De uitdaging.

Kortlevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Eerst maar even dit. De eierproduktie is met vijftig procent toegenomen. Legden de dames eerst nog twee eieren per dag, dit aantal is nu opgelopen tot drie. Waarschijnlijk doordat Hans het hok nog mooier maakt en zij zich nog meer thuis voelen. Er volgen nog meer foto’s als het klaar is.

En dan nu iets heel anders.

We moesten allebei vreselijk lachen bij het idee toen ik haar vertelde best eens een week met haar te willen ruilen. Niet haar werk of haar leven maar haar huid. Hoewel ik daarbij nu besef dat ik ook haar karakter zou moeten overnemen, omdat je in een land als dit toch wel heel sterk moet zijn. Toen ik haar voorstelde samen een keer de stad in te gaan riep ze: “Jij zou de eerste vrouw in elf jaar zijn die met mij de stad in durft!” Mijn verbazing was nog groter dan het gezicht dat ik erbij trok. De uitdaging was geboren.

Na enig uitstel was het donderdag eindelijk zo ver. De temperatuur zakte eindelijk weer eens onder de dertig graden en daarmee heerlijk voor een stadse wandeling. Ik zette mijn kangaroe in de auto voor “je weet maar nooit wat je tegenkomt en dan wordt het weer zo sjouwen” en haalde haar thuis op en al kakelend over zaken van de wereld reden we samen naar Pécs. Via het winkelcentrum wandelden we naar de overdekte markt. Ik merkte dat ik fier rechtop liep. Trots dat wij hier zo samen wandelden ondanks de nieuwsgierige blikken die ons af en toe toegeworpen werden. Of misschien kwam het gewoon door haar lach die zo breed en glanzend is dat je er vanzelf wel naar moet kijken. Haar naam is Musu.

Net als de vraag: Waar ga je naar toe? Is er nog een vraag: Wie is dat? Zo gebeurde dit op de markt waar ik bekenden tegen kwam. Ik vertelde dat we vriendinnen zijn en Musu legde in het goed Hongaars uit hoe we elkaar ontmoet hebben, waar ze geboren is, waar ze gewoond heeft en waar ze nu woont. Maar toen haar werd gevraagd hoe lang ze hier al woont, ontweek ze het antwoord. Haar reden was dat ze zich schaamde voor haar kennis van de Hongaarse taal ondanks dat ze hier al bijna elf jaar woont. Terwijl ik mensen ken die hier net zo lang of misschien wel langer wonen die nog niet een tiende spreken van wat zij spreekt en al helemaal niet in de opbouw van hele zinnen.

We besloten tot koffie met taart op een terras in het centrum van de stad. De vrouw die ons hielp nam de bestelling nogal nors op. Maar bij het serveren van de taartjes in de kleuren wit en bruin verscheen er toch een glimlach toen ik vertelde dat Musu niet van bruine taart houdt en verschoof ze snel de bordjes. De taart was matig, de koffie lekker en ons gesprek inspirerend. Daarna bezochten we Nador Galéria en de bloemenwinkel van Anthoni maar helaas werd het toen al weer tijd om te gaan. Hans had de auto nodig omdat hij om twee uur een afspraak had met de persdienst van Mecsek Rally waarvan de Europese kampioenschappen dit weekend in Pécs worden gehouden.

We wandelden terug naar de auto in het schijnsel van de zon, Musu en ik. En tijdens deze wandeling kwam de schok pas echt aan. Een groepje jongelingen waarvan één een slungel met kale kop en valse ogen. Zijn blik naar haar was zo vies dat ik bijna mijn kangaroe ter hand wilde nemen en hem een ram wilde verkopen. Zij lachte haar mooiste glimlach en vertelde dat het niets betekende. Toen besefte ik dat haar huid en mijn karakter geen goede combinatie zouden zijn.



Mip

6 thoughts on “De uitdaging.

  1. Ik zou er wat voor geven als hier meer Musu’s zouden wonen, en Fatima’s, en wat Mohammeds erbij, en wat Umi’s of Ashiques. Dan zullen de valse ogen en kale koppen niet zwijgen, maar misschien wat meer dimmen.
    Kortom, meer bruin/rood/geel, van harte welkom!

  2. Wat leuk, jullie lijken ook wel op elkaar!
    Ik las dit bericht eerst in mijn ail zonder foto’s en dacht dat je het over een vrouw met een hele erge huidziekte had. Blijkt gewoon een ‘zwarte’ vrouw te zijn. D’as dan wel weer bizar! Hulde aan Musu!

  3. Prachtige lach in prachtig zwart. Wat ben je toch een boffert, MIP, dat je haar je vriendin mag noemen. Hakuna Matata. Have no worries for the rest of your life. Eén van de liedjes van de Lion King geeft de lach weer van deze vriendin van je. Die maken zich geen zorgen om wat anderen denken of doen. Hakuna Matata

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s