Alweer heerlijk bezoek.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het heeft even geduurd maar daar waren dan ook allerlei redenen voor. Leuke redenen, dat zeker, waardoor tijd als stof vervliegt.

In de schaduw van het terras is het nu goed toeven. In de zon is het te heet. Rond de dertig graden is een temperatuur om bij te smelten, althans voor mij. Nadenken in die hitte kan ik amper laat staan schrijven. Maar nu met een zwoele verkoelende wind zal dat zeker lukken.

Toen Marijke arriveerde hadden wij net het bericht gekregen dat zij er de volgende dag zouden zijn. Niet dat we hen niet verwacht hadden alleen wisten we niet precies wanneer. We hadden de komende dagen daarom drie vrienden: Marijke, Coen en Lia. Maar aan de vooravond van hun komst had Marijke een verrassing voor ons. Meegesmokkeld in haar koffer, alleen wist ze niet of dit achteraf wel een goed idee was. Ze opende de doos van Jan Boer, een bekende banketbakker te Vlaardingen, en daar aanschouwde wij iets dat voorheen heel erg mooi en aantrekkelijk moet zijn geweest. Het was bruin, geurde zoet maar zag eruit alsof het zojuist overreden was door een tractor met aanhangende dorsmachine. Harde mocca’s, één van Hans’ favoriete gebakjes. Dat had Marijke goed onthouden van het vorige jaar alleen tegen vliegen kunnen ze niet echt. Maar plezier hadden we er zeker om en ach, de smaak was ook nog best goed.

Harde mocca’s die de vliegtest niet doorstaan hebben.


De volgende dag, ergens in de middag arriveerden Coen en Lia. Ze hadden bedacht een dag of drie te blijven en dan weer verder te trekken. Lia reed de caravan naar het pleintje dat Ron vorig jaar speciaal had aangelegd voor een betere zit onder de partytent. Met elkaar trokken we de caravan op het pleintje en niet veel later zaten we onder het genot van een drankje te kletsen alsof we elkaar die vijf jaar niet gemist hadden. Met Marijke klikte het als vanzelfsprekend en dat voelde fijn. Twee uur later dansten we met elkaar op het dorpsfeest.

Het werd een enorm leuke week. We bezochten de markt, zowel die van zondag als de overdekte waar we het eerste echte eekhoorntjesbrood kochten en Coen verse doperwtjes die hij graag wilde doppen. We hielden het op een kleine kilo. Marijke wees mij zonder het te weten op een verzameling akelei die ik al zo lang graag in de tuin wil hebben. Ik kreeg als cadeautje Lobe-Lia’s om haar nooit meer te vergeten, zeker deze zomer niet. We aten ijsjes, zwommen, brachten Marijke in de stromende regen naar de kapper, bezochten de rokerij en kochten gelijk een voorraad gerookte hammen en natuurlijk kolbász van alle soorten. We aten en dronken, stelden vragen en gaven antwoorden. Tijdens de regen zaten we binnen en de “meiden” kraakten walnoten voor de olie. De keuken draaide elke dag op volle toeren. Van vers brood tot verse pasta’s en natuurlijk verse groenten en kruiden uit de moestuin. En donderdag was het alweer dolle avond voor Marijke. We staken de bbq aan en vierden samen met Arie en Elizabeth ons heerlijke leven. Zelfs noodweer kon ons niet deren, we veranderden de woonkamer tot kantine en kletsten door tot tegen middernacht.

We zwaaiden Marijke uit op het perron, net zo lang tot de trein niet meer zichtbaar was. Voor haar zat de week erop maar Coen en Lia besloten er nog een weekje aan vast te plakken.

We zwommen nog eens in Harkány, bezochten een kerkje dat lang geleden nog grote diensten hield maar nu nog slechts één maal per maand voor twee mensen, aten het vlees van mangalica varken, dronken een wijn in Villány die een landelijke prijs had gewonnen. Maar we genoten bovenal heel erg van elkaar. De vijf jaar zijn niet ingehaald maar we zijn een eind op weg

Een onderonsje tijdens het klussen in de tuin.


Helaas was er pas in het weekend tijd voor massage. Nogmaals sorry Marijke.

Genieten is een kunst. Daar weet Coen alles van. Hans trouwens ook.


Hans maakte verse brioches, omdat ze na al die jaren Frankrijk moesten missen.


Als het kleinkind jarig is mogen ze best even de clown uithangen via skype.


“Vet” diner op de zondagsmarkt.


Hij kon gewoon niet kiezen. Maar uiteindelijk nam hij van alles en nog wat. Lekker ruikt dat ook zo’n rokerij zei Coen nog.


Ze vonden elkaar aardig en daarmee verkregen wij op gemakkelijk manier de noten voor de olie.


Tijdens onze trip kreeg ik ook nog les hoe je meloenen met pompoenen kan opkweken.


Dit varkentje aten we niet, maar haar zus wel.


Na twee weken was het jammer genoeg zo ver. Ze moesten verder.


En daar reed zij, de altijd zo stoere vrouw uit Amsterdam, richting Komló en daarna op naar Budapest. Wie doet dit haar na?

3 thoughts on “Alweer heerlijk bezoek.

  1. dat waren mooie tijden dus! het plezier en de warmte spatten eraf….
    en nu een verkoelende bui (is een understatement, ik weet het) gehad zo te zien en te lezen? heb toch liever die afwisseling dan de hier in Nl op dit moment heersende herfst hoor…elke dag grijs, grrrrr
    tot gauw dus!

  2. Wat een leuk verhaal en wat een mooie foto’s erbij! Je ziet zo dat het echt gezellig was. En wat leuk op dat bankje met de dieren erbij! En dat varkentje. Hebben ook nog gedacht om er een paar te nemen op het stukje grond maar als ik ze zo zie, zal er nooit geslacht kunnen worden en worden de diertjes zo oud als ze maar kunnen worden….
    Stoer, zeker, en ook veel jonger dan veel mensen die jonger zijn! Kun je goed op terugkijken!

  3. de naam, Marijke, daar zit het hem in. Ga deze week ook weer achter het stuur om de caravan te halen. Nu zal ik het alleen moeten doen.
    Wat een heerlijke weken hebben jullie gehad. Je moet maar zo denken, die hadden we mooi gemist in nederland.Enne zo’n varkentje, zou die in onze achtertuin passen? wat een lieffies.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s