En toen gonsde het door het dorp.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Terwijl ik koffie maakte stond zij tegen het aanrecht geleund. We wisselden wat algemeenheden uit en natuurlijk de stand van de eieren. Hoe het mogelijk is dat onze kippen nog steeds elke dag een ei leggen en dat haar kippen (alle twaalf) de laatste drie maanden nog zelfs geen kalksteentje hebben gelegd. Na wijs beraad met mensen die er verstand van hebben vertelde zij haar conclusie: Gino is een fantastische haan die zijn kippen goed verzorgd. Toch had ik niet de indruk dat dit de reden van haar komst was.

De televisie ter sprake. Nu weet ik dat zij dagelijks naar vaste soaps kijkt. Maar daar ging het nu niet over. Ze had een serie gezien waarin veel Nederlanders voorkomen en had daarin ook onze vriendin E herkend. Bij toeval had ik die uitzending ook gezien, omdat iemand ons een email met een verwijzing naar het internet had gestuurd. Op de tekst bij het filmpje had ik niet zo gelet, omdat ze bij de Hongaarse televisie altijd een “voice over” gebruiken, iets wat ik nogal irritant vind. De buurvrouw zette haar handen in haar zij en ik wist dat er een aap uit de mouw moest komen. En die kwam dan ook. Ze had een nieuwtje voor mij. Ze had iets ontdekt, iets wat ik haar nooit verteld had. Ze verstevigde haar houding. Via de televisie had ze gehoord hoeveel pensioen elke Hollander krijgt.

Toen zij haar woorden sprak vroeg ik haar die te herhalen waarna ik in bulderend lachen uitbarstte. Ze zag de humor er niet van in. Ik riep Hans erbij en samen lachten we nog harder. Hoeveel? Tweeduizendvierhonderd euro! Dat zeggen ze op televisie. Iedere Hollander krijgt dat als pensioen! Ze verhief haar stem, alsof wij haar voor leugenaar uitmaakten en wij niet begrepen dat wat er op televisie wordt gezegd allemaal waar is. Ik probeerde haar uit de droom te helpen door uit te leggen hoe het Nederlandse systeem in elkaar zit en waar elke Nederlander op (nu nog) vijfenzestig jarige leeftijd, inclusief onze Koningin, recht op heeft. En dat dit zeker niet het genoemde bedrag is. Ook legde ik uit hoe sommige mensen aan een pensioen komen en daardoor inderdaad over meer geld beschikken. Hoeveel? Geen idee. Ze luisterde wel maar ik kreeg niet de indruk dat ze me echt geloofde. Voor haar zijn alle Hollanders rijk. Ze zag het op de televisie. Met dank aan degene die dit spookje (nee, geen verschrijving) de wereld in hebben geholpen. De batterijen van onze deurbel zijn na het vele drukken er op nu leeg en dat laten we ook even zo. Er zijn namelijk meer mensen die televisie kijken en goed nieuws gaat als een lopend vuurtje door het dorp.

Mip

Een feestelijke dag.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Mijn wekker ging vroeg vanmorgen. Hoewel dit voor Hans geldt als uitslapen is kwart over zes in mijn geval vroeg. Zeker de laatste tijd wil ik er nog weleens een uurtje extra aan vast plakken. Ik sprong direct onder de douche, nam daarna een kop koffie en toen bleek het alweer kwart over zeven. Tijd om te gaan. Maar eerst nog even flink de ruiten van de auto schrappen. Een klusje waar Hans heel handig in is en waar hij natuurlijk ook zijn lengte mee heeft. Een paar halen en er was zicht. We genoten van een prachtige zonsopkomst tussen de nog steeds in het blad staande bomen op de weg naar Pécs. Ik kuste Hans als felicitatie met de geboortedag van zijn kind. Nou ja, kind. Tweeënveertig jaar is toch al een hele leeftijd voor een dame die moeder en toch ook tegelijk dochter is. In gedachten hoopte ik dat haar zonsopkomst net zo prachtig zou zijn.

We reden de parkeerplaats op, vlakbij het gebouw waar we moesten zijn. In de hal heerste al een hele drukte van mensen die veelal met papieren in de hand door het gebouw sjokten. Een portier wees ons de weg. Bij nummer vier stopten we en namen plaats op de oranje plastic stoelen. Hans werd al ongeduldig: “kun jij vragen of die mensen ook allemaal om acht uur een afspraak hebben?” Ik was het niet van plan en bedacht dat ik eerst maar eens even mijn beurt af ging wachten. Een deur ging open. Een vrouw met half lang blond haar en een modieuze bril liep op ons af. Met één hand in haar witte jas gestoken nam ze mijn papieren over en niet veel later werd ik geroepen en nog wel voor acht uur. Het was niet de bedoeling dat Hans mee naar binnen ging. Even werd er gesputterd maar later mocht hij zijn jas ophangen. Wel moest hij bij de kapstok blijven staan. Gelukkig was dat vlak achter mij. Mijn excuses voor mijn slechte Hongaars wapperde ze weg terwijl we samen mijn gegevens doornamen en ik op haar vragen keurig antwoord gaf. Op de meest vreselijke ziektes antwoordde ik natuurlijk “nee”. Bij roken en drinken antwoordde ik natuurlijk “ja”. Ze trok niet eens haar wenkbrauwen op en noteerde slechts. Maar toen kwamen er vragen die ik niet goed begreep en hier werd de actrice in deze vrouw zichtbaar. Ze stond op en beeldde haar vragen zo precies uit dat zelfs haar collega stopte met werken. Alsof we bij de cast van Hints beland waren. Gelukkig kon ik ook op dit toneelstuk steeds weer “nee” antwoorden.

Met een klop op de deur kregen wij toegang tot de neuroloog. Een vrouw, ook al met bril maar minder modieus. Haar weke lichaam was wit, haar handen als die van een peuter met lieflijk kleine deukjes er in. Ondanks dat ze een zachte stem had was haar manier van typen opvallend fanatiek. Na een kort gesprek mocht ik me uitkleden tot op mijn onderbroek. Ik waande mij in een paskamer van een lingeriewinkel, omdat er een poster hing waarop een bevallige vrouw schitterend wit ondergoed van Triumph aanprees. De arts wees naar het bed waarop ik moest gaan liggen. Ondertussen pelde zij een tandenstoker uit een wit papier. Een vreemd idee om nu toch je tanden schoon te maken tijdens een in-take gesprek. Maar ik vergiste me. Nog voor ik het door had begon ze met de tandenstoker in het vel van mijn benen te prikken. Of ik dat voelde? En of ik dat voelde! Ze prikte door tot ze al mijn zenuwbanen had gehad. Daarna kwam de bekende hamer met reflexen als gevolg. Ik had alles goed doorlopen. Om toch zeker te zijn dat ze niets over het hoofd heeft gezien moet er nog een mri-scan worden gemaakt. “Wil je morgen? Dan kost het 120 euro. Anders wordt het volgend jaar januari of februari”. Vertelde ze terwijl zij de prijslijst met ons doornam. Ik kon mijn oren niet geloven. “Dit is het systeem van de ziektekostenverzekering. Maar ik wil je aanraden gewoon te wachten tot januari, omdat ik geen moeilijkheden verwacht. Kun je zwemmen? Zwem dan zoveel mogelijk”. Kijk, daar heeft een mens wat aan. Zwemmen doe ik graag. Met de borstcrawl baantjes trekken en waar het kan een keerpuntje en de vlinderslag als afwisseling tussendoor. Ik heb nooit kunnen bedenken dat ik zo graag fysiotherapie zou hebben. Ik ben gewoon een grote geluksvogel, omdat er hier in Hongarije zulke fantastische faciliteiten zijn (ik heb begrepen dat het zwembad in Vlaardingen dicht moet vanwege bezuinigingen). En vanavond proosten we op een mooie afloop en op de verjaardag van Annatasja natuurlijk.

Mip

Een drukke week.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Onze ogen waren gericht op Jolene. Ze gedroeg zich zoals een gasthond zich moet gedragen als ze bij vrienden op bezoek is. Toch was er een onbewaakt moment. We hoorde de zwarte moederkip schreeuwen terwijl haar kleintjes uit elkaar gedreven werden. Dat was de “thuishond” die de kippen graag plaagt maar er verder niets mee doet. Voor Jolene een sein om haar natuur te volgen. Ze schoot er achteraan en de jonge kip had geen schijn van kans. In een fractie van een seconde brak zij haar nek en hield haar trofee nog even in de bek. Einde van een jonge zwarte kip. De sfeer was voor mij even verziekt maar E zei: ach lieverd, dat is de natuur. Gelukkig had ik haar net ervoor zes kakelverse Gina eieren overhandigd. Niet dat het hielp maar het voelde als een kleine troost.

Een kakelvers eitje tussen de (voorheen) basilicum.


Ondertussen schijnt de herfst maar door. Elke ochtend stralend licht op het met ijs bedekte gras. Tijd om veel buiten te klussen. Bladeren bij elkaar vegen en de moestuin op orde maken en bedekken met diezelfde bladeren.

En natuurlijk pellen wij walnoten. Gewapend met een hamer slaan we de jassen stuk waardoor de noot in al haar rijkdom tevoorschijn komt. Dan mogen ze grof gehakt worden om niet veel later als olie uit de pers te komen.

Draaien en een beetje porren.


12 november 2011


En droge noten komen er als een drol uit.


Na een dag noeste arbeid.


De olie staat nu in flessen tot alle depot op de bodem is gezakt en wij een winter lang kunnen genieten van dit goddelijke goud. Morgen komt vriendin E haar noten brengen en zullen wij met elkaar haar eigen voorraad draaien.

Ook ben ik nog steeds onder de zeldzame fijne handen in het zwembad van Szigetvár. Voor Hans soms een mooi moment om los te komen van zijn archiefwerk. Vijf en half duizend negatieven zijn nu verwerkt waar per stuk ongeveer een kwartier werk in zit. Ach, nog twee en half duizend te gaan en dan zit dit karweitje er ook weer op. Maar de ontspanning in het warme water doet hem goed. Afgelopen vrijdag hadden wij een afspraak met vriendin L die bij toeval weer even in het land was. Zij woont niet al te ver van het zwembad en vond het een goed idee juist daar af te spreken. Ook zij had wel zin in een warm bad. De door Hans gebakken overheerlijke appeltaart aten wij met smaak na zoveel beweging in het water.

Zaterdag waren we op de markt. De sfeer was er goed en vooral vrolijk. Het is altijd fijn om vrolijke gezichten te zien, vooral omdat ik nogal de pest heb aan die zure uitgezakte gezichten die sommige mensen uiterst lelijk maken. Maar deze dag waren de meesten dus mooi en vooral toegankelijk. Een jonge man legde ons in korte tijd in perfect Engels uit waar we met dit Hongarije naartoe moeten en waar de oplossingen liggen. Kijk, daar heb je wat aan, iemand die de toekomst in de gaten houdt en zich niet alleen met vandaag bezig houdt.

En gisteren reden we naar de Drava om te genieten van alle natuurlijke schoonheid die dit land ons te bieden heeft. Voor zo lang het nog duurt. Want de kettingzagen zijn alweer een tijdje geleden van stal gehaald om niets ontziend weer hele stukken bos tegen de aardkloot te kwakken. Ik zou willen dat er meer van die jonge mannen waren die in perfect Engels een oplossing hadden voor dit probleem. Maar grote armoede laat zich nou eenmaal niet makkelijk oplossen.


Mip

Voorjaar in het hoofd.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De zon scheen strak in mijn gezicht, iets dat het wakker worden wel zo heerlijk maakt. Was ik de weken hiervoor niet al te vroeg wakker deze dag had ik heel veel zin om vroeg op te staan. De honden stonden al te popelen en leken net zo enthousiast als ik. De wandeling ging traag, omdat de warmte zo verrukkelijk aan voelde. In de verte hoorde ik vrolijke stemmen van mensen die duidelijk de tuin onder handen namen. Een buizerd vloog op uit het gras waardoor het pluis van de paardenbloemen alle kanten op stoof. Geschreeuw van een koppel Vlaamse gaaien die vanuit de bosrand hun territorium duidelijk maakten. Kleine paarse bloemetjes, waarvan de naam mij nu ontschoten is, werden bezocht door enkele bijen. Een wesp dronk water uit de kleine kuip en terwijl ik me in een stoel tegen de muur van de garage nestelde danste een koppel libellen door de lucht. Een mus pikte een stukje stro en vloog daarmee naar het nest. De thermometer wees 18 graden in de schaduw aan.

Was getekend, 5 november 2011.

Mip

Een heerlijke zonnige, warme, prachtige herfst.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

De herfst is ingetreden. Het leek op een onbewaakt moment toen de bomen naar goudgeel en diep donker rood verkleurden. Nu vallen de bladeren tot een prachtig tuintapijt waaruit de geuren van langzame verrotting voorzichtig aan opstijgen. Als de mist zo optrekt en de zon doorbreekt zal ik wandelen en die geuren opsnuiven. De geuren van herfst.

Terwijl de schoorsteen rookte klonk tegelijk het geluid van knallende walnoten. Knallend omdat ze een klap met een hamer kregen, uiteen barsten en de noten daarna in een speciaal daarvoor bestemd bakje werden gelegd. Of toch niet allemaal? Gino was niet meer bij Hans weg te slaan en hoewel hij zijn kippen altijd roept voor lekkere dingetjes deed hij dat nu niet. Hij had zelfs geen tijd om te kraaien. Hans installeerde de Piteba (een mooie naam voor alternatieve oliepers) en samen met vriend P draaide hij de walnoten tot een zuivere goudeerlijke olie die nu in een pot staat te blinken. De schoorsteen die rookte was die van de broodoven om daar vers brood en verse pizza’s in te bakken. Nu valt er veel te leren in het leven dus ook het bakken in zo’n hout gestookte oven. Vriendin K vond alles lekker, maar ik ben nog steeds niet helemaal tevreden, hoewel het wel steeds beter gaat. Dat is niet erg, want hout genoeg in voorraad om uiteindelijk het predicaat “goed” te kunnen krijgen. We genoten in ieder geval van de zon, de warmte, het eten en elkaars gezelschap. Tussendoor zat ik ook nog een beetje op te scheppen over de eieren van onze Gina’s. Nadat we twee weken geleden Ed trakteerde op zo’n kakelvers gebakken eitje en hij bijna emotioneel raakte tijdens het eten daarvan kan ik dat opscheppen niet laten. Als overtuiging deed ik zes eieren in de doos met de mededeling: “Ga deze morgen maar eens proeven”. En gisteren kregen we een email waarin de perfectie van de eieren bevestigd werd.

Wat minder perfect was is het volgende. Vorige week hadden we onze vrienden E en M te Vlaardingen op skype. Na veel gezelligheid toch ook nog even de laatste roddels doorgenomen zoals een speciaalwinkel in oosterse kruiden. Die winkel is nu gesloten, omdat het een dekmantel bleek voor drugshandel. Hans was verbaasd want nog vorig jaar had hij daar een hele tas aan speciale kruiden gekocht en de winkel bleek een hele mooie voorraad te hebben. Maar toen ik van de week tijdens het koken op zoek ging naar de kruiden en de data nog eens goed bekeek, begreep ik de dekmantel. De kruiden waren al jaren over de uiterste gebruiks datum.

Een mooie selectie, zo leek het.


Of misschien is de Oosterse jaartelling anders.



Of toch niet?

Mip