De gasfles en het onweer.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Er reed een man met een gasfles aan zijn fietsstuur. Een zin die niet in elk land geschreven zou kunnen worden. Hij zou in de handboeien geslagen kunnen worden als verdachte voor het beramen van een terroristische aanslag, voor de rechtbank worden voorgeleid en in het gevang belanden. Terwijl de man alleen maar trek had in iets lekkers. Hij zag dat zijn gasfles leeg was terwijl de auto met gasflessen net het dorp was uitgereden. Hij wist nog ergens een adresje en zo kwam het dat hij met een volle gasfles aan zijn fietsstuur voor mij reed. Althans, ik denk dat het zo ongeveer gegaan moet zijn. Ik zou geen andere reden weten waarom iemand met een volle gasfles aan zijn fietsstuur de weg op zou gaan. Dat de fles vol was kon ik merken aan zijn geslinger en daarom nam ik een wijde bocht om hem heen. Ik herkende zijn gezicht maar zwaaide niet, want stel dat hij terug zou zwaaien dan zou het alsnog op een aanslag geleken kunnen hebben. Een ontplofte fles met stukjes man, waarschijnlijk ook stukjes auto en stukjes van mij ergens in het maisland verspreid. Ik reed door en de zon scheen mij tegemoet, maar in de achteruitkijkspiegel zag ik zwarte donkere dreigende luchten. Nu was ik niet al te ver van huis maar gaf toch iets meer gas. Niet dat ik bang voor regen maar meer omdat ik graag thuis ben als het onweer losbreekt.

Ik was op tijd thuis. Zette alles wat nodig was stormvast. Hield mijn zomerse jurkje aan maar trok er een trui over aan en een spijkerbroek onderdoor. Dichte schoenen met sokken om de voeten warm te houden. Ik stalde een stoel midden op het terras toen de eerste klappen vielen. Helse flitsen in de zwarte lucht, de eerste regen viel en de aarde bibberde. Jolene keek me aan met een gezicht: mag ik naar binnen? Ik hou niet zo van regen. Maar Pip pakte een stok, stak zijn kop in de lucht en wachtte tot het echt ging plenzen. Toen het onweer dichterbij kwam vond ik het niet meer zo leuk dat hij daar stond en riep hem terug. Maar hij bleef net als ik trouwens. Maar ondertussen had ik wel even een jas gehaald omdat de regen tot ver op het terras kwam. Ik was blij met deze verkoeling na dagen van hitte en brandende zon. Helaas duurde dit alles maar net een kwartiertje. Nu ik deze zin zo schrijf weet ik van mijn familie in Nederland dat er blikseminslagen zijn geweest en dat er ook nog familieleden zijn die als de dood zijn voor onweer. Maar ik vind het vreemd genoeg altijd spannend, maar vooral het vooruitzicht dat het voor even weer af zal koelen. Ik hoop trouwens wel dat de man met de gasfles op tijd thuis was en dat die knal die ik hoorde echt onweer was.

Mip

2 thoughts on “De gasfles en het onweer.

  1. Misschien was het wel een kedootje voor een vriend, die bekend staat om z’n slordigheid, waardoor de fietser al meerdere keren kouwe koffie kreeg geserveerd en voor de zekerheid dan maar een neut nam, waarna hij dus fietszwalkend naar huis moest…

  2. en wat deden Gino en de kippen? Veilig in hun paleis?
    Mooi beschreven, ik zie je zitten, met het dierenspul en ik hoor de donders en het getik van de druppels.
    De man met de fles heeft het gered, hij zag de bui aankomen, had een bbq gepland, en heeft nu in zijn buitenkeuken met de fles een maaltijd kunnen koken. Wat me te binnen schiet……een dak boven de oven???

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s