik kreeg hulp en de stroom kwam er weer op. Lapjes plakte wel een beetje, maar waren nog te redden. Weer geen stroom. Hans maakte een beweging tussen meterkast en uitserveren. Heen en weer, heen en weer. Maar doordat het water steeds afkoelde plakte die lapjes steeds meer aan elkaar. Geen doen.Ik moest even een oplossing bedenken en ondertussen klonk er binnen gelach. Hans hield een toespraak voor de gasten. Dat een gebouw geheel draait op alternatieve energie was natuurlijk prachtig, maar als de ceramische kookplaat steeds uitvalt kan er niet gekookt worden. Hij bedankte in zes talen iedereen voor hun begrip. Deze verschillende talen waren vooral belangrijk omdat er zoveel verschillende nationaliteiten aan tafel zaten. Hij kreeg applaus. Ondertussen begaf ik mij tot Márta, de directeur die hier als gastvrouw aan tafel zat (al eerder kwam ze langs in de keuken om haar genoegen uit te spreken dat ik vanavond voor de gasten zou koken. Wonderlijk eigenlijk, omdat zij een tijdje geleden slechts sla van mijn hand had gegeten). Ze sprak haar bewondering uit en de complimenten. Dat kwam mooi van pas. Door het uitvallen van de stroom kon de pasta niet gekookt worden. Eén pan lukte nog wel, dan kon ik bospaddenstoelssoep maken. Helemaal geen probleem.

Om half negen vertrokken de gasten na een dessert van vers fruit. Márta vroeg ons aan de keukendeur, zodat alle gasten aan ons voorbij trokken. We werden overladen met handen, complimenten, klapzoenen en de opmerking dat ze nog wel een uurtje langer hadden kunnen blijven. Ik dacht aan de staart maar werd niet meer boos.

Om half tien reden we door het centrum van Budapest. Terug kijkend op een enerverende dag en met bijna de slappe lach van alle gebeurtenissen. Volgende keer weer? Absoluut, maar dan wel met deze wijze les op zak.

Door alle hectiek is er niet één foto gemaakt, maar gelukkig hebben we nog wel een foto van het gebouw aan de buitenkant die Hans enige tijd geleden gemaakt heeft. Oh ja, en van de saus bij het verse fruit.

Een dak vol zonnecollectoren.

Van de andere kant.

Zoet en zacht.

10 thoughts on “Zonne energie.

  1. en die foto van die saus maakt alle andere gemiste foto’s goed hoor! Oooooo, wat een kleurtje, wat een substantie, geweldig! Geen wonder die klapzoenen, zelfs zonder staart….maar ze weten niet wat ze gemist hebben!

  2. Alleen al van jullie verhaal kreeg ik plaatsvervangend de zenuwen, wat een… en dan dat gelazer met die 220… weer een activiteit waarvan ik nu zeker weet (mocht ik überhaupt al zo’n krankzinnige aandrift krijgen) dat het niet mijn cup of T zou zijn. Hulde dat het toch zo gelukt is en hopelijk een binnenkomertje in de enerverende wereld van high level catering!

  3. Hahaha, thans moet ik toch even echt hard glimlachen om die HvH-LV, want die kitchen ken ik “als geen ander”, nl. die van het Palacehotel/Scheveningen in de fifties. Daar kon je nog ouderwets een koperen steelpan naar je knar achterna gesmeten krijgen. Enfin, het was een metafoor-achtige kanttekening om mijn bewondering uit te drukken voor de prestatie die dit span klaarblijkelijk neergezet heeft. Dus niet van een stuurman aan de wal, maar van een stuurman “by experience”. Kom op LV!

  4. Afijn: wie de schoen past, trekke hem aan. Die schoen past Rens niet, dus hij hoeft zich ook niet geroepen te voelen te “happen”. Ik heb respect voor de koelbloedigheid van Miep & Hans. Daarbij zijn de foto´s die Hans maakt van een gerecht vergelijkbaar met een stilleven. Er zijn al veel kookboeken met prachtige illustraties, maar een Hongaars (Slow Food-)kookboek vol aangepaste streekgerechten van dit duo zal niet direct bij De Slegte belanden.

  5. ooo, wat een knap stukje werk hebben jullie geleverd. Ik zie Hans voor me , pratend uiteraard, maar soms moest hij ook stil en dienstbaar zijn en dat is knap als je dat voor elkaar krijgt.
    Jullie een hoop geleerd, volgende keer een sandwich met je mooie salade.
    De klant is koning, toch? Als ze maar betalen.

  6. Oeioeioei, wat een gedoe. Shit !!!! Kan je zo goed koken en zo lekker en dan gebeurt er dit.
    Ik ben toch eerder voor een dagboek uit Hongarije, dan voor een kookboek. Ook met foto’s dat wel. Maar vooral van al die gekke en bijzondere dingen die jullie meemaken. Van jullie verplaatste leven enzo.
    Aan wie hebben jullie de staart geschonken??

  7. Tsjong jonge zeg, heb je zonne-energie en zo’n mooi gebouw, valt de stroom uit. Knap dat jullie zo flexibel gebleven zijn. Ik zou flink pissed zijn!
    Maar goed, als er maar betaald wordt he..
    Het klinkt allemaal erg lekker en volgende keer zou ik lekker alles van te voren klaar maken, in thermodozen meenemen(geloof me, het levert zijn geld op) en dan daar verwarmen in chafing dishes. Dat doe ik ook als ik niet zeker ben de voorzieningen. (blijkt dus dat zonne-energie leuk is maar niet stabiel 😦
    Chafing dishes(aubainmarie op rechauds) kun je ook huren.
    En er zijn genoeg gerechten die ook heerlijk zijn uit de chafing dish.
    Echt het scheelt zoveel stress en werktijd ter plaatse..
    Nu eerst maar even relaxen!
    Liefs, Lisa

  8. Hallo heel interessante tekst …Ik vroeg me af hebben jullie zelf ook zonnepanelen?
    Of hebben jullie hier ervaring mee? Hongarije is toch een behoorlijk zonrijk land dus dit zou toch behoorlijk wat rendement moeten opleveren?

    Groeten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s