Een plastic tasje.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Er sloeg als het ware damp uit de wachtgang. Als haringen in een ton zaten ze naast elkaar. Zwijgzaam als altijd. Omdat Hans “slechts” een hormonen injectie moest krijgen, dit ter voorkoming van het doorgroeien van de tumor tot het uiteindelijk eens tot een behandeling moet komen, namen we rustig plaats. Een oudere man tegenover ons, netjes in het pak dat misschien ietsjes groter had gemogen. De stoel naast hem was leeg, omdat de man die er zat naar het toilet was. De nette man in het pak schuifelde nog wat heen en weer pakte dan toch zijn jas van de kapstok. We zagen hem wurmen met de jas en even leek het of hulp hier niet op zijn plaats was. Maar tijdens zijn strijd met de tweede mouw schoof het colbert omhoog tot boven de kraag waardoor de jas ook niet helemaal paste. Hans schoot te hulp zodat de man alsnog netjes het gebouw kon verlaten. Terwijl hij weg liep vielen onze ogen op een plastic tasje. Ik pakte het tasje en snelde achter de man aan die net om de hoek verdween. Hij keek met grote ogen, neen het was zijn tasje niet. En juist toen hij het tasje weer terug gaf voelde ik een hete adem in mijn nek. Een hand rukte het tasje weg en ogen keken bestraffend. Van mij! Zei de man die naar het toilet was gegaan en een lege plek onder zijn stoel terug vond. Mijn duizend maal excuses en een brede glimlach konden hem niet bekoren. Terug in de volle wachtgang zag ik plotseling vrolijke gezichten. Nou ja, deze blunder was in ieder geval ergens goed voor.

Dachten we eerst nog dat het “spuitje” wel even tussendoor kon, na anderhalf uur kwamen we er achter dat Hans gewoon op zijn beurt moest wachten. En van wachten ga ik me vervelen, stierlijk vervelen. Er moest iets gebeuren, iets waardoor het wachten aangenaam kon worden. Ik pakte Hans’ shawl draaide er wat figuren van om uit te komen op een stropdas. Ik knoopte een mooie knoop maar toen ik mijn kunstwerk overhandigde bleek dat er ook nog iets anders van kon worden gemaakt.
Gelukkig toen de dokter Hans riep had hij zich net los gewurmd uit mijn kunstwerk.

Hier nog niet verboden. Althans, dat is wat ik hoop.


Last van die vrouwelijke hormonen? Welnee, het is gewoon winter.

En hier in Hongarije laat de winter zich toch nog gelden. De temperatuur van -9 valt wel mee, maar die harde wind maakt het onaangenaam. Gelukkig is er de shawl en kunnen we gewoon naar buiten.

Mip

6 thoughts on “Een plastic tasje.

  1. ja…….je moet wat tijdens die wachttijd…..leuk die foto’s. Hebben alle wachtende H ook weer iets om thuis te vertellen, gekke Hollanders.
    Gelukkig dat er nog een wc in de buurt was, mannen én vrouwen nog wel! Na 1,5 uur moet je wel een keer.

  2. Ja, je moet wát met dat gewacht…ik heb het al eens vaker gezegd: neem een breiwerkje of een borduurwerkje mee, Dan heb je ook gelijk contact! De mensen worden dan écht wakker uit hun lethargische wachtgedrag. Zeker als Hans dat ook doet! Ik zie jullie al zitten met z’n twee, met ritmisch tikkende pennen…..

  3. Wat een heerlijk verhaal!
    En een prachtige tip trouwens van Frouke. Alleen moet dan wel iemand anders de foto’s, of nog beter het filmpje, maken. Want dat moeten we zien natuurlijk.

  4. In dat plastic tasje… zat vast een potje… met een plasje 🙂

    En inderdaad Leen, Monty Python, Hans is net een kruising tussen Eric Idle en John Cleese!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s