Dingen lopen soms anders en daarmee ook goed.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was kwart over zes in de morgen toen de bel klonk. Zelf lag ik nog in bed toen een soort Weense wals de ruimte vulde. Die wals is tegelijk onze bel, vandaar. Hans stak zijn hoofd om de deur en zag het gezicht van Ilonka die vertelde dat haar man nu wel trek in een sigaretje had. Fijn voor haar man en Ilonka vertrok zonder rookwaar. Het was tijdens onze theepauze toen diezelfde wals ons huis weer vulde. Ik keek door het raam en zag wederom Ilonka. Met de woorden “ik doe niet open” genoot ik verder van de thee. Maar de wals bleef klinken en begon wat irritatie op te roepen. Hans stond op, zoals alleen hij dat kan. Hij liep naar de deur trok die open en met een houding van wat wil je nu weer stapte hij op de veranda. Nog net op tijd hernam hij zich. Ilonka’s gezicht lachte terwijl ze met beide handen een bruine kip omhoog hield.

Van pluimvee leer ik veel. Zo is nu duidelijk dat Gino, de haan, aanwijst waar de eieren gelegd moeten worden. Nog voor de echte kou inviel besloot ik de basilicumplanten, die in potten staan, in veiligheid te brengen op een tafel op het terras. Die tafel staat tegen de muur en aan de andere kant van die muur woont Ilonka. Op een dag zag ik Gino zijn hanenkont keren in een pot met basilicum met naast hem twee kippen die op tafel toekeken. Met een hoop getoeter en gekakel groef hij met zijn grove poten een kuiltje waardoor het kruid alle kanten opvloog. Niet veel later vond ik er twee eieren. En vanaf die dag hoef ik niet meer verder te zoeken dan twee stappen van huis. En het is waarschijnlijk daar geweest dat één van de Gina’s haar vlucht over de muur bedacht. Met de gedachte dat deze kip zomaar in de pan had kunnen belanden zonder dat wij ooit een spoor van haar hadden teruggevonden overhandigde ik Ilonka een mandje met eieren. Als dank voor het niet opeten, maar ik vertelde dat het voor het terugbrengen was.

Zo is er voor alles een nieuwe ervaring. Ook voor deze. Een tijdje geleden kreeg ik een uitnodiging van Elizabeth. Een geheim verjaardagscadeau. En achteraf ook een mooi cadeau om zeker over na te denken. Gisteren werd ik om twee uur opgehaald en reden wij een wat vreemde route door het Hongaarse landschap. Ik had geen idee waar deze rit mij zou brengen. We stopten voor een deur, iemand die ik niet kende deed open. E vertelde dat zij een witte heks is en kaart leest. Er ontstond eerst een wat ongemakkelijke situatie maar gaande het kaartspel werden mij dingen duidelijk. Mijn leven werd mij uitgelegd. Dat wat achter mij lag en dat wat nog gaat komen. Dat laatste kwam eerst. Ik word minstens tachtig en heb geen lang sterfbed. Wel heb ik een kleine ziekte en die heet dan reuma. Terwijl ik een vriendin heb die al vanaf haar vijfentwintigste lijdt aan deze ziekte en die dit helemaal niet kan ervaren als klein. Ik moest even zuchten. Maar de kaarten vertelden mij nog meer. Ik ben iemand die geeft en nooit genoeg terug krijgt. Natuurlijk geef ik. Maar dat terug krijgen staat nooit bovenaan. En tegelijk als ik zie welke reacties ik heb gekregen op de laatste blog. Emails, hartelijke aardige emails. Telefoontjes vanuit Nederland, Frankrijk en Hongarije. Lieve kaarten. Nou ja, noem maar op. Zo hartverwarmend dat je er de tranen van in de ogen zou krijgen. Ook u lezer, echt. En als laatste is er iemand die jaloers op mij is. Nooit gedacht dat dit mij ooit zou lukken, maar de kaarten vertelden het echt. En dat geloof ik. Want als ik het volgende ga vertellen weet ik zeker dat er mensen zijn die mijn verhaal met kromme tenen lezen en zouden hopen dat ze in ieder geval iets zouden kunnen mankeren. Maar, helaas daar moet je wel voor naar Hongarije komen.

Szigetvár. Een plaats ongeveer 20 kilometer van Gerde. Daar heb ik uiteindelijk voor gekozen om mijn behandeling te laten plaatsvinden in plaats van Harkány. Wij waren er vanmiddag omdat ik een afspraak had. Hans hing wat rond in het buitenbad en ik mocht mij begeven naar het heiligen der heiligen. Op de eerste verdieping van het zwembad. Een smalle gang met wat stoelen en daarop natuurlijk wachtenden. Een deur zwaaide open, twee mooie jonge en vooral vrolijke jongedames koppen staken daaruit. Mijn naam klonk. Een minuut later lag ik op mijn buik, geschakeld aan elektroden. Dit duurde dertig minuten. Toen ik dacht klaar te zijn zei een vrolijk gezicht dat ik nog naar de massage moest. Daar wachte mij een flinke donkere dame. Na twee minuten onder haar handen zei ik slechts één ding: u heeft prachtige handen en ze voelen goed. Een half uur lang werd ik uit mijn jas geholpen en er weer in terug geworpen. Ik lag er als, nou ja hoe lag ik daar? Ken je het gezicht van een baby die zo hard lacht dat het kwijl eruit loopt? Nou, zo lag ik er bij. Lachend en kwijlend terwijl mijn ruggenwervel door haar vingers ging en mijn hele wezen zo gelukkig werd dat ik zou hopen dat ik nog zeker een jaar iets zou kunnen mankeren. Genezen ben ik natuurlijk nog niet. Maar gelukkig? Dat zeker.

Mip