Up date

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De lange tafels waren gedekt met witte kleden en de glazen werden gevuld. De borden werden binnengebracht terwijl op het podium door kinderen een toneelstukje werd opgevoerd. Ondanks dat het tenenkrommend slecht was stonden de ouders van de kinderen bijkans op de banken om hun applaus te laten weerklinken waardoor de kinderen wel drie keer een buiging maakten. Ik hoopte niet op een toegift en die kwam gelukkig ook niet. Ondertussen bereikte de geur van vers gebakken golbász ons met daarnaast een warme hurka. Nu vind ik koude hurka al niet lekker maar warm vind ik het helemaal vies. Hurka is bloedworst. Niet stevig maar losjes. Een soort rul gehakt maar dan zachter die in de mond geen enkele weerstand biedt. Ik zag de worsten uit hun vel gedrukt worden met een vork en daarna smaakvol verdwijnen in vele monden. Ik volgde het voorbeeld maar toen de substantie in mijn mond kwam kreeg ik de neiging om, nou ja ik zal het maar eerlijk zeggen, te kotsen. Vreemd genoeg eet ik eigenlijk alles en ik probeer ook alles, maar dit ging mij toch even iets te ver. Gelukkig vulde iemand mijn glas met zoete drank en met een stuk brood was ik weer snel in orde. Maar later toen de borden weer retour gingen zag ik toch wel veel hurka’s onaangetast verdwijnen. Misschien lag het toch niet helemaal aan mij.

Het toneelstuk.


Aardige mensen, dat zeker.


Op links de hurka.

En toen kwam de postbode. Al dagen hield ik hem in de gaten, omdat ik wist dat er een pakje onderweg was. Een mooi klein pakje met daarin een cd. En ik wist dat ik van die cd heel erg vrolijk zou worden. Hoewel mijn omgeving eerst zou denken: “Moet dat nou echt zo hard?” daarna zouden ze om mij lachen, omdat ik stuiterend door het huis zou dansen. En toen lag het pakje ineens in de postbus zonder dat de postbode die mij had overhandigd. Meestal doet hij dat en dan wel met zo’n gezicht dat het lijkt alsof hij het zelf heeft ingepakt, verstuurd en overhandigd. Ik danste en werd vrolijk maar er was iets dat mij in de weg zat.

Vorige week zondag besloten we alsnog een feestje te organiseren voor Hans’ verjaardag. Omdat het nogal laat was hadden sommige mensen al een afspraak. Met een clubje van twintig mensen was het toch hartstikke leuk. Nee, dat zeg ik verkeerd. Het was waanzinnig leuk en warm en hartelijk en gezellig. Een mooie mix van Hongaarse en Nederlandse vrienden. Maar vooral het geluk dat Hans uitstraalde maakte deze dag helemaal perfect. En als klap op de vuurpijl kreeg hij ook nog eens twee waanzinnig lekkere taarten. Een appeltaart voor ongeveer 30 personen en een soort yoghurttaart voor nog eens 40 personen. Ondanks dat we grote stukken mee gaven hebben we er nog vier dagen van genoten in de vorm van ontbijt, lunch en veel koffie- en theepauzes.

Een feestje is leuk, maar huiswerk moet er wel gemaakt worden.




Wie is de taart?


Het lijkt misschien niet zo maar Jolene was heel blij met deze verkleedpartij.

Mijn voorbereidingen voor het feestje vonden plaats in de keuken.

Het is even kneden maar dan komt er ook wat lekkers uit.


Gino zorgt voor zijn Gina's/


En de Gina's zorgen voor prachtige eitjes.


En Pip zorgt voor ZsaZsa


En ZsaZsa zorgt natuurlijk voor zichzelf.


Twee dagen kokkerellen, bakken en braden. Maar al tijdens het kneden van het brood voelde ik iets in de onderrug. Knagend en knarsend. En steeds als ik bukte greep mijn hand vanzelf naar mijn rug. “Niets van aantrekken, gewoon doorgaan dan merk ik er niets van” was het advies aan mijzelf. En zo deed ik dat ook. Maar woensdag begon mijn been een beetje te slepen en donderdag liep ik als een tachtigjarige door het huis en vrijdag nam ik pijnstillers, zodat ik weer een beetje kon bewegen. Maar zaterdag was er geen houden meer aan. Adviezen kwamen van veel kanten, maar eigenlijk kwamen we maar op twee dingen. Of het is een hernia of het is stress, opgebouwd van het laatste jaar. En vanmorgen bleef bij dokter Eva maar één ding over: stress. Kalm aan doen. Een beetje in de zon liggen, het lichaam op kracht laten komen en de geest rust geven. De medicijnen helpen al en straks, als het bewegen weer als vanouds is, ga ik de cd weer opzetten en net zo lang dansen tot ik niet meer kan. Dankjewel R en A!

En ondertussen wordt er op het land hard gewerkt. Overal klinken combines en wij krijgen weer uitzicht nu het mais geoogst is.

Dit is ook een manier om meer stro in een klein karretje te krijgen.

Maar ook wij oogsten nog steeds veel.

En deze eten we vanavond uit eigen tuin!!!

Mip

NB: Voor ik het vergeet. De stand van giften is op dit moment VEERTIENHONDERDDERTIG EURO!! Een mooi begin voor mooie projecten.
Aan alle schenkers: Heel hartelijk dank voor het in Hans gestelde vertrouwen.

Vandaag een memorabele dag……

Vandaag tijd voor een pluim op een hoed. De hoed van Míp wel te verstaan. Dat het soms moeilijk is om met iemand samen te wonen weet iedereen, ook al hou je nog zoveel van elkaar. Maar met iemand die dus al maanden wordt gedwarsboomd door wezensvreemde hormonen moet geen pretje zijn. Natuurlijk, er zijn zoveel mannen die deze zelfde behandeling achter de rug hebben en de een heeft er wat minder last van dan de ander, maar nu zit ik door omstandigheden aan een extra verlenging van deze kuur en kan dus nu uit ervaring stellen dat dit een ware bezoeking is.
Ja, we vliegen elkaar wel eens in de haren en laten elkaar dan maar flink wat ruimte maar zelfs dat kan niet voorkomen dat het ingeslopen vrouwelijke deel in mij wat etterig de kop op steekt en dat helemaal zonder mijn instemming.
Hulde voor de partner die dat weet te weerstaan, petje af voor zo’n incasseringsvermogen. Zo, dat mag dan ook wel eens even worden gesteld…… toch?

En dan even voor de familie- en vriendenkring….. jullie zijn nog lang niet van mij af. Ja, de vorige keer, nu 32 jaar geleden was het op het nippertje en kroop ik door het oog van de naald. (Tijdens alle scanwerk kwam ik trouwens nog een foto tegen van net voor de diagnose van toen en dus even een terugblikje..)

Eén maand voor de diagnose..... 1.98 meter en 67 kilo..... tja, ik was altijd al wat slank. Hier op de foto tijdens een fotoopdracht in Tunesië met twee fotomodellen.

Dit keer is het een totaal andere zaak. Op tijd erbij en dus allemaal niet zo’n paniek, althans wanneer ik de specialisten mag geloven….. en dat doe ik dus blindelings. Nu sta ik er dus totaal anders voor en gaan we er allebei voor…. als de brandweer, wel te verstaan.
En dat is voor een groot deel te danken aan m’n meissie die me daar waar nodig ontlast en dus de zware taken van me heeft overgenomen en daarover niet zeurt. Dus eigenlijk is dit een ode, een ode aan de liefhebbende vrouw die ik naast me weet en soms laat ik daar te weinig over los.
En vandaar dus deze publieke verklaring…. ’t is maar dat je het weet.
Míp…. bedankt….. ik hou van je.

Hansio….. al 65 jaar een begrip. ( maar soms wat moeilijk te begrijpen!)

De uitdaging.

Kortlevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Eerst maar even dit. De eierproduktie is met vijftig procent toegenomen. Legden de dames eerst nog twee eieren per dag, dit aantal is nu opgelopen tot drie. Waarschijnlijk doordat Hans het hok nog mooier maakt en zij zich nog meer thuis voelen. Er volgen nog meer foto’s als het klaar is.

En dan nu iets heel anders.

We moesten allebei vreselijk lachen bij het idee toen ik haar vertelde best eens een week met haar te willen ruilen. Niet haar werk of haar leven maar haar huid. Hoewel ik daarbij nu besef dat ik ook haar karakter zou moeten overnemen, omdat je in een land als dit toch wel heel sterk moet zijn. Toen ik haar voorstelde samen een keer de stad in te gaan riep ze: “Jij zou de eerste vrouw in elf jaar zijn die met mij de stad in durft!” Mijn verbazing was nog groter dan het gezicht dat ik erbij trok. De uitdaging was geboren.

Na enig uitstel was het donderdag eindelijk zo ver. De temperatuur zakte eindelijk weer eens onder de dertig graden en daarmee heerlijk voor een stadse wandeling. Ik zette mijn kangaroe in de auto voor “je weet maar nooit wat je tegenkomt en dan wordt het weer zo sjouwen” en haalde haar thuis op en al kakelend over zaken van de wereld reden we samen naar Pécs. Via het winkelcentrum wandelden we naar de overdekte markt. Ik merkte dat ik fier rechtop liep. Trots dat wij hier zo samen wandelden ondanks de nieuwsgierige blikken die ons af en toe toegeworpen werden. Of misschien kwam het gewoon door haar lach die zo breed en glanzend is dat je er vanzelf wel naar moet kijken. Haar naam is Musu.

Net als de vraag: Waar ga je naar toe? Is er nog een vraag: Wie is dat? Zo gebeurde dit op de markt waar ik bekenden tegen kwam. Ik vertelde dat we vriendinnen zijn en Musu legde in het goed Hongaars uit hoe we elkaar ontmoet hebben, waar ze geboren is, waar ze gewoond heeft en waar ze nu woont. Maar toen haar werd gevraagd hoe lang ze hier al woont, ontweek ze het antwoord. Haar reden was dat ze zich schaamde voor haar kennis van de Hongaarse taal ondanks dat ze hier al bijna elf jaar woont. Terwijl ik mensen ken die hier net zo lang of misschien wel langer wonen die nog niet een tiende spreken van wat zij spreekt en al helemaal niet in de opbouw van hele zinnen.

We besloten tot koffie met taart op een terras in het centrum van de stad. De vrouw die ons hielp nam de bestelling nogal nors op. Maar bij het serveren van de taartjes in de kleuren wit en bruin verscheen er toch een glimlach toen ik vertelde dat Musu niet van bruine taart houdt en verschoof ze snel de bordjes. De taart was matig, de koffie lekker en ons gesprek inspirerend. Daarna bezochten we Nador Galéria en de bloemenwinkel van Anthoni maar helaas werd het toen al weer tijd om te gaan. Hans had de auto nodig omdat hij om twee uur een afspraak had met de persdienst van Mecsek Rally waarvan de Europese kampioenschappen dit weekend in Pécs worden gehouden.

We wandelden terug naar de auto in het schijnsel van de zon, Musu en ik. En tijdens deze wandeling kwam de schok pas echt aan. Een groepje jongelingen waarvan één een slungel met kale kop en valse ogen. Zijn blik naar haar was zo vies dat ik bijna mijn kangaroe ter hand wilde nemen en hem een ram wilde verkopen. Zij lachte haar mooiste glimlach en vertelde dat het niets betekende. Toen besefte ik dat haar huid en mijn karakter geen goede combinatie zouden zijn.



Mip