Logeerpoes. Slot.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Eigenlijk zou de titel van deze blog moeten volstaan mits ik niet de behoefte zou hebben tot enige uitleg.

Omdat logeerpoes buiten was en zichzelf niet aan de buitenkant van het raam presenteerde ging ik haar zoeken. Hoewel ik niet wist waar ik zou moeten beginnen liep ik richting tuin. Ik zag haar nergens. Ik riep haar naam en achter mij verliet Jolene haar buitenmand. In het voorbij gaan keek ze me aan en sloeg na de garage linksaf. Een vreemde route voor deze kleine hond. Ze zette haar speurneus op en liep achter de dennenbomen langs. Ze stopte, ging zitten, keek naar mij en toen weer naar het gaas. Daar zat ze, achter het gaas met grote ogen die nergens naar keken en schuimvlokken langs haar lieve bekkie. Ik probeerde haar te lokken met brokjes maar er kwam geen enkele reactie.

Ondertussen in huis.

Hans belde met de universiteit voor diergeneeskunde in Utrecht. Snel schreef hij de namen van de medicijnen op om daarna een telefonische zoektocht langs dierenapotheken, dierenartsen en uiteindelijk onze eigen huisarts, die weer een adres gaf van goede dierenarts hier niet al te ver vandaan, te maken. Prednison is niet zomaar zonder recept te krijgen. Nu al deze telefoontjes ons niet verder brachten stapte Hans in de auto op weg naar Eva, onze huisarts, maar niet voor hij de poes nog even binnenbracht.

Wat later.

De aanvallen leken voor even lichter maar wel heel kort op elkaar. Het was schijn. Het was een aankondiging voor erger en bijna was ik in staat tot bidden. Gewoon op mijn knieën midden in de keuken, ogen dicht, handen omhoog met de woorden: Alstublieft Help Dit Beest!!! Ik deed dit slechts in gedachten en dweilde de urine op. Hans verscheen in de deuropening met een brede glimlach. Eva begreep het en zorgde dat de medicijnen in Hans’ bezit kwamen. Snel maalden we twee tabletten door een stukje smeerleverworst die de poes met smaak op at. Maar nog voor het laatste hapje ging het weer mis. Toch hadden we hoop en met de woorden “dit zal voorlopig de laatste wel zijn” werd de poes weer rustig en ging zowaar liggen. We legden haar in de vensterbank op een handdoek zodat ze ook nog even naar de vogels kon kijken en wonder boven wonder had ze hier oog voor. Ze viel in slaap en wij waren gelukkig dat de medicijnen direct aansloegen.

P, onze vriend, kwam binnen en vroeg als eerste naar de poes. Hij aaide haar en prees haar schoonheid. Terwijl de mannen achter de computer zaten hielden ze de poes in de gaten, die speels naar de vogels keek.

Een schreeuw die krijsend door merg en been ging en wat daarna gebeurde zal ik een ieder besparen maar P verliet huilend het huis en wij konden slechts toekijken met de handen voor de mond en ogen vol tranen. Toen ze bijkwam plaatste wij haar in de reismand zodat ze even tot rust kon komen maar de mand stuiterde door de keuken en deze aanval was nog erger dan die daarvoor ook al zou niemand dat voor mogelijk kunnen houden.

Ze heeft een mooie plek onder de parapluboom. Ze is opgestegen naar de poezenhemel en ze heeft rust. Dat laatste is voor ons het aller belangrijkste want geen enkel levend wezen verdient dit en zeker niet deze poes.

Lief, lui en onbevreesd.

Mip.

9 thoughts on “Logeerpoes. Slot.

  1. Ook hier een poezenfan. terwijl onze lieve Giovanni van Bronckhorst HERself naast de computer ligt, ben ik bedroefd voor ongekende en onbekende poes. Ik heb nog wel naar mijn poezendeskundige vriendin gemaild met de kwestie. Potverdorie. Naar. Wat jammer nou toch weer. Het leven geeft en neemt. Vandaag ook een bericht dat een kennis waar ik wel eens mee in Rotterdam toefde, Charlotte nazaat van AH, overleden is. Haar oom nu ook. Zij, nog jonger dan ik. Kanker, moordende ziekte. Ik had geen zin om mijn best te doen na dat bericht en ben in R’dam gaan rondbanjeren en in de Bijenkorf. Zij loopt er niet meer rond. Geen koffie meer in het Westerpaviljoen. Potverdorie. Poezen, mensen, wat dan ook het schuift voorbij en ik wen er niet aan. En de poezenbazin?? Hoe is het dan met haar??

  2. Mijn oma geloofde er heilig in…..we zien elkaar straks weer terug, alleen de lieven komen in de hemel.
    Wat een narigheid, wat een verdriet, en wat een onredelijkheid. Veel sterkte voor jullie 2 en voor L.
    Katinka

  3. De liefde die jullie van haar kregen tijdens de logeerpartij is van onschatbare waarde. Ook in deze situatie is weer die vraag:WAAROM dat vreselijke lijden??Sterkte lieverds.

  4. Lieverds, wat vreselijk.

    Zowel voor jullie als voor de kat.

    Jullie hebben er alles aan gedaan, wat mogelijk was!
    Je staat dan op een gegeven moment echt machteloos……

    Wij hebben het meegemaakt met Cindy, onze vorige hond, van Klaas….niet, dat dat julllie zal boeien op dit moment, maar Cindy had ook de éne aanval na de andere…vreselijk, de poep en pies en schuim zat tegen de muren omhoog……

    Heb ik met alle liefde opgeruimd…..zelfs nog een DA laten komen op vrijdagmiddag….wij konden haar niet vervoeren….Zij heeft toen een aantal injecties gehad en werd wat rustiger, maar daarna begon het weer opnieuw…..

    We hebben haar ook (zelf) jankend moeten laten inslapen…..

    We voelen met jullie mee!

    Warme groet,
    Ine

    ps. Sterkte met Hans !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s