Even afrekenen graag.

Soms kunnen dingen raar lopen. Met Míp had ik het over de toch wel erg snel gestegen prijzen hier in Hongarije en zo kwamen we op geldontwaarding, de crisis die er hier zo erg inhakt en natuurlijk over de toekomst. Niet alleen die van het land maar ook van onszelf en hoe we daarmee om moesten gaan. Afwachten of actie ondernemen. Alternatieven verzinnen en ineens hadden we het… afrekenen in natura, zoals hier in de tijd dat het nog een arbeiders welvaartsparadijs pretendeerde te zijn. Je hoort steeds meer mensen terugverlangen naar die tijd en dat het toen weliswaar armoediger was, maar ook dat iedereen met iedereen ruilde oftewel  afrekenen in natura en dat je dus altijd goed te eten had. Omdat ik momenteel bezig ben de laatste hand te leggen aan mijn eerste zelf te publiceren fotoboek ( de Sahara) kreeg ik veel ‘beeld’ onder ogen en een deel daarvan gaat over kamelen. Ineens kwam ook die commercial van DAS op mijn netvlies, die over die ongewenste zaken… die konijnen. Bizar genoeg kreeg daarna alles vorm en ging de fantasie met me aan de haal. Ja, die kamelen… als bruidsschat, en zo ja, hoeveel? Toen kwam me opeens ook het beeld voor ogen van Míp die zo ongeveer één keer per maand haar beurs omkeert om al dat kleingeld eruit te sorteren, want anders wordt die knip wel erg zwaar. Stapels muntjes van 5, 10, 20 en 50 forinten vormen dan toch al snel weer waarde en die moeten dan de eerstvolgende keer  worden uitgegeven…. een ceremonie waar ik mezelf vaak maar snel alvast uit de voeten probeer te maken met de boodschappenwagen…. tot ziens… en Míp met een rij wachtenden  geërgerd achter zich. “Tel dat dan eerst thuis uit, joh… dan duurt dat niet zo lang”…. maar daar denkt ze dus anders over.

Ik krijg visioenen van afrekenen. Ik zie mezelf de servicebeurt en de keuring van de auto betalen…. oh ja, er kwam toch nog het een en ander bij dus het is wat duurder geworden. “Dat wordt dan twee geiten, één lammetje en drie biggetjes” mompelt de humorloze kassier van het garagebedrijf. Ik kijk nog eens goed, maar verontschuldig me dat ik het niet gepast heb. “Ik heb niet kleiner dan een Tibetaanse lama…. maar ik kan er wel vijf eendenkuikens bij doen als dat makkelijker is” stamel ik nog in mijn gebrekkig Hongaars. De man ziet dat al helemaal niet zitten, want dat zijn begrippen die hij nooit onder knie heeft gekregen, dat bijpassen. Hij kijkt nog wat rond in zijn hokken en begint met het teruggeven van het wisselgoed…. Allemachtig zeg. Daar sta ik dan ineens weer buiten…. met een afgestempelde rekening en mijn wisselgoed, zestien Vlaamse reuzen, twee vette Franse hangoren,een Marburger Feh en twee Van Beverens. Ja, dat is het risico wanneer de vorige klant die kwam afrekenen een konijnenfokker is. En dan vergeet ik nog te vermelden dat de bonus van deze week…. twee paar woestijnratjes. Ik krijg het angstzweet dat Míp dus al dat kleine wisselgoed gaat opsparen voor de volgende boodschappen. Nee, dan toch maar liever weer gewoon in baar geld en dus ook zo nu en dan even wachten tot Míp de beurs weer heeft omgekeerd om haar wisselgeld te lozen.

De videobrief van deze week is niet echt spectaculair maar houdt je wel op de hoogte en wat de gezondheid aangaat…. voor de zoveelste keer weer een afspraak en deze keer in Budapest…a.s. dinsdag. Zal wel weer praten worden….tja… gelukkig is het niet echt spoedeisend zullen we maar hopen.

Hanszio

http://vimeo.com/19375646

 

2 thoughts on “Even afrekenen graag.

  1. Hoe komt het dat Mip wordt opgezadeld met klein spul? Hou jij de flappen in de pocket en zij de rest? Afgezien van een dieren-economie valt natuurlijk ook te denken aan barters, maar dat loopt denk ik stuk op volume. Mooie ingetogen movie trouwens, waarbij me opviel dat het fenomeen van schreeuwende marktkooplui bij jullie kennelijk niet voor komt. Heb vorige week in Zutphen nog even genoten van deze volkse cultuur (…). Enne… mislukte architectuur, misschien op een iets andere schaal: de Haagse megastores. Alhoewel het begrip architectuur daar eigenlijk niet op z’n plaats is, meer een kwestie van een foute (hoeren)lokatie. Denk ik. Nou, bedankt maar weer, voel me weer bijgespijkerd.

  2. Mooi die ruilhandelvisioenen! Toch gebeurt het wèl in H. Tenminste bij ons in het dorp. Wij rijden een keer voor iemand-zonder-auto, slaan vergoeding af en daar lijkt het dan bij te blijven. Een maand later zijn de paprika’s of is ander groens rijp en komt er een enorme emmer van dat spul.
    Lekker,maar moet dan verwerkt worden en dat kan net zo lastig uitkomen als woestijnratjes, konijnen of kamelen, nou ja, bijna net zo lastig.
    En.. wij stappen vaak met balen forintenmuntjes ongeteld gewoon naar de bank, die er erg blij mee is: gaan in een tel-machien en wij krijgen flappen terug.
    Leuke film! Hart gaat open bij de markt, klimmende Jolene tovert glimlach en ja, als de kippen weer op stok zijn, komt de rust, mooie slotact!
    En verder: sterkte dinsdag, veel sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s