Meeting Beau!

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Zijn ene oog is blauw, zijn andere oog is bruin. Hij werd Bowie genoemd, omdat Bowie ook twee verschillend gekleurde ogen heeft. Wij noemen hem Beau, omdat hij mooi is. Mooi van karakter, mooi van uiterlijk. Beau is net een jaar oud en wij zijn de derde en tevens laatste gelukkigen die ontzettend van hem gaan genieten.

We spraken erover. De laatste twee jaar al en het duurde even voor we het eens konden worden. We waren al een tijdje in contact met mensen die honden opvangen. Veelal verwaarloosde sterk vermagerde kettinghonden. Of honden die gewoon een schop onder hun kont krijgen en vlak bij het huis van de opvang uit de auto worden gezet. Zij socialiseren de honden, maken ze weer gezond en vinden daarna een weg naar een nieuwe baas. Op dit moment hebben ze er twaalf en ze hadden er bijna dertien als ze juist ons niet maandag die email hadden gestuurd. Een gouden tip zou je het zomaar kunnen noemen.
(kijk eens bij de links aan de rechterzijde en klik op: Hondenparadijs in Hongarije).

Maandag reden we naar hem toe om te zien of hij wel iets voor ons was. En hij wist wie hij moest paaien. Schoongelikt aan alle kanten aaide ik nog éénmaal zijn mooie kop en zei: tot donderdag dan maar. De eigenaar, zelf 23 border collies opgevoed, kreeg hem in oktober en heeft waarschijnlijk nooit een “klik” gekregen met deze hond. De hond was een wegloper en luisterde slecht. Soms als je “zit” zegt doet hij dat, maar meestal doet hij niets waren de laatste woorden die wij met hem wisselden.

Gisterenmorgen om klok slag tien uur werd hij gebracht. Wild enthousiast rennend als een koe die na een lange stalperiode de wei in mag. Zijn bench stond klaar en daarin natuurlijk een bak lekkere brokken. Pip en Jolene hadden geluk, want zij kregen natuurlijk ook wat extra’s. Al snel werden lippen opgetrokken en kwamen tanden bloot. We lieten ze gewoon maar even met elkaar. Maar toen er een hels kabaal uitbrak vlogen wij samen naar de deur. Ze hadden Beau ingesloten. Pip aan de bovenkant, Jolene aan de onderkant. Fijne kennismaking.

Ik nam Beau mee aan de riem en had nu baat bij de lessen die Pip en mij dichter bij elkaar brachten, omdat hij zo’n ongeleid projectiel was die nergens naar luisterde, zelfs niet naar zijn naam. Maar al snel viel ik van de ene verbazing in de andere. Beau volgde. Beau luisterde. Beau ging zitten. Beau ging liggen. Beau keek me aan als ik zijn naam riep. En eenmaal thuis zei ik alleen “plaats” en hij stapte keurig in zijn bench. Maar het mooiste moest nog komen.

Spelen. Borders zijn er gek op. Pip zou het liefst de hele dag achter frisbees aan rennen. Een spel dat we dan ook elke dag een paar keer spelen ondanks dat hij ruim zeven en half jaar is. En gisteren zag Beau voor het eerst een frisbee. Eerst wist hij niet zo goed wat er mee te doen, maar keek het spel van Pip af en nu vangt hij ze al op. Alleen terug brengen moet hij nog wel leren. Maar tranen heeft hij ons al bezorgd en een snel kloppend hart, omdat we hem zo ontzettend leuk vinden. En wij zijn niet de enigen. Want gisterenavond waren P en K er en als we niet goed opgelet hadden was de hond al bijna ontvoerd geweest.

En nu ligt hij bij te komen van zijn operatie. Een niet gecastreerde hond zorgt voor teveel onlust in de dierengroep. Zowel Pip als Jolene samen met de twee katten vonden zijn geur niet fijn. Maar ook het achterna jagen van zijn hormonen zorgt ervoor dat hij de poten neemt. Gelukkig heeft hij ziekenbezoek. Jolene ligt in haar mandje vlak naast de bench en Pip ligt aan mijn voeten en kijkt naar de hond. Er is nog niet gegromd, er zijn nog geen tanden bloot gekomen en wij kijken uit naar het moment dat hij uit zijn mooie slaap ontwaakt. Welkom Beau.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.