Lachen om de voorspellingen.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De avond viel in met open mond. De pracht van een vurig rode ondergaande zon die de dunne bewolking bescheen waardoor de lucht veranderde in roze, paars en lila vlokken. De lucht gisterenochtend had diezelfde pracht met dat verschil dat de zon nu op kwam. Dit verschijnsel doet wel heel erg aan lente denken. Ik hees me snel in de kleren en aangezien honden altijd een mooie smoes zijn om zonder opgaaf van redenen naar buiten te gaan trok ik mijn jas aan. Nog voor de deur in het slot viel stond ik alweer binnen. Koud!!!

Niet veel later stond ik ingesnoerd met twee shawls, een muts tot ver over de oren getrokken en een kleine erfenis van mijn  moeder, gebreide handschoenen gevoerd met schapenvacht, weer buiten. Mijn kaplaarzen verruilde ik voor de Dr. Martins om zodoende ook mijn voeten nog warm te houden.

De bevroren aarde voelde hard onder mijn voeten maar ik genoot van de frisse lucht die mij in wolken weer verliet. Met betraande ogen van de snerpend koude wind stapte ik flink door en kreeg het zowaar een beetje warm. Maar toch, de zon scheen en daar gaat het steeds maar om. Het binnenhalen van die zo belangrijke vitamine D om alsnog ongeschonden afscheid te kunnen nemen van de winter. In de tuin kwam ik Laci tegen die in eerste instantie waarschijnlijk dezelfde gedachte als ik moet hebben gehad: mooi weer, dus naar buiten. Maar ook hij huilde mee met de wind en had eerder behoefte aan een palinka dan aan een dagje schoffelen in de tuin. Toen ik hem op de terugweg dan ook niet meer tegenkwam begreep ik dat volkomen.

Schoongewassen stond ik voor mijn kast en kon maar geen keuze maken wat ik aan zou trekken. Normaal gesproken niet zo’n punt maar voor een afspraak in Pécs is dat een ander verhaal. Ik koos voor een spijkerbroek, een t-shirt en daaroverheen mijn altijd mooie kleurige gebreide hippievest daarbij ietwat hoog gehakte laarsjes met lederen zool. Nu zult u denken waar gaat dit over? Maar vooral die laatste bleken van groot belang. We reden weg, de heldere lucht betrok en de wind trok aan. De thermometer in de auto gaf aan dat het buiten -4 was maar het voelde als minstens -10.

De eerste vlokken vielen en in Pécs zagen we de pekelwagen alweer voorbij trekken. Hans trok zijn grappige wollen petje, gemaakt door de handen van zijn zus Marijke, nog eens extra over zijn oren en veegde zijn door de kou druppelende neus schoon. Met een zakdoek welteverstaan. We wandelen naar onze afspraak in de bescherming van de hoge gebouwen. Maar het nieuwe plaveisel in Pécs is niet echt berekend op sneeuw waardoor het wat glad wordt onder de voeten. Toen we een uur later weer buiten kwamen en het plein schuin probeerde over te steken voelde ik me als Bambi op het ijs. Glibberend en glijdend omdat leren zooltjes nou eenmaal niet toegerust zijn om een ijsbaan te trotseren. In de ochtend lachten we nog om de voorspellingen maar deze keer kwamen ze wel uit. Buiten ligt nu een flink pak sneeuw en aan de lucht te zien krijgen we nog wel een beetje erbij. De winter is helaas nog niet voorbij.

Mip

6 thoughts on “Lachen om de voorspellingen.

  1. fijn dat de muts van Hans dienst doet en een beetje warmte op de kop geeft.
    Ik wilde dat ik op afstand wat warmte in jullie soms sombere harten kon brengen. Heb het zelf op het ogenblik ook niet echt, F’s bloedvaten doen weer raar en gaat woensdag naar de vaatchirurg; volgende hoofdstuk.

  2. Beste Mip en Hans,

    Ondanks de deemoed, welke zeker niet terug is te vinden in het geschrevene, is het heerlijk om dit mooi gescheven stuk te lezen.

    Hou de moed erin en ga gewoon door met het leven hoe betrekkelijk het ook kan en zal kunnen zijn.

    Groet Gerard.

  3. Wacht maar, even nog en dan is het lente! Als we er nou allemaal in geloven….en Pip doet de zonnedans, komt alles goed. En tot die tijd…….warme harten en ovens!
    Katinka

  4. Tja, voorspellingen, ik ben sceptisch, maar toch: van de week liep ik de hele dag te rillen, kippenvel, ookal was het hartstikke warm in huis. En verdraaid: s avonds sneeuwde het! En dat heb ik dus altijd: als er sneeuw komt ben ik vóór die tijd een bibberend hoopje ellende. Vanmorgen ook weer: niet warm te krijgen. Ik kijk naar buiten, het is regenachtig en niet echt koud, maar verdraaid als het niet waar is: twee uur later? Sneeuw in Grunn’! Ik heb dat al jaren, dus jullie kunnen mij inhuren als walking barometer hoor! Maar alleen dus sneeuwvoorspellend… de rest???

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s