Jarige Jet.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ik keek in de ogen van Eva en zij keek me strak aan. Dit keer geen glimlach maar een ernstige blik. En wanneer kan ik daar dan heen? Vroeg ik haar. Nu, want het weekend staat voor de deur. Ze maakte de papieren met verwijzing naar een reumatoloog in orde overhandigde ze en zei: gefeliciteerd met je verjaardag.

Ondanks dat het een gure en koude dag zou worden wees de thermometer in de auto toch 21 graden aan. Maar donkere luchten pakten zich in de verte al samen en de wind stak flink op. We kwamen bij een gebouw dat, zoals zoveel gebouwen hier, gebouwd is door de bedenker van een labyrint. Inclusief het richtinggevoel wat je in zo’n gebouw zo kwijt bent. Uiteindelijk vonden we via allerlei trappen en gangen de receptie. Een vrouw, met haar hoofd leunend op één hand terwijl haar andere hand langzaam de toetsen van haar computer beroerde. Ze vroeg mijn inwonerskaartje en trok haar wenkbrauwen op. Verveeld ging ze verder. En buiten last van mijn rug begonnen nu ook mijn tenen zeer te doen van het krommen der ergernis. Toen, zonder op te kijken, toverde ze een bonnetje met een nummer tevoorschijn en schreef er nog een getal bij. Ik bleef naar haar kijken, toen keek ze terug. Ik stelde mijn vraag en die vond ze grappig en toen ze lachte bleek er een heel vriendelijk gezicht schuil te gaan achter dit stuk chagrijn.

Eerste verdieping, kamer 125, wachten tot getal 593 verschijnt op het elektronische getallenbord. Ik keek op de deur: Dr. Farkas Erzsebet, Reumatológus. Ik moest gelijk aan roodkapje en de boze wolf denken, want farkas is Hongaars voor wolf, en zag al een dokter in wolfskleren. Het getal 593 verscheen snel op het getallenbord en nog voor het vastpakken van de deurknop ging alweer de bel. Deze dokter houdt van opschieten. Voor mij stond een blonde vrouw met grote bril in dokters outfit en leek in het niets op een wolf. Achter het bureau een jonge vrouw met lang blond haar en een vriendelijk gezicht, net zoals de dokter trouwens. De dokter deed een stap vooruit schudde zowel Hans als mij de hand en begon met grootse gebaren vragen te stellen. Gelukkig kon ik op al die enge ziektes “neen” antwoorden maar ook op al die allergieën die blijken te bestaan. Ze keek op de brief van Eva waar duidelijk “hernia” op stond vermeld. Ze begon haar onderzoek en pakte armen en nek. Hmm… niet helemaal goed. Toen nog wat oefeningen en daarna op een bed waarbij zowel mijn benen als rug werden getest. Daar waar ik “au” riep bekeek en bevoelde ze beter. Waardoor het “au” bijna in grommen veranderde. Na dit onderzoek kon ze mij geruststellen dat ik geen hernia had. Maar, en toen keek ze over haar bril, je hebt drie problemen. Terwijl ze dat zei dacht ik nog “goh wat weinig”. Zowel in je schouder, de onderkant van je ruggenwervel als je heup/bovenbeen constateer ik artrose. Maar voor de zekerheid stuur ik je nu even door naar de röntgenafdeling, zodat de foto’s zekerheid kunnen geven. Ondertussen rammelde de receptenmachine al in volle drift.

De assistente nam me bij de hand en leidde mij door het labyrint naar de juiste afdeling. Hans bleef achter en werd voor de zekerheid ook maar gelijk onderzocht. Ze schrok van de dikke bult op zijn hand. Sloeg haar handen voor haar mond bij het zien van zijn voeten (die waren gewassen hoor) en voelde nog eens flink aan zijn schouders. Ook nu rammelde de receptenmachine in volle drift. Mijn fotosessie was ondertussen gelukt en de uitslag was precies wat de arts al gedacht had. Met een stapel recepten verlieten wij na enige tijd zoeken het gebouw. Voor mij pillen tegen de pijn, tien injecties met vitamine B en een verwijzing naar het ziekenhuis van Harkány voor een dertig badenkaart in het stinkende water met bijbehorende massage en nog iets met elektrische schokken en zo. Voor Hans smeersels en pillen tegen de pijn en zeker geen stinkend water. Dat schijnt in zijn geval helemaal niet goed te zijn.

Eenmaal buiten werd het tijd om nu eens echt jarig te zijn. We reden naar Capri in Pécs, bestelden een geweldige kop espresso met daarbij voor mij een worteltaart en voor Hans eentje van chocolade. Zo jarig was ik toch in tijden niet geweest. Op de terugweg naar huis was ik nog even stil. Hans haakte in op mijn stilte en zei: dan moeten de moestuin en achtertuin er maar aan gaan geloven. Ik keek hem aan en uit mijn niet gesproken woorden begreep hij dat ik deze mening niet met hem deelde. Dan wil ik tien varkens zei ik. Nog een seconde later had ik moestuin en achtertuin weer terug. Gelukkig maar, want zelf zou ik ook niet weten wat ik met tien varkens zou moeten. Wij eten zelden vlees van dit dier. Maar naar het schijnt kun je er heerlijk mee kroelen. Lijkt mij nogal vies met al die modder en dan ook nog eens van die dikke stekelige haren. Ik praat al tegen planten en bomen, dat gaat mij ver genoeg.

Thuis aangekomen propten we de honden in auto en reden in de stromende regen naar vrienden die geen weet hadden van mijn verjaring. Althans dat is wat ik dacht. Bij aankomst was er een mooi cadeau in de vorm van een vaas en zag ik sterren in het holst van de middag. Ik overhandigde een fles champagne die we met elkaar dronken en een toast uitbrachten op ons nieuwe leven. We aten heerlijke lamsbil van het huis (dochter at een ei, omdat ze teveel van het beestje had gehouden) en we vertelden elkaar verhalen tot laat in de avond. En bij thuiskomst lag er een stapel kaarten, waren er emails en digitale kaarten, telefoontjes en sms berichten. Hoera ik was toch weer een jaar ouder geworden!

Mip

6 thoughts on “Jarige Jet.

  1. Ben toch zo benieuwd naar die vraag die je stelde….
    Ondanks alles toch een mooie dag, gelukkig. En je kunt natuurlijk stagieres opnemen in je tuin, voor het werk dat lastig is met een nare schouder, en als beloning, kennis van perma, kennis van moestuinen en een beetje van de oogst. Of een honden weide…..

  2. GEFELICITEERD en sorry voor het feit dat deze felicitatie te laat is. Druk doende met onze installatie in the USA zomaar Mip haar verjaren vergeten. Mag niet gebeuren ! Dat de medische ingrepen de ongewenste ongemakken van het verjaren moge wegnemen.

    With love from Chapel Hill, NC

  3. nog van harte lieve Mip, jouw verjaardag wil maar niet beklijven. De vejaarskalender is dit jaar ingeruild voor een scheurkalender van Loesje.Ik ga hem maar gauw weer terug hangen. Loesje valt toch tegen.
    Ook omdat de verjaardagen van schoonzus Hilly, Kim en Eva door mijn hoofd spelen.Maar volgend jaar zal je het weten!
    De artrose? Hebben veel mesnen van onze leeftijd, in ieder geval de mijne, maar niet iedereen weet het. Ik dus ook.

  4. Happy birthday,

    Wat een gezeik zeg met al de fysieke klachten. Artrose, nou ja zeg. Toch gewoon de overgang en te weinig smering. Lijnzaadolie elke dag een lepel.
    Ik wens jullie veel beterschap en vooruitgang.

    Ciao,
    Heb al luidsprekers, maar skype nog niet geïnstalleerd gekregen op deze nieuwe computer.

    KUS

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s