Intense dagen. (met nog wat extra foto’s van Mitone)

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was alweer gisteren toen wij hen naar de trein brachten. Rond de klok van half twaalf zwaaiden wij hen op het perron uit. Met het wegrijden van de trein leek tegelijk de lucht te betrekken van zacht blauw naar donkergrijs. We stapten in de auto en het was stil na vier intense dagen.
Daar komt de trein.

Zaterdag bestond voor ons voor een groot deel uit het voorbereiden van eten en het “slaap klaar maken” van de caravan. In het begin van de avond haalden wij hen van de trein nadat ze een groot deel van de dag in zonnig Budapest hadden doorgebracht.

wachtend op een trein die komen gaat.



Ze liepen al zwaaiend over het perron. Mitone onmiskenbaar met haar lengte en haar mooie koppie en Ed onmiskenbaar met zijn pet. Eenmaal thuis klonken wij op hun komst met palinka van het huis. Al pratend schoven we aan tafel waar gelukkig het woord “lekker” veel klonk. Ik hou nou eenmaal van mensen die genieten van eten. Omdat er wijnfeest in de het dorpshuis was en wij daarvoor een uitnodiging hadden ontvangen besloten we nog even onze neus te laten zien. De sfeer was er opvallend leuk. Vooral veel jeugd die de dansvloer onveilig maakte, iets dat ik niet zo vaak heb gezien. Ook Ed en Mitone schoven tussen de dansende door en aangezien ik mijn dagelijkse dans halfuur nog niet had gehad nam ik Hans bij de hand om de dansvloer onveilig te maken. Ik voelde het geluk in mij stromen na een dag van een opstandig lichaam bleek ik gewoon te kunnen bewegen. We sloten de avond af met elkaar een mooie nachtrust te wensen. Buiten straalden de sterren en zakte de temperatuur tot onder nul.

Voor zondagmorgen stond uiteraard de zondagsmarkt op de planning. Maar bij het opstaan ging er iets fout. Buiten het feit dat ik bijna niet zelfstandig mijn bed uit kon komen lukte het lopen slecht. Toch kwam ik beneden. Ik strompelde naar Hans en probeerde op een stoel gaan zitten. Met geen mogelijkheid kreeg ik mijn lichaam zo ver. Paniek sloeg mij om het hart, want het betekende niet slechts niet zitten maar ook niet naar het toilet, onder de douche of zelfs maar mezelf aankleden. Hulptroepen stonden in de aanslag en niet veel later was ik gewassen en aangekleed. Na wat oefeningen gingen de bewegingen iets beter en zo reden wij alsnog naar de markt.

Het gevaarlijkste onderdeel van de markt, jonge hondjes.


Ondanks dat de vooruitzichten regenachtig waren scheen de zon dat het een lieve lust was. Uiteraard aten we lángos bij de mooiste vrouw van de markt en bezochten we kramen die voor ieder van ons wel iets te bieden hadden. Ed zag een prachtige honderd jaar oude klarinet die na wat afdingen van eigenaar veranderde.

De nieuwe eigenaar van een honderd jaar oude klarinet.


Daarna reden we naar Villány en proefden de wijn van de streek.

Hans helaas als BOB aan het water.


Romantisch tussen de druiven.


Spelend licht op zijn gezicht.


Na een tour door de heuvels begon iedereen toch wel weer trek te krijgen en zo kwamen we terecht bij een restaurant waar we buiten konden zitten, verwarmd met dekens en straalkachels. De avond brachten we thuis door onder het genot van eten, wijn en gesprekken die er toe doen in het leven.

Voor onze verjaardagen hadden Hans en ik elkaar dit jaar geen bloemen gegeven maar bomen. Vier mooie bomen hadden we al een tijdje geleden uitgezocht en die zouden maandag gebracht worden. Laci had al voorbereidend werk gedaan door vier hele diepe kuilen te graven. Maar eerst nog had ik om negen uur een afspraak met huisarts Eva voor mijn injectie. Iets dat heel goed uitkwam. Mijn lichaam was deze keer nog opstandiger dan de dag ervoor. Hoewel het eindigen van mijn leven voor dan mijn enige optie was, was Hans het daar niet mee eens. Huilend werd ik gewassen, schreeuwend werd ik aangekleed en omdat zitten echt niet meer ging vervoerde Hans mij liggend in de auto naar Eva die ik bijkans huilend in de armen viel. Ze schreef me de sterkste medicijnen voor en de boodschap om het nu echt heel rustig aan te doen. De medicijnen deden hun werk.

Ondertussen kwam een vrachtauto met bomen voorrijden waarna iedereen naar de achtertuin verdween.

Nu nog uitladen en planten.



Boomplantdag in Hongarije.


Ze staan nu, de bomen. Een bloedpruim (Hans’ levensboom), twee platanen en een tweede linde op het achterstuk. Daarna werd het tijd voor ontspanning waar het zwembad van Szigetvár een uitgelezen kans voor is. Omdat Hans niet meer in het warme medicinale water mag verbleef hij de grootste tijd in het buitenbad. Ed en Mitone kwamen tot de conclusie dat ze nog nooit samen gezwommen hadden en genoten van de heerlijkheid van het bad. En ik maakte mijn wedergeboorte mee in het hete medicinale water. Licht rozig kwamen we thuis waar Hans bonensoep maakte en tussendoor maakte hij samen met Mitone een appeltaart. Het huis geurde naar zoveel heerlijkheid terwijl er muziek klonk en wij honderd uit met elkaar kletsten.

Ik zou van alles willen doen, maar ja die poezen, die willen niet weg.


Na een roerige dag lekker vroeg naar bed. En buiten straalden weer de sterren en daalde de temperatuur nog verder onder nul.

Dinsdagmorgen deden we onze boodschappen op de overdekte markt. Omdat ze nogal trek hadden besloten ze tot het kopen van een lángos. Na mijn eerdere ervaring met deze tent nam ik niets. En niet veel later verdwenen halve, slappe, vette lángos in de vuilnisbak. We wandelden daarna nog wat door Pécs om bij Capri te eindigen voor koffie en een ijsje. Hans reed ons door de heuvels van de Mecsek naar een uitzichtpunt over de stad. Daarna volgde nog een niet geheel toeristische route en werd het tijd om op huis aan te gaan. Ed en Mitone sleepten de zonnebedjes naar een plek uit de wind en genoten nog van een laatste middag in Hongarije.

Het is duidelijk. Die twee mogen elkaar wel.


Het galgenmaal werd pizza en wat voorgerechten. De avond vulde zich met gesprekken en discussies over muziek en eindigde in tranen. Tranen van het lachen, omdat we filmpjes keken van de leukste thuisvideo’s.

En woensdag zagen wij hun laatste glimp wegglijden in de trein. Na veel zoenen en een zeker snel tot ziens.

Mip

5 thoughts on “Intense dagen. (met nog wat extra foto’s van Mitone)

  1. Lieve Miep, nu even gewoon rustig aan doen! Even zuinig zijn op jezelf!

    Over de (wederom mooie!) foto’s het volgende:
    1. Wat een leuke graspollen!
    2. Wat een prachtige picknicktafel!
    3. Wat een leuke foto van Ed & Mitone in de wijngaard!

  2. verdorie, die lijven. In jullie situatie zeker onmisbaar, maar daar houdt de natuur geen rekening mee.
    Mijn ervaring is rust, beetje wandelen, rust. Spierverslappers willen ook wel eens helpen, maar het vervelende is dat je blaas ook een spier is en je dus meer naar de wc moet en je dat nou juist niet wil.
    Fijn zoveel afleiding , dat maakt het wat draagbaarder. Veel sterkte meisje en broertje natuurlijk ook, want er zal wel veel op hem neerkomen nu.

  3. Mijn eerste reactie is blijkbaar verdwenen…nou ja niet getreurd. Mooi verhaal met mooie foto’s. Hoop echt dat het snel beter gaat met jullie allebei! Gaaf die bomen. En gelukkig hadden jullie dierenliefhebbers op bezoek!
    Groets, katinka

Laat een reactie achter op Willem and Marsha Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s