Proost… op je nieuwe tieten.

Als er één ding is dat ik geleerd heb van eerdere ervaringen, dan is het openheid. Natuurlijk, lekker interessant  Molenkamp, zoveel mannen hebben het meegemaakt, prostaatkanker. En wat maakt dat nou zo spannend bij jou….. hoor ik je al denken. Nou, daar kan ik kort over zijn. Dat je in een moderne samenleving leeft en dus kanker kunt oplopen, dat is een gegeven.  Maar dat je het dus twee keer mee moet maken, maakt het voor mij toch wel bijzonder. En dan wel met name omdat het tegen de kansberekening is en dat maakt het oneerlijk…. vind ik. Natuurlijk wens je het liever toe aan iemand die dan toch maar de rest van zijn of haar leven alleen maar zou slijten ‘achter de geraniums’ en dat jij dan maar gewoon lekker zorgeloos door kon fietsen. Nee, dus. Dat kost even moeite om te accepteren en temeer nog omdat je in een land leeft dat een andere standaard kent als het om de gezondheidszorg gaat…… dacht ik dus. We krijgen veel vragen over het hoe, wat en wanneer en vandaar dus deze openheid.

Een kanjer

Na diverse niet helemaal lekker lopende bezoeken aan de specialist hier in Pécs vond ik het welletjes en ben me nog verder gaan verdiepen in de opties die ik had. Ja, het is goed te behandelen, maar de hamvraag was en is, hoe kom je er het beste uit met zo min mogelijk bijwerkingen. De specialist had volstaan met de woorden”Kijk maar op het internet” en dus werd dat de zoektocht. Dit keer is het andere koek, want bij mijn vorige ervaring werd ik geconfronteerd met een snij-geile chirurg die mij wel even zou openleggen en dat heeft me nog knap wat moeite gekost om me die van het lijf te houden en daar heb ik nog nooit spijt van gehad. Niet in het plaatselijke ziekenhuis, maar meteen naar het hoofdkantoor, dus. Natuurlijk, dat waren andere tijden en de vorm die ik toen had, daarover hielden toén de statistieken op na vijf jaar en wanneer je dus langer leefde, dan was je een bofkont en dat ben ik dus al meer dan dertig jaar. Maar deze keer is het anders. Kunnen ze het hier dan ook? Genezen?

Kordaat

Ik denk dat dit het juiste woord is…kordaat. Vanaf het moment dat we hem ontmoeten is het feest. We ‘verstaan’ elkaar en het klikt meteen en zoals Míp al beschreef in een eerdere blog, hij nam dus letterlijk alle tijd voor me en tijdens die tijd is er vreselijk veel gelachen. Met als hoogtepunt het moment dat het ten einde van het onderzoek kwam en ik achterover liggend hem tussen mijn gespreide benen door aankeek terwijl hij de sonde uit mij verwijderde. “Het was leuk om je te hebben leren kennen, maar zo kunnen we elkaar niet blijven ontmoeten” sprak ik en Míp heeft ons toen door het inmiddels lege ziekenhuis horen bulderen van de lach. Zoiets heet vertrouwen en dat is het belangrijkste. Tja, en hoe we nu verder gaan is even afzien… voor mijn omgeving wel te verstaan. Want om straks in augustus die tumor te kunnen vernietigen zal eerst die prostaat moeten slinken.

Bleep...bleep... master... can I help? ...... bleep....

Kan het wat duidelijker?

Goed. Die tumor gaan ze als volgt aanpakken. In tegenstelling tot de gebruikelijke Brachytherapie, waarbij kleine radioactieve zaadjes tot op de millimeter nabij de tumor worden gebracht ( en die er naderhand gewoon in blijven zitten) worden er in dit geval op precies te bepalen plekken flinterdunne draadjes ingebracht en die worden dan vervolgens aangesloten op een extern stralingsapparaat. Op die manier wordt de tumor dan enige uren direct bestraald en hopelijk vernietigd. Duidelijk? Nou het voortraject. Het slinken van die prostaat zal moeten geschieden met een vijf maanden durende hormonenkuur. Ja, dat klopt…. stemmingen, opvliegers, concentratieverlies en soms zelfs nog meer onverwachte reactie… zoals lichte borstvorming, kortom… bijna echt een vrouw. Uiteraard waren de reacties vanuit het vrouwelijke kamp voorspelbaar: ” Ja, jongen, dan weet je ook eens wat een vrouw doormaakt tijdens de overgang….!”  Ach, zolang ik maar niet naar augurken ga verlangen en ook niet teveel voor de spiegel ga staan valt het allemaal wel mee, al moet ik zeggen dat ik van nature al erg slordig ben als het over de inhoud van handtassen gaat. De dag na ons bezoek komen goede vrienden even langs om wat te brengen en omdat het toch ook een klein beetje feest is trekt Míp een fles wit open. Met de glazen klinken we. P kijkt me ernstig aan, toast met mij en spreekt de onsterfelijke woorden: “Proost…. op je nieuwe tieten.”

Dubbel feest

Dan nog even als laatste. Terwijl we daar in het ziekenhuis zijn gaat het mobieltje. Een zachte stem verzoekt ons om die middag even langs te komen teneinde een contract te tekenen. Het Hongaars Verkeersbureau is eindelijk om en gaat dus mijn werk gebruiken. Ja, dat was een ei van super formaat wat die kip daar legde, maar belangrijker is dus de erkenning. Natuurlijk had ik er altijd op gerekend dat deze hele regio iets zou kunnen met mijn mastwerk en natuurlijk hadden wij niet op de crisis gerekend die veel roet in het eten zou gooien, maar we zijn binnen bij ze, en dat is het belangrijkste. Niet slechts een voetje tussen de deur, maar de volle maat 46 op de mat, bingo. Alles bij elkaar spannende tijden en geloof maar dat hier weer een enorm andere sfeer heerst, want eerlijk gezegd? Het waren een paar slopende jaren! Tot later. Oh, en als afsluiter nog een leuke foto die ik ooit in de States maakte. Nou ja, leuk…? Meer een vorm van koppelverkoop…. tja, zijn toch rare jongens die Amerikanen.

Hanszio

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4 thoughts on “Proost… op je nieuwe tieten.

  1. Prachtig & prachtig!

    1. Machtig mooi dat “het zakie” goed kan worden aangepakt!

    2. Machtig mooi dat er erkenning is voor het prachtige werk dat je maakt.

    Verder steek ik je geen veer in de reet, want dat lichaamsdeel heeft al genoeg te verwerken gehad.

    big hunk big fellow!

  2. Goed hoor dat jullie er met zulke lekkere gruwelijke humor naar kunnen kijken! En troost je, niet alle vrouwen hebben klachten van allerlei aard.
    Mooi van die opdrachten, eindelijk gerechtigheid. K

  3. Mooi verhaal en laten we eerlijk zijn die grote voeten als een echte vent heb je altijd gehad (ik liep er graag rondjes op door de kamer, zaols je weet. Maar je bent ook al jaren een oud wijf, haha grapje, moet kunnen
    Analysa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s