Hová mész?

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Terwijl wij bukkend in de schaduw de rijpe pruimen van de grond raapten vertelde ik Bianca, de jongste dochter van de overburen, dat zij eigenlijk in een waar paradijs wonen. Tegelijk dat ik mijn woorden uitsprak dacht ik aan Adam en Eva en dat ik eigenlijk nooit heb gelezen dat zij zich in het zweet werkten om al die vruchten te rapen en te verwerken. Na twee volle kruiwagens vond ik het wel genoeg, dat bukken en rapen, en reed de lading naar huis om ze vervolgens samen met Hans in het palinkavat te laten verdwijnen. Zoals het er nu naar uitziet wordt het een warme winter, althans voor de innerlijke mens. De palinka vaten borrelen al flink.

Binden kippen zich aan mensen? Het zou kunnen, maar meer denk ik dat ze zich aan voedsel binden en de mens daarbij aanvaarden als brenger daarvan. En als je het niet brengt dan halen ze het gewoon. Ik at op mijn gemak een boterham in de schaduw van de notenboom. Achter mij hoorde ik Gino zijn Gina’s al lokken dat er iets lekkers was. De ene kip sprong op de armleuning de andere op mijn schoot. Ze keken naar mij en toen naar mijn boterham. Een seconde later wisten ze ineens weer dat ze konden vliegen, hoewel ik hen wel een handje hielp. Ze laten zich niet makkelijk verjagen, dat is zeker. Want ook de tafel is nu hun jachtterrein geworden met achterlating van drollen als souvenir. Maar plezier hebben we wel om ze, dat zeker. Nu alleen nog eieren en ons geluk is compleet.

Wat ook gelukkig maakt is de avond buiten doorbrengen en wachten op de vallende sterren. Maar toch blijkt dat we de grootste bijzonderheid vorige week al hebben gezien. We brachten de laatste avond door met Ron en Arwen. Hans zat in bad vanwege krampen in armen en benen. Terwijl ons gesprek verder ging werden we plotseling in het licht gezet. Met de snelheid van een vuurpijl schoot de rode punt door de lucht met daarachter een zee van licht die de tuin en ons erbij verlichtte. We zagen het alle drie. Ik maakte de opmerking dat ik dit wel vaker had gezien, maar later bedacht ik toch dat het niet zo groot was en ook niet zo lang duurde. En dat blijkt de waarheid want op vele sites hier in Hongarije tot aan Roemenië wordt er over gesproken en vooral hoe bijzonder het was. Helaas werd ik zo in beslag genomen door dit wonder dat ik vergat een wens te doen.

En verder klooien we wat aan. We plukken, drogen, koken, bevriezen en eten alles dat van het land afkomt. En de rest geven we weg. De voorraad jam, in veel verschillende soorten, is gelijk aan een mooie winkelvoorraad. Maar vooral de droogbak roept om experimenten en dat doen we dan ook. Het eekhoorntjesbrood ligt al als gedroogde wintervoorraad in de kast.

Nu samen met de gedroogde aubergines.


Maar ook de zongedroogde tomaten, aubergines en courgettes zijn niet te versmaden. En nu heeft deze bak zo’n succes dat we maandag bezoek krijgen om er een kopie van te maken.

Hieronder dan nog enkele foto’s van “tuinobjecten”.

Arwen met voor de kijker links een tomaat van zes ons. Zes ons! mevrouw, meneer.

Een doorgeschoten courgette. Wel mooi, niet lekker.

Deze wc en de veren van de haan zouden later leiden tot een nieuw kunstwerk van Ron. Pronken met andermans veren. Foto hiervan volgt nog.

De maan in vol ornaat.

Een bezoekje aan de lama in dit dorp.

Poes Fefe keek op met van die ogen: Hij doet het niet meer! Helaas zou deze vlinder het niet meer redden.

Vrijdag waren we uitgenodigd voor een etentje hier in dorp. Omdat Hans (door de hormonen soms wat stuurloos) zijn voet kneusde door een kei die zijn pad kruiste, koos hij voor de fiets. Ik ging lopen samen met mijn kangaroe gevuld met kleine cadeautjes. Ik had zin in een jurkje en hakken, omdat buiten het hek komen tegenwoordig voelt als echt uitgaan. Het was stil op straat en de zon scheen. Slechts het geluid van de hakjes en de wielen van de kangaroe op het knisperende asfalt omringde mij. Even verderop kwam een groepje jongeren te voet en op de fiets. Na een vrolijk groeten fietste een van de jongeren naast mij: hová mész? (waar ga je naartoe?). Ik vertelde dat ik wandelde. Verderop bij de kroeg zat een clubje mannen. Ze zwaaide: hová mész? Ik zwaaide lachend terug. Ik kwam een bekende vrouw tegen. Ze kuste me, vroeg hoe het met me ging en: hová mész? De zon brandde nog steeds ondanks dat het toch al half vijf was. Achter mij hoorde ik het knisperen van fietsbanden die mij langzaam inhaalden. Het was de man van het hertengewei.Hij keek me aan, zwijgzaam. Niet veel verder zette hij zijn fiets op de standaard. Ik passeerde hem, hij zij niets maar zijn ogen spraken de woorden: hová mész? En ik wandelde door. Eindelijk op die plek van bestemming waar iedereen zo nieuwsgierig naar was.

Mip

11 thoughts on “Hová mész?

  1. Mensen zijn nieuwsgierig, de één wat meer dan de ander. Ik ben altijd nieuwsgierig naar jullie berichten en lees ze met betrokkenheid en plezier. De levensvraag “hová mész?” houdt ons altijd bezig. Weer prachtige foto´s uit en van jullie paradijsje! Straks even opzoeken welke vlindersoort dit nu precies is.

  2. Maar gaat je tweede alinea nou over een vallende ster? Ik herinner ze me nog wel van vroeger, maar in ons huidige overbelichte land moet je minstens naar Drenthe (die ‘h’ schijnt aanstellerij te zijn trouwens) om een kansje te maken. Kun je die kippen niet bijbrengen dat ze wel op tafel mogen loungen, maar dan wel een eitje moeten achterlaten? En als ik dan ook nog lees dat jullie tuin zoveel opbrengt dat je ook nog overhoudt om weg te kunnen geven… het kan niet op!

      • Zo, spannend ding zeg. In een film zou je er spacemuziek bij horen. En sterke teksten ook. Geen woord Spaans bij en ik zou ook van vrijwel geen enkel woord het Nederlands equivalent kunnen noemen. ’t Is toch wat.

  3. Die gedroogde aubergines ben ik zeer benieuwd naar en die paddenstoelen zien er bedwelmend mooi uit.
    En wat herkenbaar dat buiten het hek al als “uit” voelt…..
    Tot snel.

  4. Leuk hoor die interesse voor “mijn”droogbak”. Maar waar moet ik nu de komende maanden de vruchten van plukken als ‘Jan en alleman’ er zo maar mijn ‘levenswerk’ kan kopiëren?
    Ik had net ingezet op een winter droogbakken in opdracht maken!
    Ron

  5. genoten heb ik van jullie ontboezemingen,
    taalkundig,inhoudelijk en fotografisch en dat allemaal liggend in bed ( 7uur) zoekend tikkend op mijn nieuwe speeltje, mijn view-
    pad.
    Beeldend verwoorden,dat is het.

  6. @Leen : nou, als die pages zeldzaam zijn hebben Toon en ik laatst in Limburg mazzel gehad, daar zagen we er wel drie! Maar dan zonder hapjes eruit 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s