A Freakshow

Komende zaterdag staan ze in Girona op de bühne en de daaropvolgende maand wekenlang op het Winterfest in Salzburg en die optredens zijn voor het grootste deel uitverkocht. Tot slot doen ze toch nog een keer Londen en wel omdat er zo’n teleurstelling heerste toen mensen misgrepen voor een kaartje. Ik heb het over the Tiger Lillies.

Het was niet zo moeilijk om kaartjes te bemachtigen en nog voor nop ook. Ja, dat komt ervan wanneer je zo langzamerhand de mensen kent op de juiste plek. Het oude theater van Pécs is dan optisch wel wat opgeknapt, maar het blijft dus gewoon ouwe zooi. Precies de plek waar ze zich thuis voelen, de Tiger Lillies. Ik ken ze al vanaf het begin van hun bestaan en heb ze altijd trouw gevolgd. Zwart cabaret, circus, maar bovenal… choqueren (groen of witte boekje…?) want ze worden niet voor niets de scheppers van het Brechtiaanse Punkcabaret genoemd.  De zanger van het gezelschap, Martyn Jacques, woonde zeven jaar boven een hoerentent in Soho en daar wist hij zijn bizarre stem te ontwikkelen, want klagen over geluidsoverlast dat deden die buren niet. Een stem die het midden houdt tussen een falset en die van een castraat en die je soms door merg en been gaat. Voeg daar nog zijn wonderlijke accordeonspel aan toe, doe er zijn vaste bandleden bij en mix het geheel met nog eens dat wat er in die krankzinnige koppen is op komen borrelen en je hebt een theatervoorstelling om nooit meer te vergeten.

Die lucht….. die spanning en tegelijk zo relaxed

Ik had afgesproken dat ik ruim tevoren bij ze in de kleedkamer zou zijn. Zo maar, een aantal platen schieten van hen die ik alleen op afstand kende. Niet zoals de fotografen hier in Pécs die twee minuten voor de voorstelling binnenkomen en dan gedurende vijf minuten hun plaatjes schieten vooraleer weer richting kroeg te verdwijnen.. nee platen, met een grote P. Alle drie zijn ze heerlijk in de omgang en terwijl ze zich aan het grimeren zijn maken zelfs alle ruimte voor me vrij. Neen, niks doen, gewoon laten zoals altijd en ik wring me wel op een onzichtbaar plekje… zo hoort het vind ik. De kleedkamer is net zoals de rest van het gebouw. Deuren sluiten nauwelijks meer en de verf heeft zware tijden achter rug en dateert misschien nog wel uit de tijd dat beroemdheden nog sterren waren. Op de spiegels hebben ze alle drie foto’s hangen die hen maar goed aan thuis doen denken. Er is geen druppel alcohol te bespeuren en slechts water en gortdroge pogácsa’s zijn voorhanden.  Dan komt Rolando binnen. Rolando de dwerg, die samen met zijn even kleine vrouw Irene, door de hele show een bepalende rol speelt. Al snel zijn we aan de praat en wat blijkt… buiten het feit dat hij zeven talen spreekt is daar dus ook Nederlands bij. Hoe dat dan komt, wil ik weten. Nou, hij heeft eind jaren tachtig een tijd met Bassie en Adriaan gewerkt en zodoende. Maar wacht even.. dat is dus het stel dat ik al veertig jaar ken, altijd na hun voorstelling kwam Bassie dan even een bakkie doen in de kroeg. “Wat, bij jou om de hoek? Daar aan de haven? Is hij nog steeds zo’n ongelofelijke kankerpit?”  Ja, zo moet ik bekennen, dat is hij nog steeds en echt van kinderen houdt hij nog steeds niet. “Nee, toen ook al niet…. en altijd na iedere voorstelling dan brak de pleuris uit en dan tegen iedereen flink tekeer gaan…”    Maar dit alles even terzijde en dus meer voor de Vlaardingers onder ons.

Maestro…. Music…

Vanaf de aftrap is het doodstil in de zaal en na ieder nummer breekt de hel los. Het is feest afgewisseld door ontroering maar keer op keer waanzinnige muziek waarbij het Slangenmens zichzelf bijna wurgt, de Vrouw met het Langste Haar  zich zelf verdriet, de dwergen de tent afbreken, de Hoer om haar verleden huilt en de Verslaafden hun roes uitslapen.. Dat na het laatste nummer tot drie keer het publiek bijna op de stoelen gaat om een encore af te dwingen is voor ons een nieuwe ervaring hier in Hongarije, maar dat kan ook komen doordat er vrij veel jonge mensen aanwezig waren. Gelokt door last minute aankondigingen, omdat de organisatoren weer eens verzuimd hadden om voldoende aan de publiciteit te doen en waardoor de voorstellingen een sof dreigden te worden met veel lege stoelen. Dat laatste zou een blamage geweest zijn, want om zelfs nog zo’n wereldact te verpesten? Dat kon men zich niet meer permitteren. Voor ons was het in ieder geval het hoogtepunt van dit Culturele jaar en voor hen die het hebben gemist? Ga maar eens op zoek op Youtube en zet vooral het geluid hard, heel hard. En wanneer je bang bent voor godslastering, seksueel getinte of zelfs zeer grove teksten? Toch maar kijken, want het kan heel verfrissend werken om die tegenstellingen eens te ondergaan… prachtig gewoonweg!  Hieronder een deel van de vangst van die avond en oh ja, je moet daar in Nederland de groeten hebben… van Rolando.

Hanszio

7 thoughts on “A Freakshow

  1. Prachtig met de hoofdletter P! Ik ga kijken op youtube en wat een prachtige platen! 3 en 5 zeg ik 🙂
    en Bassie is nogsteeds tzelfde.. mocht m van de zomer nog aanschouwen op een kermis waar hij speelgoed naar kinderen gooide (hard en raak) en ze uitschold tijdens zijn playback mondharmonica-spel.. good old bassie!
    X Mitone

  2. Prachtig! En zééér brechtiaans! Ben ik gek op, maar niet op Bassie…een keer ontzettend ruzie met hem gehad, omdat ie ongelofelijk grof omging met dove kinderen. En das voor mij een pijnpunt. Nooit meer goed gekomen dus.

  3. Ik had er nooit van gehoord, van die tiger lillies….mooie foto’s, van Bassie heb ik wel gehoord, maar vond ik niks…arme Bassie, blijkbaar een ongelukkig mens die tegen wil en dank in een clownspak rondloopt om aan zijn geld te komen….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s