Einde van een tijdperk.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Al weken ervoor kregen we de uitnodiging en of we het niet wilden vergeten. Hoe konden we vergeten? Bijna elke dag werd er over gesproken. Of ik haar nieuwe witte blouse korter kon maken, want het kind moest er ordentelijk uitzien. Het menu voor de avond werd doorgesproken en welke boodschappen er dan nog nodig waren. Vrijdag was de grote dag dus donderdag reden wij naar de markt in Pécs om nog vier kilo verse zuurkool te halen en nog wat varkensgehakt. Nu wilde het toeval dat het daarvoor behoorlijk geregend had en dat heeft een hele mooie betekenis: Paddenstoelen. Kilo’s mooie smaakvolle grote paddenstoelen. Waar normaal gesproken de lange tafels in de hal beschikbaar zijn was nu de hele bovenverdieping ingericht, omdat er teveel aanbod was. Een waar paddenstoelen paradijs. We kochten 1,5 kilo eekhoorntjes brood en brachten bij thuiskomst direct de droogbak in gereedheid. Na één zonnige dag bleef er nog ruim een ons van over. Alleen de geur al doet me watertanden.

Heel veel tafels maar toch koop ik bijna altijd bij dezelfde. Ze is gewoon de aardigste.


Cantharellen zijn ook lekker, maar niet om te drogen. Dat worden kiezels en dat blijven ze ook.

Hongaarse kinderen gaan vanaf hun derde jaar naar school. Ze blijven daar tot hun veertiende om daarna in de grote stad een vervolgopleiding te doen. Vrijdag was de grote dag. Bianca, dochter van de overburen, had haar laatste schooldag waar wij voor uitgenodigd waren. Om vier uur reden we naar het dorp verderop waar een bijeenkomst was in de tuin van de school. Alles officieel. Meisjes in zwarte rokjes en witte blouses afgemaakt met een lichtblauwe halsdoek. Jongens hetzelfde maar dan in plaats van een rokje een broek. Met allen in de hand een gerbera. In de schaduw van de hoge bomen stonden de kleinsten, klaar voor een dansje. Onder de andere bomen stonden stoelen die allemaal bezet waren met zenuwachtige ouders, familie en vrienden. Daar tegenover, in de volle zon, stond een lange tafel met alle juffen en meesters van de school met in het midden onze burgemeester die tevens kleuterjuf is. Er kwam een sein, iedereen stond op en tijdens de klanken van het volkslied hield één van de schoolverlaters de Hongaarse vlag fier overeind. Zelf heb ik niets met vlagvertoon en al helemaal niet met volksliederen. Mijn laatste obade was toen ik acht jaar jong was en dat was waarschijnlijk tevens de laatste keer dat ik een volkslied gezongen heb. Maar dit terzijde. Het zou een lange zit worden met veel verhalen en gedichten, dansjes en muziek. Maar omdat Hans nog voor het feestmaal foto’s af wilde drukken drukten wij onze snor voortijdig.

Geduldig luisteren, dat leren ze al heel erg jong.


Maar gelukkig leren ze het dansen ook al heel jong.


Rond zes uur kwamen wij aan tafel waar familie en vrienden het feest van het einde van een tijdperk vierden met geurige zuurkool, gepaneerd vlees en grote zoete taarten als toetje. Om half zeven was iedereen vertrokken en kon het normale leven weer opgepakt worden dat zich binnen afspeelde. Janosz was er niet bij. Te moe, te ziek, te zwak. Maar toen wij hem gedag gingen zeggen greep hij met al zijn kracht onze handen als dank dat we erbij waren. Want trots is hij nog wel en zeker op zijn dochter.

En ondertussen schroeit de zon de aarde. Bloedverziekend heet is het, al dagen boven de dertig graden. Daarom lekker vroeg op om de tuin te besproeien en de moestuin intact te houden. Voor half acht moet het klaar zijn anders laat de huid vanzelf los. En in de middag is er ballet, waterballet voor honden die dansen rond de waterstraal.

Eerst maar eens een slokje proeven van dat goddelijke water.


Wie is er scheel? Ik?

Wie niet danst is Gina. Vanmorgen hebben wij haar van het nest gehaald omdat de broedtijd al een paar dagen verstreken was. En nadat wij haar zondag nijdig een ei zagen slopen waarin een dood kuiken zat hadden wij wel het vermoeden dat het niet helemaal goed zou gaan. Geen enkel ei is tot kip verworden.

Mip

4 thoughts on “Einde van een tijdperk.

  1. Wij waren in mei uitgenodigt voor de ballogaz (weet niet of het goed geschreven is)van onze hongaarse vrienden, we kennen ze al vanaf baby, en nu zijn ze 18 en gaan ze studeren. Maar hele happening ,op school in optocht langs alle klassen ,allerlei liederen zingend,en tot slot in de aula het volkslied.
    Waarna wij aan de drank en eten gingen ( om 11 u. ’s ochtends) en de kinderen verzamelden aan de ingang v.d. stad en in optocht naar het grote plein voor de toespraken. En zo hadden wij er 3 die dag. 3x bloemen, 3x kadootjes. Maar leuk om mee te maken.
    Jammer v.d. eieren.

  2. Mooi hoor, die ceremonieën. Hier te lande moet je het hebben van de vlaggestok met overbodig geworden schooltas. En wat later van nachtelijk gedoe rond het naar en van disco’s gaan, resp. komen. En nog weer later van de zoveelste occasion voor de toch al druk bezette stoep. Zielig trouwens voor de kipjens… heeft de broedlamp te lang/hard gebrand?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s