Versteende tijd

Niet van vandaag of gisteren is het dat ik door begraafplaatsen geboeid ben geraakt. Vroeger in ‘den vreemden’ al ging ik, gewapend met camera, eerst naar het station van deze of gene stad om vervolgens de begraafplaats op te zoeken. Dus van de plek die het meest het leven toont naar de versteende tijd… zoiets, dus. Vaak kwam ik dan ook plekjes tegen waarvan ik dacht dat ik er misschien een plaat van moest maken, maar dan toch maar niet. Een ansichtkaart zou meer recht doen aan de herinnering maar aangezien ik daar nooit een liefhebber van ben geweest bleef het bij bewaren op het netvlies. Waarom? Nou, heel eenvoudig. Op die plaatsen waar ik dan even aan mocht ruiken, daar woonden beslist ook fotografen en zij hadden jaren de tijd gehad om te bepalen vanaf welke plek, bij welk licht en vooral, welk tijdstip van de dag voor hen het beste werkte om daar die ultieme plaat te maken. En wie was ik dan om dat als passant even ‘mee te pakken’. En nu, na mijn vierde allerheiligen, durf ik dus die plaatjes te tonen waar ik dus echt tevreden over ben, al moet ik toegeven dat het licht weer volledig meewerkte. Twee begraafplaatsen deed ik dus gisteren. Eentje als thuiswedstrijd en eentje in een hoofdzakelijk door Roma’s bevolkt dorp en eigenlijk was vrijwel geen onderscheid tussen die twee. Al weken reden er met tussenpozen toeterende en langzaam rijden auto’s als door de dorpen, afgeladen met oerlelijke plastic bloemenkransen en meer van die meuk. Stonden winkels en supermarkten afgeladen met in plastic gegoten kaarsen, voorzien van een heus windkapje…… made in China, natuurlijk.

Nu is de sociale controle in dit soort dorpen nog steeds zo groot dat je je het niet kunt permitteren om niets te doen aan het graf van je voorouders, laat staan je ouders. Gevolg dus dat er ruim een week tevoren alles keurig op orde werd gebracht. Ouwe troep weg, dus ook die plastic meuk van voorgaand jaar en vooral even het ‘tuintje schoffelen en aanharken’. En dan gisteren, het bezoek. Veelal de inmiddels elders wonende kinderen die dan de nog levende ouder, of ouders bezochten en daar mee naar de begraafplaats kwamen voor een bezoekje aan die voorouders. Ja, mooi opgeknapt… en prachtig die bloemen, even een moment stilte en wegwezen maar weer. Soms was er ook die oprechte stilte en het hebben van verdriet. Zoals die vrouw van middelbare leeftijd die het allemaal even teveel werd en opvallend luid snikkend het graf verliet onderwijl roepend dat ze ‘hen’ zo miste. Op de steen konden wij zien dat ‘hen’ al minstens vijftien jaar geleden dit leven verruilden voor een tuintje op hun buik. Ook liepen we er onze huisarts tegen het lijf en toen ik opmerkte dat ze hier toch wel heel erg veel klanten heeft liggen knikte instemmend. “Tja, dat uranium weet je…. dat heeft velen het leven gekost… tot vandaag de dag aan toe.”

Waarom dan toch die aantrekkingskracht van al die begraafplaatsen? Wat mij aangaat is dat heel simpel. Het zegt meer over een plek dan alle geschreven geschiedenis. Hier is de tijd versteend en kun je aan de prots en praal, of juist aan de eenvoud zien hoe het toen was en nu waarschijnlijk nog steeds is.  Daarnaast is het fotografisch ook een plek die wel het nodige aan drama en mystiek  heeft en alleen daardoor al intrigerend genoeg is.  Voor wat ooit mijzelf betreft? Met mijn buik naar beneden en de kont omhoog, zodat je er nog een leuke fietsenstalling aan overhoud.

Hanszio

 

5 thoughts on “Versteende tijd

  1. De foto´s 4 en 6 tonen ook een mooie “hemel”. Het zal jullie niet ontgaan zijn dat in Nederland Harry Mulisch nu definitief de hemel ontdekt heeft. Helaas zal hij hierover niets meer op papier kunnen zetten om op deze manier zijn ervaringen/opvattingen met ons te delen. Hij zal a.s. zaterdag op Zorgvlied worden begraven, ook een mooie begraafplaats. Overigens is ook het Emaus in Vlaardingen een mooie mijmerplek.

  2. Bij ons vieren ze Halloween heel anders hoor, gewoon verkleed langs de deuren lopen klieren. Ik zie je daar al rondkruipen om de mooiste hoek en het gekste licht te kiezen. En dan lekker lang belichten, onwerkelijke luchten boven de grafstenen hangen, grijnzend om al Belgisch uitzicht. Kwam ooit in Letland op een giga-dodenakker terecht. Dacht dat het een volkstuincomplex was, want het was er gezellig druk met schoffelaars, spelende kinderen…. en toen realiseerde ik me plotseling dat het gewoon een supergrote begraafplaats was. Maar je hebt dus weer wat materiaal geschoten voor het Hongaars Gedenkboek…

  3. zou zo maar in frankrijk kunnen zijn, allerzielen is ook daar heel speciaal en ik kan het weten, die zielen waren onze buren.

    Ine, ik gedenk je zoon in stilte mee, heel veel sterkte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s