Up date

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De lange tafels waren gedekt met witte kleden en de glazen werden gevuld. De borden werden binnengebracht terwijl op het podium door kinderen een toneelstukje werd opgevoerd. Ondanks dat het tenenkrommend slecht was stonden de ouders van de kinderen bijkans op de banken om hun applaus te laten weerklinken waardoor de kinderen wel drie keer een buiging maakten. Ik hoopte niet op een toegift en die kwam gelukkig ook niet. Ondertussen bereikte de geur van vers gebakken golbász ons met daarnaast een warme hurka. Nu vind ik koude hurka al niet lekker maar warm vind ik het helemaal vies. Hurka is bloedworst. Niet stevig maar losjes. Een soort rul gehakt maar dan zachter die in de mond geen enkele weerstand biedt. Ik zag de worsten uit hun vel gedrukt worden met een vork en daarna smaakvol verdwijnen in vele monden. Ik volgde het voorbeeld maar toen de substantie in mijn mond kwam kreeg ik de neiging om, nou ja ik zal het maar eerlijk zeggen, te kotsen. Vreemd genoeg eet ik eigenlijk alles en ik probeer ook alles, maar dit ging mij toch even iets te ver. Gelukkig vulde iemand mijn glas met zoete drank en met een stuk brood was ik weer snel in orde. Maar later toen de borden weer retour gingen zag ik toch wel veel hurka’s onaangetast verdwijnen. Misschien lag het toch niet helemaal aan mij.

Het toneelstuk.


Aardige mensen, dat zeker.


Op links de hurka.

En toen kwam de postbode. Al dagen hield ik hem in de gaten, omdat ik wist dat er een pakje onderweg was. Een mooi klein pakje met daarin een cd. En ik wist dat ik van die cd heel erg vrolijk zou worden. Hoewel mijn omgeving eerst zou denken: “Moet dat nou echt zo hard?” daarna zouden ze om mij lachen, omdat ik stuiterend door het huis zou dansen. En toen lag het pakje ineens in de postbus zonder dat de postbode die mij had overhandigd. Meestal doet hij dat en dan wel met zo’n gezicht dat het lijkt alsof hij het zelf heeft ingepakt, verstuurd en overhandigd. Ik danste en werd vrolijk maar er was iets dat mij in de weg zat.

Vorige week zondag besloten we alsnog een feestje te organiseren voor Hans’ verjaardag. Omdat het nogal laat was hadden sommige mensen al een afspraak. Met een clubje van twintig mensen was het toch hartstikke leuk. Nee, dat zeg ik verkeerd. Het was waanzinnig leuk en warm en hartelijk en gezellig. Een mooie mix van Hongaarse en Nederlandse vrienden. Maar vooral het geluk dat Hans uitstraalde maakte deze dag helemaal perfect. En als klap op de vuurpijl kreeg hij ook nog eens twee waanzinnig lekkere taarten. Een appeltaart voor ongeveer 30 personen en een soort yoghurttaart voor nog eens 40 personen. Ondanks dat we grote stukken mee gaven hebben we er nog vier dagen van genoten in de vorm van ontbijt, lunch en veel koffie- en theepauzes.

Een feestje is leuk, maar huiswerk moet er wel gemaakt worden.




Wie is de taart?


Het lijkt misschien niet zo maar Jolene was heel blij met deze verkleedpartij.

Mijn voorbereidingen voor het feestje vonden plaats in de keuken.

Het is even kneden maar dan komt er ook wat lekkers uit.


Gino zorgt voor zijn Gina's/


En de Gina's zorgen voor prachtige eitjes.


En Pip zorgt voor ZsaZsa


En ZsaZsa zorgt natuurlijk voor zichzelf.


Twee dagen kokkerellen, bakken en braden. Maar al tijdens het kneden van het brood voelde ik iets in de onderrug. Knagend en knarsend. En steeds als ik bukte greep mijn hand vanzelf naar mijn rug. “Niets van aantrekken, gewoon doorgaan dan merk ik er niets van” was het advies aan mijzelf. En zo deed ik dat ook. Maar woensdag begon mijn been een beetje te slepen en donderdag liep ik als een tachtigjarige door het huis en vrijdag nam ik pijnstillers, zodat ik weer een beetje kon bewegen. Maar zaterdag was er geen houden meer aan. Adviezen kwamen van veel kanten, maar eigenlijk kwamen we maar op twee dingen. Of het is een hernia of het is stress, opgebouwd van het laatste jaar. En vanmorgen bleef bij dokter Eva maar één ding over: stress. Kalm aan doen. Een beetje in de zon liggen, het lichaam op kracht laten komen en de geest rust geven. De medicijnen helpen al en straks, als het bewegen weer als vanouds is, ga ik de cd weer opzetten en net zo lang dansen tot ik niet meer kan. Dankjewel R en A!

En ondertussen wordt er op het land hard gewerkt. Overal klinken combines en wij krijgen weer uitzicht nu het mais geoogst is.

Dit is ook een manier om meer stro in een klein karretje te krijgen.

Maar ook wij oogsten nog steeds veel.

En deze eten we vanavond uit eigen tuin!!!

Mip

NB: Voor ik het vergeet. De stand van giften is op dit moment VEERTIENHONDERDDERTIG EURO!! Een mooi begin voor mooie projecten.
Aan alle schenkers: Heel hartelijk dank voor het in Hans gestelde vertrouwen.

4 thoughts on “Up date

  1. Jemig wat mooi die artisjokken! Wat gaaf dat die gelukt zijn. En de foto’s geven goed aan hoe leuk het feest was.
    Veel sterkte met de rug en het been, en goed het advies van dokter Eva ter harte nemen! En langer dan dat de pijn weg is…..

  2. Jammer,jammer dat we dat feest (dat van Hans dus) gemist hebben…Hier liep een pikzwarte Eddy rond om onze kazan te demonteren, poetsen en terug te bouwen. Brrr….wat een klus! Maar ja, regeren is vooruitzien en het kán hier koud zijn/ worden en die demonteer- en poetsafspraak was al lang gemaakt. Waanzinnig hè, die taarten, geef mij die artisjokken maar. Oef! Wat zijn die mooi! En been en rug? Dokter Éva heeft vast gelijk: lekker even proberen te ontstressen tussen die artisjokken. Moet lukken in deze prachtige oudedameszomer! Liefs!

  3. Hans alsnog gefeliciteerd, helaas konden wij niet aanwezig zijn, wij zaten nog in Nederland. Ondanks onze afwezigheid heb je een groots feest gehad, dat is het belangrijkste. Mip doe het rustig aan met je rug, wij zien en spreken elkaar.

    Paula en Gerard

  4. even laten weten dat ik jullie wel volg en zit te genieten van de mooie foto’s en de blik in jullie levens. Leuk weer eens de huiskamer te zien en zou er een vermogen voor over hebben even bij jullie op de bank een koffietje te komen drinken. Nou heb ik geen vermogen , dus moeten we geduld en hoop huden dat dat er ooit nog eens van komt.
    Intussen zijn we rijk met het internet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s