Toch nog niet helemaal aangepast…..

Op afspraak

“Volgende week dus, en om dezelfde tijd” sprak de traumatoloog verleden week nog nadrukkelijk.
Wij gingen dus vroeg op pad om zodoende de te verwachten drukte voor te zijn, want met zo’n lang weekend achter de rug zou het vast wel iets drukker zijn dan normaal,want zaterdag, zondag en maandag dicht en ook nog eens de 1ste mei….. ja, dan kun je wel wat volk verwachten.
Míp parkeerde met de hulp van een aardige en gezette Schwabische man die geduldig bij zijn in de schaduw staande auto stond te wachten. Naar links.. rechts en zowaar… we hebben één van de weinige plekjes weten te bemachtigen.
Wij danken hem terwijl Míp de rolstoel uit de Peugeot haalt… hij springt meteen bij en helpt haar, maar niet zonder te vermelden dat hij twee kunstheupen heeft en ook nog eens van allerlei andere vervangen onderdelen die wij liever niet wensen te weten. Ja, hij wachtte op zijn vrouw die er voor controle moest zijn en ja, omdat dit waarschijnlijk lang ging duren was dit plekje in de schaduw wel zo prettig.
Vlot rolt Míp mij richting ingang en we hebben er allebei goede hoop op straks weer snel richting huis te kunnen.
Rollen met z'n twee.....

Op het moment dat wij de hoek omslaan… slaat ons meteen de schrik om het hart. Voor het loket waarachter de ‘inschrijfdame’ zich bevindt staat een rij… een lange rij. Op krukken, liggend op rolbedden en zelfs normaal ter been zijnde personen. In de vlugheid tel ik minstens tussen de dertig en veertig van hen die ook wensen te worden ingeschreven.
tot ver om de hoek liep de rij nog door...

Uren, dagen, maanden, jaren….
Van de vorige keer herinneren wij ons dat er slechts vijf wachtenden waren voor het inschrijven en dat dit toen al een half uur duurde, maar ook dat al die mensen vervolgens over allerlei afdeling van het ziekenhuis verdeeld werden…. maar nu?
Míp gaat snel naar de gang van ‘onze’ bestemming, de traumatologie en is binnen een minuut weer terug. “Jemig, man… daar zitten minstens vijftig wachtenden… ja, dag.. dat gaat een hele dag duren”.

Buitengekomen staat de Schwaab geduldig te wachten en is verbaasd dat wij zo snel terug zijn. Natuurlijk helpt hij Míp even met het in de auto leggen van de rolstoel en voegt nog even een aantal vervangen of niet goed functionerende onderdelen in zijn lijf toe aan het lijstje van daarnet.

Nog even doorbijten dan?
Wij zijn het eens dat we nog een hoop moeten leren en dat wachten er daar één van is. De vraag is of we dat wel willen leren en ook hoelang het zal duren dat al die wachtende Hongaren het óók niet meer zullen pikken en in opstand zullen komen. Ben er bang voor dat dit een ijdele hoop is, want de dokter…. die is nog steeds heilig en daar ga je naar binnen met de pet in de hand.
Mijn gips? Dat mogen ze een andere keer wel vervangen, maar niet vandaag.

Hanszio

7 thoughts on “Toch nog niet helemaal aangepast…..

    • Wat een gedoe Hanseman. Dat geduld zou ik ook niet op kunnen brengen. Maar ja er volgt denk ik zomaar een volgende afspraak. En dan????? gr. nogmaals sterkte met het klompbeen of zoiets.

  1. wat vervelend voor jullie! kwas ooit in Senegal 2 uur met een gammele auto zonder ramen met een jongen die iets aan zijn voet had en ik betaalde voor t vervoer en ziekenhuis..na 3 uur wachten in een overvolle nauwelijks gekoelde wachtruimte, werd er af en toe gezegd; de dokter komt zo, na nog een kleine 3 uur wachten werd er doodleuk gezegd de dokter komt vandaag niet meer, kom morgen maar terug misschien is ie er dan.. sommige mensen kwamen van zo ver weg, door deze ervaring neem ik me altijd voor 1- eten en drinken meenemen 2- een goed boek of iets van dien aard… en af en toe naar buiten voor frisse lucht, ogen dicht wellicht een klein tukkie, dat helpt echt!! xx Marijke Naujoks

  2. wachten zal jij, Hans Molenkamp, nooit leren, forget it. Al 30 jaar geleden was je niet van plan om de wachtkamer in de Daniel langer dan een kwartier te bekijken en meldde je de assistente achter de balie dat er gewerkt moest worden, dat er brood op de plank moest komen en dat je dus wel een nieuwe afspraak zou maken.
    Dat maakten ze niet zo vaak mee en het heeft ze wel aan het denken gezet, met het gevolg dat een half uur wachten wel het matje was en de artsen op hun vingers werden getikt als ze te veel uitliepen.
    Dat is daar geen sinecure want er wordt daar veel gepraat en een ieder wil gehoord worden, maar toch…. blijf zolas je bent,op de barricade broeder!

  3. We hebben hier bevrijdfingsdag. Jij lijkt nog niet te zijn bevrijd van je gips. Dachten jullie, kom we gaan lekker eens emigreren naar een land met van die fijne ziekenhuizen?? Of zo…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s