Logica

Vandaag is het, bij hoge uitzondering, weer eens mijn beurt voor een bijdrage. Dat ik gedonder heb met mijn rijbewijs hier zal je uit de bijdrage van Míp wel hebben begrepen.
Leuke ervan was dus dat zij prompt tot waarnemend chauffeur werd gebombardeerd en dat ik slechts hoefde ‘bijzitten’.
Gewapend met de gestempelde papieren van de huisarts gaan wij dus de eerstvolgende ochtend dat het loket geopend zal zijn naar het stadhuis van het stadje waaronder wij ressorteren en melden ons aan de balie. Daarachter bevind zich een giga dragonder die nog net kans ziet een stuk pizza van de bakker terug te frommelen in het folie achter haar toetsenbord en dat om half negen in de ochtend . Wat we willen? We tonen de papieren en het verlopen rijbewijs. Ze pakt een overschrijvingsformulier en vult daar slechts het bedrag in ‘4.000 forinten’ en overhandigt dit onder het mompelen van “Posta”. Lichtelijk geïrriteerd vraag ik of de pinautomaat het dan niet doet en zij herhaald slechts “Posta”. Dan vraag ik haar ook nog hoelang dat nieuwe rijbewijs gaat duren en zij antwoord een weinig nors… “Dertig dagen”.., het standaardantwoord op vele vragen.
Zwaar de kolere erin rijdt Míp dus naar het postkantoor om ons daar aan te sluiten in de rij wachtenden. Ha, gelukkig… onze favoriete juf achter de balie en dus tracht Míp er de stemming erin te houden door haar een wel héél prettige dag te wensen. Ze kijkt naar het formulier… en schuift het terug. Ik had toch net netjes mijn naam en adres geschreven?
Neen.. in letters het bedrag négyezer en geduldig wacht de rij achter ons zonder enige ergernis en nog steeds heeft muts nog steeds geen oogcontact met ons gehad. Formulier door de machine en stempel… en vervolgens smeert Míp op een haar favoriete manier de stroop extra dik aan wanneer ze haar een heel, heel prettige dag wenst. Wat? Zag ik daar het begin van een glimlach?

Gewapend met het betaalbewijs komen we weer ten stadhuize en zien dat de pizza inmiddels geheel is verslonden en dat slechts de folie rest.
Bank… zitten… wachten…. Dan ordonneert ze ons naar deur VIER en dat terwijl wij weten dat deuren drie en vijf ook allebei in dezelfde ruimte aan de balie aankomen. Een heel vriendelijke dame gaat ons helpen en tikt alles in op het toetsenbord en neemt mij mee naar een krukje waar ik plaats moet nemen terwijl zij zelf vanachter een balie haar camera in gereedheid brengt. Te laat… want ik heb de mijne bij me en schiet haar in volle verlegenheid.

Terug aan haar eigen balie is de vraag hoelang het nu gaat duren “Dertig dagen” is haar antwoord. Verdomme, hoe moet dat dan zonder rijbewijs? Na lang nadenken heeft ze de oplossing. Ze maakt een kopie van alles wat in de nieuwe aanvraag staat, gegevens, foto, betaalbewijs en voilà…. daar kan en mag ik mee rijden.
Toch nog even tarten… “Doet ie het nog steeds niet” vraag ik terwijl ik op de pinautomaat tik?
Met een rood hoofd moet ze dat toegeven,ja. Want een jaar geleden waren we hier ook voor een andere zaak waarvoor betaald diende te worden.
Dan nog een vraag…misschien wat zeikerig gesteld: “Waarom hanteren jullie een andere prijs.. vierduizend, terwijl het elders vijftienhonderd kost?”
Zij antwoord meteen…”Dat kost het bij ons ook, maar het verschil krijgt u van de postbode terugbetaald”.
Hieruit kunne we misschien opmaken dat het stadhuis slechts bedragen van vierduizend kan verwerken en vervolgens de verschillen thuis laat bezorgen. Omslachtig? Misschien toch nog een gewoonte van een daar nog werkende oude apparatsjik?

6 thoughts on “Logica

  1. Tja, verbaast me niks die logica….zo hou je wel lekker veel mensen aan verantwoordelijk werk, met geld omgaan…..en die postás is werkelijk onmisbaar, daar ben ik nu ook al mee verwend.
    En je kunt weer rijden, dat is het belangrijkste, en je hebt weer een mooi couleur locale verhaal voor je blog!

  2. apparatsik, couleur locale….jaja, of slapstick?? is maar net hoe je eigen muts staat heb ik ervaren. zo lang je er zó over kunt schrijven, vind ik slapstick nog het dichtst in de buurt komen. fijn dat je weer rijden kunt. Voor Míp ook (had die niet iets met duisternis?)

  3. ooooooh wat heerlijk om te lezen, ik dacht al dat ik zo’n kort lontje had. vaak kom ik met stoom uit de oren het postkantoor uit,eerst lang wachten voor een loket en dan ben je aan de beurt gaat rats het gordijntje dicht, hebben ze even geen zin of zo, kun je voor het volgende loket gaan wachten,dan lever je een check in en wil ook nog een brief versturen, gaat niet voor brieven is een ander loket, en alles gaat gepaard met korte blaffende bevelen.
    Peter is wijs geworden die wacht geduldig in de auto en schat dan in hoe mijn gezicht staat en of hij kan lachen of maar beter heel stil zijn.Hij is trouwens ook veel handiger in dit soort zaken, hij gaat naar de dames van ons gemeentehuis en kijkt ze eens lief aan en die knappen dan fijn alles op.
    Ga vooral door met jullie leuke stukjes.

  4. wat een land, denk dat ik me niet in zou kunnen houden, maar de taal houd me dan in toom. Kan je nagaan, jullie spreken ook nog eens de taal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s