Zo’n dag.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Soms is er zo’n dag. Het leek op een gewone maandag. En misschien was het ook wel een gewone maandag, alleen werd die bijzonder omdat alles juist op die ene maandag gebeurde.

Maandag 5 december. Twee weken na het scannen van de prostaat waren wij het wachten op een telefoontje van de oncoloog een beetje zat. Vroeg in de morgen belde Hans een stotterende oncoloog.Of Hans toch nog maar een keer naar Budapest af wilde reizen voor een tweede scan. Maar tegelijk vertelde hij dat het niet mogelijk was om de brachytherapie (een éénmalige bestralingsbom die vier uur duurt) toe te passen, omdat de prostaat geopereerd was. Hmmm… wist hij dat in augustus dan nog niet? Waarschijnlijk wel, maar hij vertelde het niet. Maar natuurlijk is er voor alles een oplossing. Bestraling van buitenaf. Slechts 39 maal en dat op elke werkdag wat dan weer zo’n slordige twee maanden in beslag gaat nemen. Deze bestralingen zullen plaats gaan vinden in Pécs dat slechts vijfentwintig kilometer van ons dorp ligt. Natuurlijk een geluk want dat scheelt uren reizen per dag. Alleen moet er dan wel weer een nieuwe oncoloog aan te pas komen. En daar heeft een mens vrienden voor. Allereerst vriendin K die zeer kundig is in de medische wereld. Zij stuurde ons links en adviezen die hout snijden. Onze Hongaarse vriendin Zs zette meteen haar netwerk in werking en donderdag heeft Hans een gesprek met een nieuwe oncoloog. Na dit bericht stond meteen onze ervaringsdeskundige Nederlandse vriendin M op de stoep en raadde aan om contact op te nemen met haar radioloog in Pécs waar zij zulke goede ervaringen mee had. De machine liep als op nieuwe olie en het was nog maar ochtend. En ondertussen ratelde onze email als een oude telex waarin hartverwarmende en vooral steunende woorden stonden.

Het begon te regenen en dat was ook een geluk, omdat het zo droog was dat onze tuin meer op een woestijn begon te lijken. De kippen waren als een kind zo blij en stampten dat het een lieve lust was tot de wormen eindelijk eens de grond uitkwamen. In de middag deden we nog wat boodschappen. Het werd vroeg donker en de wind nam toe. Met het stuur stevig in handen sloten we aan bij het verkeer dat zich in slakkengang voort bewoog. Eenmaal thuis eerst maar het kippenhok afsluiten. Maar op de veranda zag ik iets vreemds. Het was Gino. Normaal gesproken zit hij als eerste op stok. Ik probeerde hem te lokken maar met geen mogelijkheid wilde hij in het hok. Hij rende naar de overkant en probeerde zich daar schuil te houden. Ik riep Hans te hulp, die greep hem bij de vleugels en onder luid geschreeuw belandde Gino alsnog in zijn hok. Maar er waren maar drie kippen. Met de zaklantaarn zochten wij in de vliegende storm met hevige slagregens de tuin af, tot mij inviel om bij de schuilplek van Gino te kijken. En daar zat zij, Gina. Waterdoornat te bibberen in een hoekje. Het hekje was dichtgewaaid en door haar natte verenpak kon zijn er niet op springen, waardoor zij niet naar het hok kon komen. En Gino wachtte op haar. Hoe mooi kan liefde zijn?

Eenmaal binnen bleef de telefoon rinkelen terwijl ik een deeg voor pizza maakte. Hans was druk met vertellen en ineens leek alsof sinterklaas met paard en al van het dak af donderde. Jas aan en met de zaklantaarn in de hand beschenen wij de dakpannen die door een draaiende windvlaag boven het balkon uit het dak waren gerukt. Precies op de plek waar de bus sinds twee dagen stond (normaal staat die in de garage). Slechts putten waren in de zijkant geslagen en gelukkig waren de autoruiten nog heel.

De kachel snorde evenals de oven die warm stond te worden voor de pizza. Omdat er nog wat rekeningen lagen die betaald moesten besloot Hans dat maar direct te doen tot de pizza klaar was. Ik hoorde een vloek, een intens harde vloek. Ik kreeg het idee dat er iets niet helemaal goed was. Nu hebben wij een bedrijf en daarvoor moet belasting betaald worden. Of je nu wel of niet iets verdient toch heb je maandelijkse verplichtingen. En dat weten we. Maar een paar weken geleden kwam de belastingdienst toch wel met een wat hoog bedrag waarvan onze boekhoudster vertelde dat zij hierover in conclaaf moest. Dat deed ze ook. Maar de belastingdienst denkt daar anders over. Eerst betalen en dan later zien we wel of het teveel is geweest. Ook krijg je hier geen brieven uit naam van één of andere koningin maar heeft de belastingdienst toegang tot je zakelijke bankrekening en die halen ze dan ook gelijk leeg. En als er niet genoeg op staat wachten ze gewoon tot je weer stort.

Nou ja, zo’n dag was het dan. En nu, twee dagen later, denk ik: ach, het kan altijd nog veel erger.

Mip

5 thoughts on “Zo’n dag.

  1. Jemig, toch de auto aan gort en ik gaf het alleen als voorbeeld…..goed zoeken hoor naar alle schade! Bomen, muren, tuti!
    Fijn dat er al een afspraak staat, daar zijn vrienden voor! En het ouderwetse spreekwoord, wie goed doet, goed ontmoet, heeft nog niks aan waarde verloren.

  2. wat een prut , maar ook leuke prut, Gina en Gino maken het weer een beetje goed.
    De belasting die zo je geld kunnen pikken da’s link zeg.Hebben we hier toch niet te klagen. Heb vroeger heel wat onderhandeld met dhr Friso, de deurwaarder ( zal die naam nooit vergeten) over het te betalen bedrag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s