Who’s afraid of white and brown.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Hangend tegen de felle wind knijpt Pip zijn ogen tot kleine spleetjes. Door de droogte van de laatste tijd wordt het fijne stof van de steeds groter wordende omgeploegde akkers als een kleine tornado over het land gejaagd. Door het uiteen waaien van zijn vacht krijg ik zicht op enkele teken die zich vastgezogen hebben in zijn huid. Ondanks dat ik alle beesten elke dag controleer en ondanks dat ik er ook dagelijks een paar moet verwijderen. De bloeddorstige krengen zijn gezwollen van Pip’s bloed en zitten behoorlijk vast, zodat met enige kracht en scherpe nagels deze monsters verwijderd moeten worden. Hoewel het niet mijn hobby is draai ik mijn hand er niet meer voor om. Bij de eerste teek kreeg ik bijna kots neigingen, maar nu ruim vier jaar verder behoort dit bij het leven. Net zoals het regelmatig ruimen van dode muizen en dode mollen.

Bij het betreden van de binnentuin zie ik Laci aan de slag. Hij repareert de muur van de garage van de buren. Dit zonder overleg, iets wat in Hongarije verboden is. Het betreden van andermans tuin en het uit te voeren werk moet altijd in overleg. Terwijl ik nog denk “als hij het maar netjes doet” valt mijn oog tegelijk op zo’n klein zakje gips dat ik eigenlijk niet eens wist dat ze zo klein te koop zijn. Als Laci zijn spullen pakt en zegt dat het klaar is zo, maakt hij nog de opmerking dat onze buren hier niet naar hoeven te kijken. Mijn bloed borrelt maar tegelijk schiet ik zo in de lach van het enorme prutswerk, dat ik gelijk moet denken aan het bekende schilderij” Who’s affraid of red, yellow and blue”, nadat het door een één of andere onverlaat hersteld zou zijn. Daarom is deze muur nu verheven tot een kunstwerk met de naam: Who’s afriad of white and brown. Natuurlijk niet echt een originele naam maar het dekt de lading in ieder geval wel. En wie het wil komen bewonderen is natuurlijk van harte welkom, helaas is het niet voorzien van een handtekening maar daar kan natuurlijk voor gezorgd worden.

Natuurlijk leek het al niks te worden

Maar zie hier toch het prachtige resultaat!

Wat trouwens ook een vreemd gezicht was. Twee politiemannen met tussen in een man. Een jonge man. Hij had een wat vreemde houding, maar toen ik zag dat zijn polsen voor zijn lichaam bijeen werden gehouden door twee handboeien, werd duidelijk dat we hier te maken hadden met een dader. Hij werd on tour meegenomen waar hij zoal zijn inbraken of pogingen daartoe had gedaan. Ondanks dat het alweer een jaar geleden was vond ik het geheugen van deze dader heel goed. Hij wist zich nog te herinneren dat hij de ruit van de deur met een bijl had ingeslagen. Alle aangewezen verdachte dorpsbewoners kunnen weer gewoon over straat. De echte dader zit nu achter slot en grendel.

Met Hans gaat het redelijk wel en redelijk niet. Ik ben trots op de manier hoe hij de kracht kan vinden om veel zaken toch wel te doen. Want hij is moe, hondsmoe. De hormonen doen hun werk, dat is zeker. De opvliegers zijn niet van de lucht en dienen zich soms per seconde aan. Volgende maand is er alsnog een bloedonderzoek om te bezien of de kanker netjes op zijn plaats is blijven zitten. Maar ondertussen hebben wij plezier, maken we plannen voor de toekomst en kijken wij uit naar ons eerste bezoek dat dit jaar zal komen. En naar ik vernomen heb zal de mannelijke helft in Tarzan outfit komen. We zullen de lianen alvast in de fruitbomen hangen. Jane is er klaar voor!

Mip

5 thoughts on “Who’s afraid of white and brown.

  1. Nu ik aan Tarzan denk….een camouflagenet voor die muur, met ruimte voor vogeltjes die nestelen, of natuurlijk die wilgen spannen, who is afraid for brown white and willows? Gerde zal beroemd worden…
    Heeft Jane al een leren rokje?
    Trouwens mooi dat de inbreker is gepakt.
    Veel plezier met al jullie plannen, hoop op veel successen. Katinka

  2. en wat te denken van draden spannen langs de gewraakte muur en er hajnalka (haagwinde) laten klimmen? Die is van het mooiste blauw wat er bestaat! En woekert als lianen… Heb je in elk geval in de zomer een uitzonderlijk mooi uitzicht…
    over de rest babbelden we al via skype, hè?

  3. Over wit en bruin gesproken, ik moest laatst nog aan je denken (wat op zich niet vreemd is natuurlijk want dat doe ik wel vaker 😉 ). Maar ik kreeg dus een melding bij de DAR van iemand die z’n hond was kwijtgeraakt, het was een bruin-witte border collie die luisterde naar de naam Blacky…

    Kus!

  4. Natuurlijk zitten jullie ook in mijn gedachten, een beetje in een hoekje op het ogenblik, maar weet dat ik aan jullie denk.
    De overgang was voor mij een rustige en kan me dus niet voorstellen hoe de opvliegers Hans in de tang nemen.
    Gelukkig snel weer afleiding.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s