Schoon….. helemaal schoon….

Veel zaken zijn bespreekbaar, neen, sterker nog, maken onderdeel uit van het dagelijkse leven. Grapjes over vrouwen in de overgang of …. oh, ze is zeker ongesteld…. Maar over het ongemak dat mannen ondervinden is er nog steeds een taboe. Ouder worden en de daaraan verbonden narigheid die we in dat moderne Westen is nog steeds een beetje omgeven door wat valse schaamte. Omdat ik in het verleden eerder met het bijltje hakte en dus uit ervaring  heel goed weet wat openheid doet in dit soort situaties, heb ik besloten om dan maar met de billen bloot te gaan.

Onder het motto: ” Het gebit is goed…………. maar het tandvlees moet eruit” vandaag een uitgebreide blog. Zoals we hebben gemerkt aan alle binnenstromende mail is best wel medeleven met onze situatie en omdat we dus niet er vanuit gaan dat iedereen nu op de hoogte is van het laatste nieuws nu even een update.  Om een korte beschrijving te geven van het bezoek aan het ziekenhuis waar dus die CT scanner staat even een kopie van de mail die Míp schreef aan hen die op de hoogte wilden blijven. Zelf vind ik die mail namelijk al zo treffend dat ik ‘m hier maar in z’n geheel plaats.Als titel zou ik er aan mee willen geven:

“Computer says NO……”

Waarschijnlijk omdat wij nog steeds een deel van het Nederlandse nieuws volgen vertrekken wij zo op tijd van huis dat we een half uur te vroeg voor de deur staan. Hans wil nog even in de auto wachten tot half negen, maar omdat dit ziekenhuisgebouw zo complex in elkaar zit lijkt het mij beter om maar alvast op zoek te gaan naar de juiste afdeling. 

Even lijkt het alsof we in een vooroorlogs overdekt winkelcentrum binnenstappen. Overal de geur van vers gebakken dingen  die naar lekkernijen geuren. Vooral als je zoals Hans nuchter moet verschijnen, voorwaar een aantrekkelijke geur. We zetten ons blik op oneindig nadat ons is uitgelegd waar we ongeveer moeten zijn. De stenen trap af, daarna rechtsaf een deur door en dan links en nog eens links. We belanden in de ondergrondse wereld van schemerige wachtkamers. Elke gang zijn eigen specialiteit. Elke gang volgepropt met wachtende mensen. We hebben geluk, onze wachtkamer is in een deel dat twee geleden jaar vernieuwd is. Een moderne balie, met modern uitziende medewerksters en stoelen die het wachten minder erg maken.

Onze blikken kruisen elkaar. Haar goed verzorgde uiterlijk valt me op. Blond haar in een boblijn geknipt met aan de achterkant een opgeknipte eendenkont. Het staat haar goed en ze schijnt het te weten. Haar make-up is verzorgd en niet overdone. Maar er is iets aan haar wat me niet bevalt en waarschijnlijk bij het kruisen van de blikken las zij dat in mijn ogen. Ochtendhumeur? Of altijd zo? Ik heb geen idee, maar ik hou niet van mensen met een chagrijnige kop in de ochtend. Zeker niet als ze achter een balie werken waar talloze mensen per dag hun zaken moeten regelen om een ct-scan te maken. Zonder nog op te kijken vraagt ze zijn naam. Ze schrapt zijn naam door. Ze vraagt iets, maar omdat ze van ons wegkijkt verstaat Hans haar niet en daardoor lijkt het soms dat mijn Hongaars vele malen beter is. Ik vertaal en daardoor richt ze nu haar koele ogen op mij. Papieren? Heb je papieren? Hans schudt zijn hoofd. Geen papieren. Haar ergernis neemt toe en wortelt zich in haar hele lichaam, een taal die dat lichaam ook niet meer zal verlaten. We moeten even wachten en nemen plaats op een stoel. Ze roept ons en nog voor ze een woord zegt buigt Hans zich langzaam naar voren. Haar stoel rijdt iets naar achter. Met zijn vriendelijkste stem vraagt hij of mevrouw soms ook nog Engels spreekt. Haar ogen fonkelen mijn kant uit en daarmee verraadt ze zich. Zijn de eerste woorden nog geluidloos, daarna komen ze in vloeiend Engels haar mond uit. We mogen naar de wachtkamer en wachten tot we worden geroepen.

Het is druk in de wachtkamer en een komen en gaan van mensen. Als de deur open gaat roept een aardige vrouw een naam. Wat na een tijdje opvalt is dat de mensen die later komen eerder weggaan. De tijd verstrijkt. De deur zwaait open en weer schalt een naam door de hal. Ik loop naar de vrouw en vraag hoe het kan. De vrouw wil papieren. Ik leg uit dat we mochten zitten en wachten tot de naam van Hans omgeroepen zou worden. Wie dat dan gezegd heeft? Ik wijs naar de blonde ijskast achter de balie. Ze loopt erheen en nog geen tien seconden later is het geregeld. Hans krijgt een liter vocht. Het lijkt op water maar aan zijn gezicht te zien is het vies. Hij proost met de mensen die hetzelfde recept krijgen. Er wordt gelachen. Om half elf mag hij naar binnen en wordt zijn lichaam gescand.

De resultaten weten we pas later maar met wachten zijn we alweer een cursus verder.

Intussen zijn we twee dagen verder en is het goede nieuws dat er géén uitzaaiingen zijn geconstateerd, dus alles in de omgeving schoon en volgende week dinsdag gaan we het plan van aanpak doorspreken.

Proost......

Als dat maar gaat passen....

10 thoughts on “Schoon….. helemaal schoon….

  1. Fijn…..nu kun je weer verder en het basisprobleem te lijf. En daadkracht (en daaraan ontbreekt het jullie niet) is een supermiddel! Geeft energie , meer dan wachten, toch? Puszi!

  2. Lieve Hans en Miep

    Wat een waanzinnig goed nieuws. Wat een opluchting niet alleen voor jullie maar ook voor ons. Pffffff kunnen wij allemaal weer even op adem komen.
    Je zult nog een aantal keren diep moeten ademhalen als het plan op de rails gezet is, maar dat kom je wel te boven sterke man.
    Wat gaan wij en jullie met een fijn gevoel de feestdagen in en zullen proosten heel veel proosten op jullie gezondheid. Een warme omhelzing voor beiden.

    Ineke

  3. Hij staat er zelfs wel drie keer op, die mail! 😉
    Kwam net thuis en hoorde van Milan (met een grote grijns op z’n bekkie) van je belletje. Wat een opluchting zeg.
    Zo zie je maar, die Hans is niet kapot te krijgen, en houwen zo!

    Dikke kus xxx

  4. YEAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHH
    Blij voor jullie
    Super.

    In gedachten ook nog even terug naar mijn vader op die leeftijd. Zeker met die foto’s van Hans er bij.

    Voor jou/jullie het verderlevenprogramma. En dat is goed nieuws.

    Ook een blijdschapskus voor je beide kinderen en kleinkind.

  5. Lieve allebei,

    ik had gereageerd op jullie e mail, maar lees hier intussen, dat het allemaal OK is !

    Geweldig, van harte!

    We blijven graag verder op de hoogte.

    Kuss,
    Ine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s