Vriendschap.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Bij aankomst moest ze toch even slikken. Dat ene oog, dat baarde haar zorgen. Blauw en toch best een beetje dwingend. En hij zou meer op een herdershond lijken dan een op border collie, zoals Pip. Maar na twee dagen hoorde ik haar al zeggen: nee Beau, eerst allebei tanden poetsen pas dan kunnen we zoenen. Ze zijn er alweer een week Ron en Arwen. Hoewel ze de tweede dag al noest aan de arbeid gingen om een luifel aan de caravan te zetten was er toch onverwacht een ongeluk. Naast de caravan lagen nog dikke stammen, die zette ze rechtop en bouwden een soort vesting rondom. Maar bij het aantrekken van de lijnen aan de luifel stond één dikke stam wat in de weg. Het ging snel. Zo snel dat Arwen niet op tijd kon wegspringen. Ze veegde haar arm langs de berk terwijl de stam haar voet dreigde te verpletteren. Het zag er ernstig uit en er werd tussen haar en Hans al druk gesproken over wie de stokken of de rolstoel mocht gebruiken. Maar gelukkig viel het mee en al na twee dagen kon zij haar voet weer gebruiken. En heeft Ron van het gevaarte een bankje gebouwd als zitje bij de moestuin. De bink van de bank wordt hij nu genoemd.

De Bink van de Bank

De moestuin komt nu steeds voller. Van de week hebben Arwen en ik de tomatenplanten uitgezet en gisteren de paprika’s, pompoenen en artisjokken. Deze laatste zijn elk jaar weer een experiment op zich, omdat het in mijn geval niet zo’n makkelijke plant is. Verder hebben we nog dingen ingezaaid die nu netjes in bakjes staan voor te trekken.

Nu nog vol plastic maar straks vol overheerlijke tomaten.



En altijd maar weer klussen.


Het leek erop dat Arwen niet mee zou gaan maar gelukkig gaf de voet toestemming om te gaan. “Frouke en Eddy zouden het erg op prijs stellen als jullie erbij zijn” zei ik nog om te overtuigen. En inderdaad. De ontvangst was zo hartelijk dat ze er bijna verlegen van hadden kunnen worden.
Het is een traditie geworden om op 1 mei af te reizen naar Nagypall waar Frouke en Eddy dit jaar een prachtige tentoonstelling hebben samengesteld van met name “zigeunerkunst”. Prachtig kleurrijk, sfeervol en vooral heel smaakvol. Wie er in de buurt is moet eens gaan kijken en je verwonderen over hoeveel schoonheid in één ruimte bij elkaar is gebracht. Een pluim voor hen dat ze dit alles bij elkaar hebben kunnen brengen. Het weer werkte dit jaar goed mee en de sfeer was vrolijk vol leuke ontmoetingen. Natuurlijk de vrienden die we regelmatig zien en schrijven en de mensen die we eigenlijk alleen maar daar ontmoeten. Bijzonder om te zien dat ook Ron en Arwen daar nu ondertussen bekenden ontmoeten. En deze keer bleven we eten. De tuin bomvol afgeladen met mensen. Ook de keuken was bomvol maar dan met vrouwen die een prachtige maaltijd hadden gemaakt en iedere tafel bediende met schalen vol lekkers, broden, wijn en water. Het was een heerlijke dag.

De openingsdans.


Zingen in traditionele kleding. Wel een beetje warm bij meer dan 30 graden. Maar ze bleven enthousiast.


Een van de keukenprinsessen.

Een panorama van de kerk in Grabocs bracht hen een tijd geleden samen. Hans to Hans zo noemen ze elkaar. Hans werd geboren in Hamburg en tijdens de oorlog moest hij een deel van zijn jongensjaren doorbrengen in het Hongaarse Grabocs. Al jaren woont hij in Canada en tijdens een zoektocht op het internet kwam hij de panorama van Hans tegen.
De reis erheen was heet. Buiten 33 graden en de zon scheen recht in de auto. Ik stuurde de auto op een klein parkeerterrein vlak bij de kerk. De plek zag er verlaten uit. De stilte duurde nog even maar toen de twee mannen (Walter is een schoolvriend die nog steeds in Hamburg woont en elke twee jaar ontmoeten zij elkaar en reizen dan naar Hongarije) onze kant op kwamen wandelen en wij plaats namen op een bankje in de schaduw brak het gesprek los. Hans to Hans was ineens een vanzelfsprekendheid geworden. Zo vanzelfsprekend dat er de volgende dag een taxi voor de deur stopte met een Canadese vlag. De heren, beiden 83 jaar, stapten uit en hadden wel zin in een kopje thee en zojuist vers gelegde omeletten. Tijdens het gesprek leek het alsof we in de balkonscene van de muppets waren beland. Twee oude mannen vol avontuur maar vooral vol humor. Over twee jaar komen ze weer.

Tussen Hans en Walter in.


Hans to Hans en Walter.


De kerk die Hans to Hans bracht.

Voor degene die denken dat ons leven zich slechts afspeelt in en om ziekenhuizen: u leest het, het valt best mee.

En Hans? Hij kabbelt lekker voort.

Heel veel dingen kan hij niet, maar grasmaaien gaat heel goed.


En makkelijk dat hij nog zo lenig is.


Mip

3 thoughts on “Vriendschap.

  1. Dank! Wat fijn dat we in dit hoofdstuk, onder deze titel, een plaatsje kregen, en wát voor één! Wie kan er nou verlegen worden?
    Over Grabocs: jullie waren toch zeker ook wel ín de kerk? Zó mooi!

  2. Hans to Hans, wie bedenkt het. Fijn dat je weer zulk vlijtig gezelschap hebt, ik ken ze niet maar het moeten prachtmensen zijn.
    Voorzichtig allemaal he?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s