Over vuur en rook en rode modder.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De beelden kluisterden mij aan mijn stoel. Gegrepen door de hoge vlammen en de zwarte rookwolken sloeg ik de handen voor mijn mond. Ik rook het gif bijna. Dacht na wie ik eigenlijk ken ik Moerdijk. In ieder geval ken ik mensen die werken in Moerdijk en wonen in Dordrecht. Het werd als vanzelf schakelen tussen de televisienetten. Rijnmond televisie werd omgedoopt tot rampenzender. Iets wat ik eigenlijk altijd al van deze zender heb gevonden, maar dit even terzijde. Met gevoel voor sensatie werd de ene na de andere deskundige in beeld gebracht en zo kwamen we erachter dat we nergens achter kwamen. Toch moest er meer te zien zijn. En hierbij dan gesproken over gevoel voor sensatie, ik zocht de meest indrukwekkende beelden en de beste uitleg. Iemand vertelde dat de wolken heel giftig waren, die geloofde ik gelijk. Degene die vertelde dat het waarschijnlijk allemaal wel mee zal vallen noemde ik direct een leugenaar. De wolk dreef.  Maar waar heen? Zou het gaan regenen en zo ja, wat zouden dan de gevolgen zijn?

Ik zag de burgemeester van Moerdijk en moest direct aan Bela denken, onze voormalige burgemeester. Als mens heel aardig maar als burgemeester een oetlul eerste klas. Zo eentje zonder ruggengraat. Voor verdere details graag per email, zie de nieuwe mediawet. Terug naar de burgemeester van Moerdijk dan maar. Met kromme tenen hoorden wij aan dat deze ruggengraatloze vetkwabbes vertelde dat hij er eigenlijk niets aan kon doen, omdat hij nog maar zo kort (2,5 jaar) burgemeester was. Zijn voorgangers hadden dit allemaal goedgekeurd, dat deze gifopslag zo dicht bij andere bedrijven kon staan en ook nog eens niet al te ver van de normaal bewoonde wereld. Maar hij, met al zijn wijsheid, had wel gezorgd dat dit bedrijf heel, heel, heel erg goed gecontroleerd werd. En dat vertelde hij terwijl hij ergens in een schuilkelder van het gemeentehuis stond en zijn eigen burgers liet verdampen in vuur en zwarte rook.

Toen verscheen de burgemeester van Breda ten tonele. Hij sprak bemoedigende woorden waar de burger echt rustig van wordt. “Zo lang niet is bewezen dat de rook giftig is, is de rook niet giftig”. Nog snel vervolgde hij: “Eet niets uit uw moestuin. Laat kinderen niet buiten spelen. Honden even een tijdje niet uitlaten”. Kijk, daar heb je wat aan! En dat deed me gelijk denken aan de rode modderstroom hier in Hongarije die twee dorpen in één keer verwoeste en honderden mensen dakloos maakte. Ook hier werd gezegd dat dit spul niet giftig was terwijl mensen die ermee overstroomd werden meteen door de brandweer werden afgespoeld, omdat ze anders ter plekke zouden verschrompelen van het brandende zuur. De huizen zijn verwoest, de wegen en het water zijn nog steeds rood, maar sinds vorige week is het sein: Niet Giftig gegeven en kunnen mensen weer terugkeren naar hun dorp. En er is geen mediawet die deze leugens controleert.

Mip.

5 thoughts on “Over vuur en rook en rode modder.

  1. Zou er ook een draaiboek bestaan waarin geregeld is hoe draaiboeken op elkaar reageren? Want dat alle toneelspelers a.d.h. van hun draaiboek reageerden was wel duidelijk. Misschien iets voor Frits Spits: zegt het ene draaiboek tegen het andere… ja, roept u maar!

  2. daarom zijn wij van Vlaardingen naar Vledder vertrokken,
    frisse lucht, ongerepte natuur, alhoewel…….vanavond ( 8 jan) om 22.35 uur bij Zembla een docu. over de grootste lelie kweker in Nederland die in Vledder zijn bedrijf heeft,en de grond vol gif stopt zodat de bollen geen “enge” ziektes oplopen,want ja de klant wil nou eenmaal perfecte bloemen.
    ben erg benieuwd wat voor een uitzending dit gaat worden.

  3. Neem dan onze Vlaardingse burgervader. Hij sprak ons vandaag op de nieuwjaarsreceptie hartverwarmend toe en bedacht hoe dicht wij ook bij het vuur in de buurt zijn. Moerdijk kan ook Vlaardingerdijk worden. Bemoedigend. En dat we in Vlaardingen voor miljoenen euro’s gaan bezuinigen, enz, enz. Gelukkig Nieuw Jaar. Aan die aardige man ligt het niet. De hapjes waren wel zielig, maar de plaatselijke bevolking daarentegen weer gezellig en het koor Hoge Noot zong meerstemmig fantastisch bij deze gelegenheid. Mooi gekleed in wit en zilver waren ze, de dames van het koor. Waren zij maar het college van bestuur met onze burgervader. Er moet meer meerstemmig worden gezongen in de samenleving.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s