Over zieken en zieke, zieke ziekenhuizen

Rare zin is dat, om er als titel mee aan te vangen. Toch maar proberen en maak ik op deze manier gebruik van mijn beurt om eens te wisselen met mijn echtgenote. Ja, ik weet het, één beeld zegt meer dan…. en ja, zij is dan weer stukken beter dan ik in het neerleggen van mooie zinnen, en toch moet ik sommige beelden even wat meegeven…. verduidelijken, want een week in een Hongaars ziekenhuis is een beleving. Om te beginnen dan maar meteen de éérste verduidelijking, want er zitten plaatjes bij die iets zeggen over de staat waarin het complex verkeerd.
In een voorgesprek met een specialist ( neen, we noemen geen namen of titels, want je weet maar nooit met het huidige regime hier) stelde ik hem de vraag ( shit, nu weet je toch dat het geen vrouw is…) waar alle geld voor de gezondheidszorg nu gebleven is. Zijn antwoord was even historisch correct alsook mooi samengevat. “Kijk, eerst waren er de Romeinen, toen kwamen de Turken, de Russen deden het nog eens dunnetjes over en tot slot zag ook de politiek de kans schoon om…..ehhh… nou ja, af te romen….”
Dat is dus het erge van alles. Het totale gebrek aan respect voor de patiënten, het personeel en de staat van het land. Toen ik mij een week geleden voor opname ging melden was ik gelukkig voldoende geïnformeerd door vrienden om te weten wat allemaal mee moest nemen. Dekbed, kussen, drinkgerei, bestek, theezakjes, oploskoffie, servetten… kortom, dat wat je zo ongeveer standaard meeneemt als je gaat kamperen. Wanneer je dan zoals ik een liefhebbende echtgenote hebt die behept is met een culinaire tik, dan zit of lig je helemaal goed want heel eerlijk, het is een nuttige kennismaking, dat ziekenhuiseten, maar wanneer je daaraan kunt en mag ontsnappen…. doen. Want zodra je het alles overkoepelende warmhouddeksel optilt krijg je het lichtelijk benauwd en dan te bedenken dat ik als rasechte Vlaardinger toch wel wat gewend was aan luchtjes van de petrochemie.
Aan het personeel daarentegen valt niets op of aan te merken. Deskundig, behulpzaam en vooral heel vriendelijk wanneer ze bemerken dat je je best doet om de Hongaarse taal te gebruiken.
Het was dus een heel leerzame week, zeker weten en met de ervaring die ik nu heb zal ik in de toekomst ook zeer beslist met heel andere ogen naar het werk van de specialisten kijken. Had ik voorheen alleen een niet uitgeruste uroloog voor ogen wanneer ik ’s middags om twee uur bij hem was, nu zag ik een man die om half zeven al zijn rondjes maakte in het ziekenhuis om vervolgens in de ochtend tot begin middag even drie operaties te plegen.
Nog even kom ik terug op die culinaire scheet van me. Toch iedere dag weer 60 kilometer rijden om mij van een heerlijke hap te voorzien. Gerookte kalkoen, moliculair gebraden kip, pastasalade met tonijn… je noemt het maar, alles voor het goede doel genaamd genezing…..
Voor de rest valt slechts te melden dat het nu nog een kwestie is van tijd en dan zal de oncoloog in Budapest beslissen of hij nog gevoel voor tumor heeft en dat kankerzooitje wil opruimen, want ja, soms is er geen tijd meer voor gezwelligheid.

"Dus als ik het goed begrijp dan wil jij foto's maken gedurende de operatie?" vroeg de chirurg " Nou, mij best." Eenmaal in de operatiestand werd eerst mijn linker pols en vervolgens ook mijn rechter met klittenband vastgelegd. Beetje naïef om te veronderstellen dat ik dus ook maar iets aan vrijheid zou hebben. En, tja, toen sprong dus de anesthesist te hulp. Hij lachte zich rot, samen met de anderen van het team, maar maakte vervolgens wel een stel platen. Ik heb wel aan de chirurg gevraagd of hij de tumor wel ruim zou omzeilen........ en volgens hem is dat dus knap gelukt. Nu binnenkort op naar fase 2 en als het dan allemaal lukt dan ben ik voor mijn 65 ste voor de tweede maal in mijn leven helemaal kankervrij...... maar of ik daar ook van ga wielrennen?

Moet je dat bij je ontbijt tegenkomen. Bijna zestig jaar geleefd in de lucht ervan.

Niemand nog wakker? Nee, man, het is nog pas vijf uur!

Wel delen die kamer met andere snurkers. Trouwens de nieuwste kamer in het hele pand.

Mijn vaste kamermaatje voor een week. Veel nieuw Hongaars van geleerd en ook hoe je oploskoffie bereid.

Alle dagen véél bezoek... soms wat krap die ruimte.

De 'prof' met zijn gevolg van 15. Niet tegen 'm spreken, hoor. Wat nou, kom op, op de foto...

Zie je wel dat ie wilde? Hij helemaal links was er niet gerust op, want dat kan je niet maken hoor, als patiënt.

"Bla bla...bla... tok tok tok............"

De staat van het ziekenhuis...

De staat van het ziekenhuis......

Uitzicht vanuit de rookkamer..... hoofdzakelijk in gebruik door het personeel.

Een relikwie uit vroeger jaren. Een oud socialist die uit een zinken dakgoot wat asbakken stanste.

"Een schoon laken? Maar daar moet u écht een week mee doen, hoor."

Mijn lievelingspatiënt. 80 jaar en allang blij dat hij elke dag eten krijgt en een bed. Thuis slaapt hij, zoals velen, op de grond.

Over een uurtje neemt de hoofdzuster hier weer plaats.... office open now.

Iets te ruw met rollend materieel. Dat is wel asbest, dokter! Moet je wat aan laten doen, want je bent toch voor genezing? Maar voorkomen is een vak!

Al smaakte die kip nog zo lekker, die van thuis, zijn zo samen met de haan, toch veel leuker.

Hanszio

7 thoughts on “Over zieken en zieke, zieke ziekenhuizen

  1. Koeleertig… woorden schieten te kort. Had eerst het idee dat het wat zou lijken op het ziekenhuis aan de Binnensingel, waar OldNiek werd behandeld. En dat houten keetje op het dak, wa’s dat dan wel? Daar ligt toch hopelijk niemand. Maar hoe dan ook biedt het een onbescheiden blik op de kwaliteit van een stukje van de Hongaarse samenleving.

  2. Ja, eens met Rens, gelukkig mocht ik alleen op bezoek en weer snel naar buiten. Zonde, is toch echt een prachtig pand als je er wat tegenaan zou kunnen gooien. Die van je buurman is leuk! Hoop dat hij ook snel naar huis mag, in goede staat wel te verstaan.
    Die foto van het laken vind ik het ergst….
    Geniet lekker van thuis!

  3. Have a nice go to your home sweet home. Hans heel veel sterkte en succes en dat alles goed mag komen. Gauw weer naar huis en naar de kippen en haan en naar de honden en je te leuke vrouw Mip. En naar je tuin, je huis, je foto’s, je voortgang en je tomeloze energie en je liefde voor van alles en nog wat. Dat je mag zijn wie je bent en dat we er nog lang van mogen genieten. En vooral naat het leven met je dierbaren, je kinderen en kleine kinderen (al weer groot ook). Kortom zet um op.

  4. Prachtige serie in al z’n schokkendheid…buurman met waterkoker, geweldig! meneer 80 op de grond, tja, dat hoor je vaker….alles is dus relatief van betonrot tot vuile lakens. Maar wat fijn om dan een Míp te hebben hè? Geniet, geniet, met volle teugen! We zijn dr weer hoor! En gaan dat ook proberen na viereneenhalve week rennen en vliegen.

  5. wat een troosteloos geheel en wij dachten dat het in Brugge erg was.Mooie plaatjes van mens en zijn tijdelijke omgeving en die foto op de operatietafel om te gillen. Dat deden zij dus ook. Je zal de geschiedenis in gaan als die maffe hollander. Maar wel een maffe hollander met een heel groot hart.
    kus van je zus.

  6. Fijn dat je weer thuis bent en zo’n mooie blog hebt geschreven. Het fotoverslag deed me eigenlijk verbazen dat de artsen er best normaal uitzagen, ik had verwacht dat alles en iedereen in de staat van het ziekenhuis zelf zou zijn, maar dat open asbest vind ik schandalig! Je ziet er goed uit daar in je bed met je kip! En rustig houden met deze belachelijke hitte moet ook niet al te moeilijk zijn.
    ps Over kanker gesproken zondag sta ik op een ‘Kankeravond’ ik kook dan ‘kankersoep’ en gezonde vegan pannenkoeken. Het wordt georganiseerd in een nieuwe hippe club alhier en er komen 5 bands. Een avond met info over gezonde voeding en kanker + alternatieve geneeswijzes. Om kanker uit de taboe sfeer te helpen. Maar dat is voor jou niet nodig, je kunt er gelukkig normaal en open mee omgaan.
    Ik hoorde van de organisatie dat zo weinig mensen zo weinig verband leggen tussen voeding en kanker. Dat vind ik zo vreemd. Houd jij rekening met wat je eet? Omdat bijv. tumoren gek zijn op suiker en (vooral chemisch volgespoten varkens-)vlees? Of denk je toedeledokie ik geniet en we zien wel weer.
    Sterkte met je herstel en liefs uit herfstachtig Rotterdam. Liefs Lisa.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s