Over bloedmonsters en andere zaken.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was bloedheet bij de hoge ramen waar de zon vol op stond. De wachtruimte was gevuld met stoelen en die stoelen waren gevuld met mensen. Allemaal keurig met een nummer in handen in afwachting van een stem die dat nummer dan weer opriep. Steeds weer als er nummers werden omgeroepen schoven de achterblijvers een paar stoelen op en zo bleven we toch nog in beweging. Toen de “bloedmonsters” Hans onder handen hadden genomen kreeg hij een briefje mee en of hij een paar dagen later maar weer terug wilde keren. We kregen niet begrepen waarom, maar netjes als we zijn keerden wij terug. In dezelfde ruimte was niemand te zien. Om het gezicht achter het loket te kunnen zien moet je goed bukken. Ik hoorde slechts haar stem, een vriendelijke dat wel. Toen zag ik een hand met een papier waarop de uitslagen van het bloed vermeld stonden. Soms vraagt een mens zich af waarom de postbode ooit uitgevonden is.

Wachten en weer opschuiven.

Bij Eva, onze huisarts, had hij een andere afspraak en wel het filmen van zijn hart. Terwijl er Fever via de mond van Hans door de dokterskamer klonk knoopte Hans zijn hemd open en zwaaide ermee als een volleerde stripdanser. Bij dit soort gelegenheden kun je het leven maar beter leuker maken. Eva probeerde streng te kijken maar kon haar lachen toch niet houden. Het hart is goed bevonden (maar ja dat vind ik eigenlijk al jaren). En ook de bloeddrukmeter gaf normale waarden aan. En met nog meer papieren in de hand vertrokken wij weer richting huis.

Uw hart is goed bevonden meneer.

En vorige week woensdag haalden wij vriendin Marijke van de trein. De zon straalde, net zoals Marijke. Ondanks de hitte zag ze er fris uit, maar later op de avond werd toch het instortingsgevaar van een lange reisdag duidelijk. En zojuist hebben we deze enerverende week afgesloten en Marijke naar de trein gebracht. We hebben onkruid getrokken, plantjes gezet, de overdekte markt bezocht, gezwommen en ontspannen in Szigetvár en een gezellige avond doorgebracht met onze vrienden Katinka en Pieter van wie ik een toekomst kookboekje kreeg. Een toekomst kookboekje? Ja, eentje die helemaal vol recepten staat voor kakelverse eieren. Maar er was ook nog een groot feest bij de buren een stukje verderop waar livemuziek onze lijven liet zweten en het eten weer heerlijk en overvloedig was. Rond de klok van acht uur dansten we weer naar huis waar een enorme onweersbui de juiste verkoeling bracht. Maandag brachten wij haar naar de kapper om haar twee en een half uur later weer op te halen als een hernieuwd mens met mooie koperen haren. We kraakten walnoten die bestemd waren voor de chocolade taart. En gisterenmorgen deden we samen een kook workshop. Die zat al in de planning, maar dan voor de middag. En planningen veranderen soms.

Er werd een flinke noot gekraakt.

Bij de kapper, bijna klaar.

Na de behandeling.

Met zoveel taart is enige beweging wel nodig.

Zondag klonk in de telefoon een stem vanuit Kroatië. Omdat Hans en Vera bij Vera’s ouders waren die vlak over de grens wonen, is de afstand niet al te groot. Na kort heen en weer praten maakten we een afspraak voor een “lichte” lunch en zo kwam het dat de workshop werd verplaatst naar de ochtend. De keuken geurde naar warme chocola en verse kruiden. En terwijl wij de laatste hand aan de gerechten legde schonk Hans de glazen in op ons weerzien proosten wij op elkaar in drie talen. En mijn geluk was groot, omdat er in een cadeautas vol lekkernijen een prachtige fles Kroatische olijfolie verstopt zat.

Een "lichte" lunch.


De afscheidskus.

En na dagen van dreiging viel de regen vandaag uit de lucht. Niet lang maar wel heel hard. Het flitst nog en het dondert nog en de verkoeling voelt als een mooie zachte lente. Het groen ontploft hier bijkans in de tuin.

Mip

4 thoughts on “Over bloedmonsters en andere zaken.

  1. Een vol maar mooi leven. En nu lekker uitrusten met elkaar in voorbereiding van wat komen moet….
    leuk overal plaatjes bij!

  2. Lieve Mip, in Hungary regent het nog, hier staat alles droog. De Broekpolder is een woestijn, de herten zijn vervangen door kamelen, maar ook die hebben het zwaar. OK, ze zeggen dat als het echt erop aankomt, de mier, kakkerlak en bacterie overwinnen. En ik ben er nog blij om ook! Want de mens loopt net rond op deze aardkloot, moet alles eruit pompen of opgraven, en maakt er een zooitje van. Overigens, de mens loopt? De scootmobiel- en rollatorterreur neemt hand over hand toe, je struikelt over de hulpvoertuigen in alle stadscentra van west Europa. Alhoewel, Firenza, Italy, Palma, Espagna, kromme bochtige straatjes, steil, ’s middags om 5 uur komen stokoude bejaarden zonder hulpmiddelen hun boodschapjes doen en een terrasje pakken. Sterkte voor jullie beiden,
    Peter & Loes

  3. Met interesse het verhaal gelezen en naar de plaatjes gekeken. Natuurlijk herkende ik de kersenboom waaronder ik uren heb doorgebracht vanwege de heerlijke schaduw. Aan het gras (ook in de binnentuin) te zien is het weer erg droog.

    Afijn, geniet maar lekker en laat je niet door allerlei monsters achtervolgen.

  4. lieve broer en schone zus,

    wat bewonder ik jullie moed om door te gaan met je leven en niet in een hoekje te gaan zitten piekeren. Tuurlijk doen jullie dat , ’s nachts als het donker is, maar overdag zullen weinig mensen iets van jullie sorrus merken.
    HJH of tewel hou je haaks

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s