Twee meter hoog…. echt waar.

Twee meter hoog, echt waar!

Het valt aan te raden om, voor het geval je dat niet zou  hebben gedaan, eerst de blog van gisteren te lezen want dat is eigenlijk al de intro voor het hierna volgende.

Wie deze blog al volgt zal weten dat wij sinds enige weken een logé in huis hebben…. een viervoetster met de lieftallige naam Aap. Een pracht van een poes die voor niets en niemand bang is, neen, sterker nog, die het woord bang al helemaal niet kent. Open en met name vreselijk nieuwsgierig. Zoals ze bij ons werd afgeleverd, voorzien van een kleurrijk vlooienbandje om de hals heeft ze voor wat onrust gezorgd onder ons huisvee. Omdat het ons, gezien de buitenactiviteiten zoals bomen klimmen en zo, toch niet zo’n erg goed idee leek moest dat bandje er maar aan geloven. Te meer daar ze er kennelijk ook heel veel last van had tijdens het vanuit mijn werkkamerraam bestuderen van het hele circus aan koolmezen dat zich hier pal voor dit raam uitleeft op de vetbollen. Constant krabben en wassen deed bij mij nog geen belletje rinkelen maar wel het besluit nemen om voor een goede bescherming te zorgen tegen allerhande ongedierte. ( Daarom is die blog van gisteren belangrijk) Bij een mooie grote dierenwinkel schaften wij ons dus die spray aan welke voor de noodzakelijke hygiëne zou moeten zorgen. Tja, tekst alleen in het Hongaars en ook nog eens in piepkleine lettertjes en dus naar de website van de fabrikant…. in het Nederlands. Met fronsende wenkbrauwen moet ik dat hebben gelezen “Gebruiksaanwijzing: Twee dagen vóór tot twee dagen na de behandeling het dier niet wassen, omdat daardoor
de vetlaag op de huid weggewassen kan worden. De gehele vacht vanaf een afstand
van 10-20 cm bespuiten. Tegen de haargroei inspuiten, waarbij de gehele vacht
nat moet worden. Masseer de vacht, in het bijzonder bij langharige dieren, zodat het
product tot op de huid kan doordringen. Het gebruik van handschoenen wordt hierbij
aanbevolen. De vacht op natuurlijke wijze laten drogen. Niet droogwrijven of föhnen.”

De tekst daarna had eigenlijk alle alarmbellen af moeten laten gaan: Behandelde dieren niet in contact laten komen met leder, geverfde of verniste oppervlakten voordat de vacht droog is, omdat incidenteel kleurveranderingen kunnen voorkomen bij contact met het niet opgedroogde product.
Spray de dieren in een goed geventileerde ruimte.

Na de eerste spray die ik op Aap ‘afvuurde’ nam ze meteen de pleitvaart met een enorme sprong waardoor ze zich meteen buiten mijn bereik bevond en dus besloot ik toen dan maar een andere keer de behandeling af te maken, want een dier stress bezorgen is niet echt handig, nietwaar? Het was dus zaterdag dat dit gebeurde en de volgende dag reeds begon Aap klagelijk te miauwen en maakte rare bokkensprongen die Míp meteen uitlegde als epileptische bewegingen. Gaandeweg werd het alleen maar erger en probeerden we Aap tot rust te manen…. aaien, knuffelen, maar niets mocht baten. Dan maar de hulplijn van Frontline in Nederland gebeld en daar wist ene Ron te melden dat soms, ja, heel soms, met name poezen wel eens een licht allergische reactie vertoonden…. en dat terwijl Aap alle hoeken van het huis al had gezien tijdens haar steeds vaker voorkomende aanvallen.

Omdat we het na twee dagen en twee nachten van ellende het lijden van dit dier niet meer konden aanzien, maar ook omdat we het niet konden maken tegenover degene die in goed vertrouwen Aap bij ons te ‘stallen’ besloten we tot een bezoek aan de dierenarts… de onze, die gezellige. Voor de deur was er al meteen actie in de vorm van de jongste arts die, gewapend met een groot schepnet, een vrouw naar haar auto volgde. Daar sleept hij een grote witte poes uit die auto die uit haar kleine bench was losgebroken en zodoende als een pingpongbal door het interieur stuiterde. Het eerste wat meteen opviel bij binnenkomst was dat de hele tent was opgefrist.. geverfd en enorm opgeruimd en zelfs nu een echte opslagruimte voor gevaarlijke medicijnen compleet met uitgifte loket, ik bedoel maar, de tijd staat niet stil. De oudste opende de deur en node ons binnen en verbaasd vroeg ik hem hoelang hij nu nog door wenste te gaan en wanneer dan eindelijk met pensioen. Hij schudde het hoofd….. nee, pensioen zat er voor hem niet in en als soortgenoot klopte ik hem maar begripvol op zijn schouder. Na uitleg van poes’ gezondheid mengde zich ook een dame in het wit in het gesprek. Een vrouwenhand? Was dat het wat de boel hier had doen opfrissen? ‘Koffie… sterke koffie met veel suiker, dat is het beste medicijn bij vergiftiging’. Vervolgens maakte hij een spuit gereed met penicilline op hetzelfde moment dat zijn ‘jongere’ vennoot een spuit vulde die een ander doel zou dienen. De witte poes was in gevecht geraakt met een vette rat en had dusdanige verwondingen opgelopen dat het doek beter kon vallen. Ik stapte de ruimte in waar het ‘baasje’ met betraande ogen het einde gade dreigde te slaan en sloeg een arm om haar schouders om haar vervolgens buiten die kamer te dirigeren….. ze rekende af en met afgezakte schouders verliet ze de kliniek. Maar wacht eventjes, dat zou Aap mooi niet gaan overkomen. Thuisgekomen was er niet echt verbetering en belde ik even met onze dierenarts in Vlaardingen en ja, inderdaad, wij waren die mensen van die noordse boskat ‘Jool heette die toch?’ riep de assistente door de telefoon. De arts adviseerde wassen… heel goed wassen met een goede shampoo zodat het gif uit de huid ging dat was het beste wat ik kon doen.

In de badkamer maakten we alles gereed. De antislip mat eruit zodat Aap geen grip zou hebben en de douchekop van de slang zodat een zachte straal water haar niet in paniek zou brengen. Míp geeft haar aan en voorzichtig, heel voorzichtig opent zij de kraan en nóg voorzichtiger laat ik de lauwwarme straal water…….. te laat. Ze ontsnapt aan mijn greep  en vliegt als een ontketende furie via de wanden en het plafond over mijn  hoofd heen, de volle twee meter dertig hoogte die de badkamer meet. Met een snelle greep heb ik haar weer te pakken en eenmaal zeiknat is er geen ontsnappen meer aan… snap dat dan stom  beest, je moet het redden, verdomme. Met een paar gemene halen in mijn vingers drogen we haar af en dan begint het drama pas echt.

You’ve got mail

Het bazinnetje had via de mail laten weten dat er bij haar thuis niet lang ervoor zich nog een drama afspeelde. Aap komt uit een nest waarvan ook een kater bij onze vriendin in huis was en toen die een tijdje geleden ook zo’n mooi anti vlooienbandje om de hals kreeg vertoonde die ineens allerlei rare kuren. Omvallen en schuim op de bek en ook haar dierenarts had geen idee wat er aan de hand was…. tot het zo erg werd dat die kat  moest worden afgemaakt en nu begreep zij dat het dus met Aap van hetzelfde laken en pak moest zijn. Dat ze het ons beslist niet kwalijk zou nemen en ons besluit zou respecteren. Shit… wat nu verder te doen. Dat ze ziek is die Aap, dat staat zo vast als een huis, want zowel de honden als de poezen laten door grommen en blazen weten dat ze knap uit de buurt moet blijven en dieren voelen dat beter aan dan wie dan ook. Gisterenavond hebben we haar toch naar buiten moeten laten want na twee dagen lang alleen maar binnen had ze een enorme enorme aandrang om naar buiten te mogen. Vandaag maar eens kijken of we dan maar toch niet een ander besluit moeten nemen. Hyper allergie…… een raar fenomeen.

Oh, en we krijgen ook maar steeds maar vragen over hoe het nu met mij verder zal gaan. Nou, voorlopig nog geen spuitje of noodslachting, maar de Hongaarse manier van werken begint ook bij ons nu toch knap op te spelen en beginnen de behandelingsmogelijkheden die de arts telkens weer weet op te hoesten op het keuzemenu van een automatische telefooncentrale te lijken. Voor operatie… kies 1, voor Uitwendige bestraling kies 2. Voor inwendige…..

We zijn nu enige weken verder en is het dus een mazzel dat een tumor in de prostaat heel erg lui is waar het groeien aangaat, want anders…….  kortom, we houden jullie wel op de hoogte van alle verdere avonturen van Hans & Aap.

Hanszio

Twee spuiten, maar allebei een ander doel dienende

Hoop doet leven....

Einde oefening.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 thoughts on “Twee meter hoog…. echt waar.

  1. Oi! Wat een naar verhaal over Aap….hoe is t nu? Hoop niet té snel opgeven hoor! Op zich heeft een poes van de epileptische aanvallen ( als ze die nog heeft) geen pijn meen ik te weten (ook eens zo’n poes gehad) Dat de kat na het stuiptrekken zich gedraagt als doodziek dier is logisch, zo’n aanval vreet energie.
    Valium schijnt te helpen, maar is misschien wat heftig. Proberen met valdispert of het equivalent daarvan in H. Vragen naar valeriaandruppels/ -pilletjes dus, gewoon bij de mensenapotheek is misschien het proberen waard?
    Is het allemaal onzin wat ik praat, dan sorry, en rest me slechts een dikke knuffel voor jullie en Aap.

  2. Op foto 1 en 2 ligt de poes er toch bij alsof er niets aan de hand is. Hoop maar dat het weer bijtrekt. heb hier en daar wat vragen neergelegd bij vrienden, maar nog geen antwoord.
    Ciao
    Sterkte
    Geen dooien graag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s