Geen ziekenhuis? Toch ziekenhuis….

Je hebt zo van die dagen. Samen hebben we alles in gereedheid gebracht om nu eindelijk na jaren van ergernis die verkleurde muren en plafond te gaan verven. Beste latex, goede kwasten en belangrijk, een goede roller. Samen de vloer en allerhande afgedekt met folie, daarbij geen stukje onbedekt gelaten en een aanvalsplan besproken van wie wat zou gaan doen. Nu is het hoogste punt muur en schuin plafond een knappe zes meter en dus zou ik dat met de ladder gaan doen. Schuin stuk aan de poot van die ladder, maar ach, met een plankje eronder zou alles weer recht staan.
Met echte motivatie gingen we er tegenaan en dus alleen nog eventjes voornoemde kwasten en roller halen uit de keuken halen. Op de terugweg is daar een trapje naar de woonkamer van slechts twee treden en dus wist ik dat ik daar rekening mee moest houden…..
edoch… door het folie zag ik slechts vage contouren en jawel.. een miskleun van hier tot Jericho. Links uit de flank maakte ik een doodsklap waarbij mijn enkel een hoek moet hebben beschreven van een knappe negentig graden waarbij ik ook iets voelde van ‘oeps… gaat niet helemaal goed daar beneden…’

Stoere knapen, ferme jongens, domme eikels….

Omdat we nu toch alles in gereedheid hadden en een deel van muur en plafond slechts met een roller aan zo’n uitschuifstok bereikbaar was vanaf de overloop ging ik aan de slag… dat was toch geen meisjeswerk? Bijna een uur doorbijten en niet zeuren over pijn want wel even je werk afmaken, toch? Míp werd zienderogen steeds kwader en haar ogen spoten vuur toen ze mij tot de orde riep “Kappen ja… je bent toch niet gek geworden?” ( Ik probeerde het nog met een grapje zo van “geworden?”)
De ontblote enkel vertoonde een rare heuvel op de wreef en goh… zou het dan toch erger zijn dan wat de muren vereisten?

Valt er wat te lachen dan?
“Om negen uur verwacht ik jullie”… had Eva de huisarts telefonisch geantwoord en dus hinkelde ik gedwee naast Míp naar de auto met als steuntje een éénpootstatief…. niet echt een kruk, maar ja, je moet wat nietwaar. Bij de praktijk aangekomen redde ik het aardig zo op een been en volgde naar de spreekkamer. Míp opende de deur.. sprak haar allerbeste goedemorgen-wens uit en vervolgens maakte de rubberen dop onder aan mijn statief kennis met het weliswaar versleten maar vreselijk mooi opgepoetste linoleum…. het statief gleed onder me weg en ik klapte vervolgens met een smak languit op de vloer van de spreekkamer voor de voeten van arts Eva en haar assistente. Gezamenlijk hielpen ze mij in een stoel en achter me hoorde ik binnensmonds proesten van het lachen. Ik zag aan Eva dat ze heel even oogcontact had met de proestster en ook dat ze maar snel haar ogen wegdraaide om ook niet in lachen uit te barsten.
En fin… verwijsbrief en naar de afdeling traumalogie van weer een ander ziekenhuis dan wij al kenden.

Des duivels
Ergens op het binnenterrein had Míp een parkeerplaats gevonden en ging lopend op verkenning, mij achterlatend op de passagiersstoel. Ja, dat is wel wat nieuws zeg, afhankelijk zijn.
Na een kwartiertje kwam ze terug en brieste het uit. “Zijn ze helemaal belazerd…. geen krukken, geen rolstoel.. alleen maar een bed… achterlijke zooi”
Ze reed resoluut de auto tot onderaan de ingang en parkeerde tegen alle regels de auto daar langs een muur. Omdat ik niet nog een keer languit wenste te gaan hinkelde ik deze keer zonder statief tegen de schuine oprit omhoog…. en geloof me, dan zijn vijftig meter ineens heel erg ver. Eenmaal binnen viel het allemaal best mee en nam plaats op de eerste de beste stoel. Been overheen laten hangen op de volgende stoel en wachten. Twee heftig kwebbelende vetbulten van dames verdomden het om de bocht te nemen zoals het ook zeeolifanten betaamt en sneden de bocht af, en passant een lel uitdelend aan… mijn enkel. Nu ken ik inmiddels ook al een aantal knap onaardige vloeken in het Hongaars en ik moet zeggen… dat lucht wel op.

Een kwartier later kwam Míp terug van de ‘inschrijving’ met een bed op wieltjes en vanaf dat moment werd het weer wachten.
Dat is pas echt balen.....
Spreekkamer in
Te weinig personeel? Ja, zal vast wel zo zijn...
en vervolgens naar de röntgen….. wachten… wachten… iemand aanspreken en even proberen tot spoed te manen..”Nee, meneer… door de huidige regering zitten we steevast met té weinig personeel… maar één radioloog voor heel Pécs… kunnen wij ook niets aan doen”
Conclusie van die ene radioloog? Nee, niet gebroken, maar wel een forse beschadiging daarbinnen en dus geduld en rust. Nou, dat zullen we dan nog wel eens even zien.
Wachten... wachten....
Dan naar de gipskamer en even snel een gipsje aanleggen… oh.. u had een kleur gewild? Kan de volgende keer hoor. We hebben allerlei kleuren.
Aardige jongen... deed erg zijn best.

Dan wordt er een man binnengebracht op een zelfde bed als ik… toch een eigenaardige verschijning… is ie dood?
Meuern? Verschrikkelijk....
De wachtenden aan de andere kant van de gang pakken als eersten het luchtje… houden hun sjawl voor hun neus en verdomd… die kerel is als een Maleier zo blauw en dan herken ik hem, hij is één van die zwervers die vaak in het centrum rondhangen… omringd door flessen.
Míp rijdt me naar de andere kant van de gang om uit de verstikkingszone te geraken en de anderen volgen al snel.
Vierenhalf uur later ben ik voorzien van gips en kan ik even later, voorzien van recepten en krukken het pand verlaten.
We steken eerst allebei even een shaggie op om de vrijlating te vieren.
Ja, even een muurtje verven…. hufter… eikel. Nu ben je gewoon een aardig tijdje afhankelijk…. schijnen veel vrouwen wel prettig te vinden, maar of dat bij M ook zo zal zijn?
In ieder geval maakte mijn schildertje alles verder af en ik moet zeggen…. petje af en kon ik slechts een ding doen….. toekijken!
Hé... voorjaarsschildertje..... kanjer.

Hanszio

9 thoughts on “Geen ziekenhuis? Toch ziekenhuis….

  1. Op zo’n verhaal is het moeilijk reageren: lachen? huilen? Jézsus Mária zeggen ze dan hier, hoe krijg je het voor elkaar. Ik vind de foto’s prachtig, maar eerlijk is eerlijk, die laatste van Míp vind ik de mooiste! Heel heel veel sterkte lieve Hans in je afhankelijke positie….Liefs!

  2. potstausend, zeg je dan in het hongaars, je hebt het weer voor elkaar hoor. je hebt weer aandacht, je lijkt Annie Rijntalder wel.
    Maar wel heel erg klote. Nu moet je je wel gedeist houden want van zo’n kneuzing kan je heel lang last houden als je het verwaarloost.
    Wordt gauw weer heel., ik bel je snel. Dikke kus.

  3. Gadverdamme, nou dat weer. Wat waardeloos, witte muur en blauwe poot. Dat duurt wel een paar weken. Haastige spoed…..???? Dat wil je natuurlijk niet horen. Nou ja, beter je poot dan je schedel.
    Heel veel sterkte, ook veel voor Mip en hopelijk word je er niet mérges van.

  4. Wat een grappig maar ook vreselijk beeldverhaal. Hier ben je wel even zoet mee? Doe je alsjeblieft heel voorzichtig Hinkepink, willen je in mei graag zonder stok zien! Zoen van ons, zeker voor Mip die de boel rustig afschildert…

  5. God in de hemel, wat een verhaal en wat een pech.
    Maupie ik heb proestend achter het beeldscherm gezeten en kon mij in beiden inleven. Sorry Hans.
    Gelukkig is het niet gebroken, maar kneuzen is zeker ook niet fijn. Molenkamp hou je rustig dan ben je snel weer de oude.
    Nou dikke tien voor jou Maupie. wat heb ik toch een ondernemend zusje.

    Dikke kus

    Ineke

  6. Hoi,

    wat een vette pech, ga je witten, hou je er een wit voetje aan over……
    Een aanrader is om (niet te hopen) naar Szigetvár te gaan, genoeg rolstoelen en ook verschillende rőntgen afdelingen.

    Sterkte ermee!
    Liefs,
    Ine

  7. Theo

    Gelukkig dan komt alles weer in orde. Lijkt me toch ook wel moeilijk in dit voor ons wat vreemde land. Maar ook dar zullen de doktoren hun vak wel kennen. Snelle beterschap en doe het daarna maar wat kalmer aan. Keulen en Aken enfin je kent dat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s