Verdrietig en toch fijn.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Toen ik woensdagavond thuis kwam rook ik de geur van gebakken ui. Een heerlijke geur dat zeker. Maar die geur bleek niet uit de keuken te komen maar uit het bloemenwater waarin ik enkele dagen geleden de prachtige witte bollen van de bloeiende ui had gezet. Het was daarom niet zo heel raar dat ik het een beetje warm had.

Maandagmorgen zes uur stonden wij op het perron te wachten op de trein die mij naar Budapest zou brengen. Een plek in de schaduw gaf enige koelte. Gelukkig had de trein airco en had de taxichauffeur die mij naar het vliegtuig bracht alle vier zijn ramen open. Het vliegtuig had haar ramen gelukkig niet open maar wel heerlijk verkoelende airco. Nooit gedacht dat ik airco zou omarmen. Sterker nog, sinds deze zomer hou ik zelfs van airco.

Om zes uur in de ochtend is het best lekker weer. En eenmaal buiten het hek natuurlijk in een net jurkje.

Rond de klok van één uur raakten de wielen de landingsbaan van Eindhoven waar de temperatuur voor Nederlandse begrippen zelfs warm te noemen was. Tien minuten later zag ik twee bekende gezichten die mijn hart sneller deden kloppen. Koos en Ineke, mijn zwager en zus. Het was een mooi weerzien maar we waren het samen eens dat de aanleiding niet zo fijn was. Een paar uur later zaten we op hun terras aan het water aan de verse haring en een glas witte wijn. Bruine boterhammen met oude kaas en huisgemaakte echte (oh zo lekkere) ijzerkoekjes van Ineke. Niet veel later schoven ook zussen Anneke en Cockie en zwager André aan als voorsprong op de dag van morgen.

In de keuken begon het al heerlijk te ruiken. Koos schudde pannen en Ineke schikte de tafel. Na lang aandringen bleef ook Anneke eten. Roergebakken garnalen met heerlijkheden en witte rijst. Ik had me een slechter logeeradres kunnen voorstellen. Maar tegen half tien was mijn energie op van een lange dag die zo heet begon.

Wie wil er geen zwager die dit voor je maakt?

De ontbijttafel stond al klaar in dit 86-sterren onderkomen.


In de ochtend maakten we een wandeling langs de Vlaardingse vaart, het gebied dat vorig jaar tot groenste plek van Nederland werd gekozen en op een steenworp afstand van mijn logeeradres.
Poseren voor "de groenste plek van Nederland".

Daarna was er het weerzien met Dick, de jongste broer van mijn moeder die ondertussen 86 is. Vlot in de jeans, mooie zonnebril en hippe schoenen. Wat een man.
Dick, 86 jaar en nog zo fit als een hoentje.
We reisden met elkaar af naar het crematorium om daar de rest van de broers, zussen, schoonzus en neven en nichten te ontmoeten. Het weerzien met mijn oudste zus Riet was zo emotioneel dat zij mij bijkans verpletterde onder haar zoenen. Ze had me niet verwacht.

Zwager Ton had zijn uitvaart bijna volledig geregeld. Tot aan het bandje waarop hij zelf orgel speelde (hij kon geen noten lezen en leerde zich het spel helemaal aan). Alleen de tekst van de begrafenisondernemer: “Het bandje is bijkans nog slechter dan het spel van Ton” was daar niet in opgenomen en werd door Riet ook niet als prettig ervaren. Maar voor de rest klopte alles tot in detail.

En ondertussen kreunde Hans onder de hitte van de Hongaarse hittegolf. Slepend met slangen om het water overal te brengen waar nodig was. Zuchtend en zwetend waste hij zichzelf en de honden onder een straal koud water om toch vooral verkoeling te krijgen. Toch kon hij het nog opbrengen om een recept te vinden voor ronde courgettes en het zag er verdomd lekker uit.

Gevulde courgette. Mmm... lijkt me wel wat.

En toen was het alweer woensdag, tijd om te vertrekken. Mijn koffer stond in de gang waar bovenop vers gesmeerde boterhammetjes lagen en een schat in zilverpapier. Een stapel ijzerkoekjes voor thuis. Rond tien uur pikten we Cockie op en reden naar Eindhoven. Het uitzwaaien was zout en zoet. Het zout van onze tranen en het zoet van alle liefde die daarmee stroomde.

Mijn begeleiders naar het vliegveld.

Drie zussen op een rijtje. We missen er nog drie. Drie broers ook trouwens.

We zwaaiden tot we elkaar niet mee zagen en ik voegde mij bij de douane en de controle van de bagage. Mijn koffertje werd opzij gezet en of ik die maar even open wilde maken. Twee flesjes water en een pot huidsmeersel (die ik op de heenweg gewoon meegesmokkeld had) mochten niet mee op reis. Toen ik het oog van de kofferonderzoeker naar mijn schat in zilverpapier zag gaan wist ik zeker dat hij niet besefte in welke problemen hij terecht zou komen. Hij pakte het op en legde het neer. Hij redde hiermee zijn eigen leven. Ik mocht mijn koffer dicht maken.

Het vliegtuig vertrok precies op tijd en landde iets te vroeg in Budapest. Op de vliegtuigtrap greep ik mij nog eens extra vast aan de leuning. 42 was het cijfer dat de graden in celsius aangaf. Gebraden stapte ik in de koele taxi die mij (zonder oplichting) naar het station bracht. Nu nog bijna drie uur in de trein en ik zou bijna thuis zijn. Ik zou een deel van mijn slaap inhalen in de trein was het niet dat daar een Chinees gezin uit Arnhem met drie mooie dochters en een Amerikaans gezin met twee jonge zonen waren. Onder het genot van zoete kleefrijst gevuld met pruimen, gevouwen in het blad van een palmboom, gleed de trein huiswaarts terwijl onze gesprekken de coupé vulden. Dan is drie uur toch wel kort.

Hij stond op het perron. Zij zat op de bank. Haar kopje, gestoken in een halsband, halsreikend naar voren terwijl haar staart leek op een helikopter propeller. Hans en Jolene in het schijnsel van de avondzon bij een luchttemperatuur van 35 graden.

Wat een schatje die Jolene en wat leuk dat ze er bij was.

Toch niet zo vreemd dat ik niet veel later de geur van gebakken uien rook. Het is hier heet, schroeiend verziekend heet.

Mip

7 thoughts on “Verdrietig en toch fijn.

  1. Prachtig verhaal van een vreselijke aanleiding!
    Volgende keer gewoon naar een verjaardag….het is gek, bij ons landverhuizers moet de aanleiding vaak naar zijn om af te reizen…
    Mooi zo’n welkom en ook weer zo’n welkom terug!

  2. Ineke

    Net weer terug op onze honk.

    Lief zusje Maupie

    Ook jij bedankt voor de warme en liefdevolle dagen.
    Hier is niets aan toe te voegen. Heel mooi.

    Ineke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s