Van de burcht naar het circuit.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Alsof er rond mijn hoofd een groep nijdige wespen zwermden. Zo alleen kan ik dit geluid in woorden uitdrukken. Mensen hingen tegen het hek of leunde op hun fiets waarmee ze naar de wedstrijd gekomen waren. Want hoewel ik het na twee rondjes wel had gezien, hier was ik getuige van een echte race. Deze race auto’s werden op afstand bestuurd. Rond de baan echte baanofficials die, als er eentje crashte of uit de bocht vloog, met grote souplesse en oplettende ogen zich vliegensvlug over de baan bewoog om de auto weer terug te brengen in de race. Sommige auto’s verdwenen na zo’n crash dan snel in de pits om weer goed op orde gebracht te worden. Dacht ik altijd dat dit een wereld van kinderen was, deze dag leerde ik dat het vooral een wereld van mannen is die vanuit heel Europa hier naartoe gekomen waren om deel te nemen aan de competitie of die van dichtbij mee te maken. Hoe raakten wij hier zo verzeild?

Vriendin K heeft een lerares die haar onderricht geeft in de Hongaarse taal. (voor meer info Hongaarse les klik hier: http://www.learnhungarian.eu/en )Deze lerares, Timea genaamd, moest voor deze dag examen afleggen voor de rondleiding in de burcht van Pécsvárad. Voor deze gelegenheid speciaal in de Duitse taal. Een leuke vrouw, dat zeker. Nu kon de burcht mij niet zo boeien. Dat ligt niet aan de burcht maar aan mij. Maar Timea boeide mij wel. Ze is een goed vertelster en leuker nog vond ik haar manier om Hongaarse les in haar verhaal te verwerken, zodat je goed moest blijven luisteren. En we hadden het gezellig met elkaar, ook niet onbelangrijk. Na een drankje op het terras ging de rondleiding door, maar Hans had een afspraak in Pécs.

Links onze gids. Foto gemaakt met Ps camera.

en hier nog een panorama van de burcht.

http://www.360cities.net/image/overview-of-pecsvarad-castle-hungary

Gabor ontfermt zich over het op afstand te bedienen deel tussen camera en mast. En dit ontfermen doet hij bij de vereniging voor op afstand bedienbare auto’s, vliegtuigen en bootjes (auto’s vindt hij niks en bootjes vindt hij de meest saaie van al, zelf is hij van de vliegtuigen). De ruimte waarin hij werkt kan ik omschrijven als onooglijk. Maar hem kan het niet deren, techniek is het enige dat telt. En daar is hij goed in. De ruimte grenst aan het circuit en terwijl de ruimte zich constant vult met het geluid van nijdige wespen legde Gabor de laatste hand aan de techniek en legde aan Hans uit wat hij gedaan had en wat er nog zou moeten gebeuren om alles perfect te laten lopen. Binnen was het koel, maar buiten scheen de zon en aangezien ik toch niets toe te voegen had begaf ik me naar buiten, tussen het geconcentreerd kijkende publiek. Er was een tafel waar etenswaar werd aangeboden en waar de koffie warm werd gehouden in kannen waarop je moet drukken, zodat de koffie eruit komt. Limonade werd koel gehouden in de schaduw en broodjes werden warm gemaakt in de magnetron. Ondertussen was er een nieuwe wedstrijd begonnen, dit keer met de zogenaamde tourwagens. De snelheid was hoog en het is verbazingwekkend knap hoe de auto’s door de bochten gestuurd werden. Het kampioenschap hield de kijkers in haar greep en terwijl wij wegliepen bleef alleen nog het geluid van nijdige wespen, zelfs toen we al een kwartier in de auto zaten. Maar een leuke dag was het zeker.

6 thoughts on “Van de burcht naar het circuit.

  1. en wat een afwisseling! De stilte en rust van de burcht, of klooster moeten we eigenlijk zeggen nu….en dan het lawaai van de autootjes, en de mannen die altijd kind blijven of misschien al kinds zijn…..
    En gezellig was het zeker. En gezellig is het nog steeds…het is nog middag, maar ik heb net 2 palinka op ter gelegenheid van de 89e verjaardag van onze buurvrouw Sofia.
    Groetjes, katinka

  2. Ja…jammer dat we het en jullie misten, maar ja, bij ons moet je vlak voor 1 mei nou eenmaal niet aankomen met een leuke rondleiding of iets dergelijks. Dank dus extra voor het mooie panoramagebeuren…zo zagen we het geheel nog nooit ! En de lieve “juf”zie ik morgen wel weer ná vriendin K.
    Het circuitverhaal is leuk om het verhaal en verder hou ik niet van wespen, dus ook niet van dingen die net doen alsof. Hoop jullie toch gauw te zien, al is het maar weer eens op skype. Liefs vanuit een brusiend Nagypall!

  3. Ik moest zomaar ineens denken aan een prachtig lied van Brigitte Kaandorp: http://www.youtube.com/watch?v=hSNX3H4Lop0

    Ooit heb ik haar – ongeveer 20 jaar geleden – ontmoet na afloop van een theatervoorstelling van haar in de Stadsgehoorzaal. Ik heb haar toen verteld dat ik graag een fanclub voor haar wilde oprichten en dat ik vond dat de voorzitter van de fanclub (ik dus!) minstens éénmaal per week overleg met haar moest hebben (bij voorkeur met een etentje). Ik vroeg haar wat ze van dit voorstel vond. Ze bekeek me van top tot teen en sprak de woorden “Nee, laat maar…”. Toch ben ik nog steeds een grote fan van haar.

    Afijn, zo zie je maar tot welke gedachteassociaties een verhaal over radiografisch bestuurbare dingetjes en de focus voor een vrouw kunnen leiden.

  4. Wat zouden de eisen zijn aan een multi-lingual allochtoon, anders dan ‘wat weetjes’ van land&zeden van julle gastland? Je lijkt me namelijk een kei van een gids, zeker als je in zo’n dirndltje wordt gehesen. En wat je niet weet verzin je er wel bij. Dat dacht ik zo, zittend aan m’n biertje aan het onvolprezen Lago Maggiore, waarvan ik nooit gedacht had er ooit nog eens te mogen verwijlen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s